25 Eylül 2017

Günlük - 14


bugünlerde her şeyden bıktığımı fark ettim. bu yüzdendir ki, buraya da uğrayamadım uzunca bir süre. yazmaktan da bıktım çünkü. nasıl bir depresyon halidir, nasıl bir vazgeçiştir bilmiyorum ama umarım en kısa zamanda düzelirim. bunu yazabildiğime göre, düzeliyorumdur, ya da daha kötüye gidiyorumdur. zira bir insan ya iyiyse yazar, ya da kötüyse. ben genelde kötüyken yazıyorum.

son günlerde gelen iş tekliflerini geri çevirmek canımı çok sıkıyor. sanırım olmaması gereken zamanda, olmaması gereken yerlerde.. sizin de böyle hissettiğiniz oluyor mu? mesela şimdi avustralya da okyanus kenarında denize ayak sokmak varken, sonbaharın hüznünü iliklerine kadar hissetmek çok da hoş olmasa gerek. hem de hiç tatil yapamamışken, hiç denize girememişken, ve hiç değişik bir yer görememişken. evet belki bu dünyaya değişik yerler görüp, değişik insanlar tanımak için gönderilmedim ama benim de en kötü huyum bu sanırım. gezmeyi sevmek.. gezmedikçe de üzülmek.. gezmek için hiç bir şey yapmamak. insanın kendinden nefret etmesine yetiyor hayallerini gerçekleştirmemek.

8 Eylül 2017

Yazmak için bir sebep

son günlerde yazmak için bir sebep bulamıyorum. eskiden insanlara sinirlenir, gelir burada anlatır dururdum. artık sinirlenemiyorum. aslına bakarsanız o kadar halsizim ki, yataktan kalkamıyorum çoğunlukla. canım hiç bir şey yapmak istemiyor. tam arkadaşları ayarlayacağım, bir yerlere gideriz falan diye düşünüyorken kendimi yatağımda uyuklarken buluyorum. bolca kitap okuyor fakat kendime bir şeyler katamıyorum.

ingilizceyi tamamen unuttuğumu farkediyorum. tekrar çalışıp hatırlayım diyorum ama yok, parmağım kalkmıyor. ilk yardım eğitimi almak istiyorum, bulduğum numarayı aramaya üşeniyorum.

hayat bu günlerde çok sıkıcı.