Ivır Zıvır Part 2

 Öncelikle çok özlemişim buralarda yazmayı. Sizler de okumayı özlemişsinizdir inşallah.

Hafta sonu anneler günüydü. Anne olunca daha çok anlıyor insan, anneler gerçekten çok yorgun. O eski kafamı gerçekten çok özlüyorum. Bi arkadaş bana "yahu senin kafan beş karış havada" demişti. O zaman ona o kadar çok kızmıştım ki.. Malmışım.. Gerçekten benim kafam beş karış havadaymış. Şu an burnum sürtüyor sürtüyor, mutlusunuzdur inşallah..

Geçtiğimiz süreçte neler yaptım neler. Şu an bi yayıneviyle anlaştım ve kitaplarının iç tasarımını yapıyorum. aynı zamanda a kişisi ile beraber kurduğumuz şirketin ayak işleri (idari işler müdürlüğü) nü üstlenmeye çalışıyorum. Fakat sürekli evde olduğum için asla çevrede çalışan bi insan olarak görünmüyorum. Olsun. 

Çocukların biri 2 diğeri 8 yaşında. 2 yaşında olan hayatı burnumdan getirmeye and içmiş gibi davranıyor şu günlerde. 2 yaş sendromu mudur , her ne boksa, beni mahvetti. Elimi asla tutmuyor, marketlerde kendini yerlere atıyor, ağlıyor. Bir de kronik bir boğaz enf halleri var ki sormayın. Valla çok zor analık..

Anneler gününü geriye bıraktığımız şu günlerde annelere kafa izni verilmesini talep ediyorum! O kadar çok ihtiyacım var ki buna. Hani öyle iki gün falan da değil. Yarım gün. Fakat o eski kafaya döneceğim. Tamamen beynim boş olacak. Kimseyi düşünmeyeceğim bir yarım günüm olsun isterdim. Hayal..

Böyle konuşunca işte şükretmiyorsun deniyor. Aksine her aklıma geldikçe hayatıma şükrediyorum fakat insanlık hali işte, yoruluyorum. Yorulunca da bir free time istiyorum. Maçlarda bile hani mola varya. Mola istiyorum. Mola verince maça döndüğümde çok çok iyi oluyorum. Geçen arkadaşımla 2 saatlik bir alışverişe gittik. Kafamı boşalttım geldim resmen. Çok özledim çocukları. Sarıldım, oynadık, beraber eğlendik. Ama o iki saat bana verilmeseydi eminim yine bağrış çağrış delirmeler yaşayacaktım. 

O yüzdendir ki beyler, eşlerinize biraz mola ve anlayış istiyorum. Verin. Siz eşlerinizden çok daha memnun olacaksınız bu duruma. Tecrübe ile sabit.