Sıkkın oldum canım, bildiğin sıkkın oldum. Dün okuldan bi çocukla kantinde ders çalıştık. Aynı liseden mezunmuşuz. Çocuk beni hatırladığını söyledi.. Çok da tatlı bi çocuktu nasıl da unutmuşum :/ :D Çok da güzel ders anlatıyordu canım..
Şimdi o ders anlatırken, ilk kez birini o kadar dikkatli izlediğimi farkettim. Ağız yapısı cidden çok enteresandı. Dişleri bembeyazdı. Ama o fırçalamaktan gelen beyazlık değil, özünde bembeyazdı. Çok da düzgündü.. Dişlere önem gösterdiğimi de bilmezdim. Yok canım yanlış anlama şimdi, bu çocuğa yazıldığım falan yok ama cidden dikkatimi çekti çocuk..
Kantinde o kadar sesin içinde bana dersi anlatmaya çalışırken, aslında bildiğini de karıştırınca biz koptuk. Sonra dersi mersi bıraktık, çalışmadık. Kafanı topla sonra çalışırız dedim ama çocuğu incelemekten sıkıldığımdan aslında.. Aslında sıkılmadım da , kendimden rahatsız oldum..
Ayrıca bi olay geldi başıma geçen; "Bugünlerde kafam karışık, seni sığıncak bi liman olarak görmemi istemezsin dimi?" cümlesine verilebilecek en güzel cevap verildi bana.. "Demir atacaksan neden olmasın?"
İlişkilerde de çarpık kentleşmeye gidiliyor gibi ha ne dersin?