16 Aralık 2016

Modern Kölelik Nedir?



her sabah işe gitmek için erkenden kalkıp, karanlıkla yola çıkıp, tüm gün onun bunun isteklerini yapıp, söyledikleri alçaltıcı şeyleri kulak ardı edip, arkadaşların kuyu kazıp üstünüze basarak kademe atlamasına seyirci kalıp, hem ruhen hem de bedenen çöküp, karanlıkla eve dönmektir. karşılığında kazandığınız para denen madde ile ertesi gün işe gittiğinizde veya arkadaşlarınızla buluştuğunuzda giyinmek için kıyafetler almak, en lüks restaurantlarda yemek yiyebilmek için tekrar çalışmak zorunda kalmanızdır. 


sistemin bir getirisi olan para kazanma olayı değildir aslında modern kölelik. kazandığınız parayı harcadığınız yerler, aldığınız hiç giymediğiniz elbiseler, yemek yediğiniz mekanlar, kullanmadığınız ev eşyalarıdır modern köleliğinizin en büyük göstergesi. 5 yaşında okula başlayan çocuğun 20 yıl boyunca okul sıralarında en güzel zamanlarını geçirip, hep daha iyi bir işte çalışıp, daha çok paralar kazanması üzerine kurgulanan bir hayattır modern kölelik. üretmeye izin vermez, tüketmeye yönlendirir. hepimizin içinde bulunduğu bir güruhtur.

walk free wakfı yayınladığı bir raporda modern köleliği "bir kişinin sömürü amacıyla bedeni üzerindeki ve çalışıp çalışmama kararı hakkındaki özgürlüğünün elinden alması" şeklinde tanımlamaktadır. sanırım üst paragraflarda anlattığımdan pek bir farkı yok.

neden para kazanmak zorunda olalım? öğrenmek istemeyen milyonlarca insanı neden öğrenmeye zorunlu kılalım? üretmek isteyen insanları istemedikleri işler peşinde neden koşturtalım? çünkü modern kölelik bunu emrediyor. yalnızca kapitalizme hizmet etmemizi.. 

kadınların belli standartlarda olması, erkeklerin de onları kullanan tipler olmasını istiyor. dinlerde kadınların en çok ezildiği söylenirken, kapitalizt sistemde erkeğin istediği standartlara girmek isteyen kadınlar hem fizyolojik hem de psikolojik olarak kendilerini mahvediyorlar. daha bugün şişman olduğu için 18 yaşında intihar eden bir kadının haberini okuduk gazetelerde. çünkü sistemin istediği vücut ölçülerinde değildi, sistemin emrettiği yemekleri gereğinden fazla yemişti. 

neresine dokunursanız elinizde kalacak bir konu bu. şu an yapmak istemediğiniz her neyi yapıyorsanız bilin ki modern köleliğin bir eserini gerçekleştiriyorsunuz. ne kadar inkar ederseniz edin, hepimiz günümüzün kölesiyiz. evet, belki alınıp satılmıyoruz ama günümüzün en güzel zamanlarını birilerine para karşılığı satıyoruz. kendimiz bu yolu seçtiğimizden olacak ki adına da modern kölelik diyoruz. köleliğin modernleşmiş hali ha? hadi geçmiş olsun.

Ciğeriniz Düşsün!

Son günlerde izlediğim en anlamlı videolardan bir tanesini sizlerle paylaşmak istiyorum. Sanırım en güzel cümlesi de şu olmalı:

"Tek istediği huzurlu sakin bir yaşam olan süt gibi insanları, Amerikan aksiyon filminden fırlamış birer demir yumruğa çevirdiniz anasını satayım.
İYİ DE YAPTINIZ.
Az daha birbirimize Türk, Kürt, Alevi, Gezici, Yandaş gibi isimler takmaya başlamıştık ki hepimizi bir kazana yeniden koydunuz: (#millet)"

Bence okuyun çünkü HEPİMİZ BİZİZ!


14 Aralık 2016

Günlük-7


hani bazen hayatın ne kadar boş olduğunu anlarsınız ya, ben bugün bunu çok iyi anladım.

10 Aralık 2016

Bırakın İstediğini Alsın!


Çocuklar hakkında hüküm verebilmek için  çocuk sahibi olmak gerekmiyor sanırım. Sonuçta eğitimle alakalı bir eğitim alıyorum :D cümleye bak. neyse, akademi de öğretilen çocuğun istediğini istediği zaman sizin gözetiminizde yapmasıdır.
benim annem çok erken anne olmuş. abimi kucağına aldığında 19, beni doğurduğunda ise 20 yaşındaymış. o zamanlarda çocuk eğitimi ve gelişimi konusunda hiç bir bilgisi olmamasına rağmen, harika eğitimler vermiş. vermiş diyorum, çünkü bugün okulda yapılması gerekenler başlığı altında söylenen her şeyi annem bilinçsizce bize vermiş.

mesela abimle aramızda 1 yaş vardı. hep ona abi demek zorunda kaldım, kesinlikle saygıdan değil, büyüklüğünden. kendisi ile durmadan çatışma halindeydik. çoğunlukla benim kıskançlığım yüzünden. normalde büyük çocuk küçük çocuğu kıskanır gibi görünür ama bizde durum tam tersiydi. kıskanacak hiç bir şey bulamasam, gözündeki gözlüğü kıskanıyordum. o derece.. tabi böyle olunca kavgalarımız hiç eksik olmuyordu. annem hep kenardan bizi izler, kavganın boyutunun fiziksel darp haline gelmesini bekler, sonra ikimizi de kolumuzdan tutar odamıza kapatırdı. "buradan aranızdakini çözmeden çıkamazsınız" derdi. biz içerde iki dakika daha tartışırdık. sonra odadaki cezamızı algılar, kader birliği yapmamız gerektiğini hisseder, hafiften barışmaya çalışırdık. aradan beş dakika geçerdi, odadaki oyuncaklarla yeni bir oyun kurardık. annem gelir, kapıyı açar, hafifçe gülümserdi. biz oynamaya devam ederdik.

abimle küslük durumumuz üç dakika falan sürerdi. sanırım benim yengeç, onun balık burcu olmasındandı. o koskoca cüssenin altında o kadar duygusal bir adam vardır ki, anlatılamaz. annem bir gün çok sinirlendiğinde bana dönüp "zaten sen erkek olmalıymışsın, abin kız" demişti. yaptığım bir hata yüzünden abim içli içli ağlamıştı. içine kapanan, alınan ve küsen taraf o olduğundan, kız tribi asla yapamadım. yapmayı da öğrenemedim. trip atma hikayem 3 dakikayı asla geçmedi, geçemez de hala.

annem her zaman kendi kararlarımızı kendimizin vermesi gerektiğine inandı. babam ise ondan daha radikaldi. annem bazen müdahale etmek istediğinde bile onu durdurup, bırak istediğini yapsın bakalım derdi. annem bir keresinde bir ayakkabı almış, gelmişti. hayatımda bir çorap dahi benden habersiz alınmadığından o kadar nefret etmiştim ki o ayakkabıdan, oturup sinirden ağlamıştım. babam görünce anneme kızmıştı. babam asla "sen küçüksün, sen sus, konuşma, karışma" demedi bana. hep büyük bir kadınmışım gibi karşısına alıp anlattı, konuştu, fikrimi sordu. ve fikirlerimi dinlerken gerçekten dinledi, karşılığında kendi fikrini söyledi. 

sanırım kişinin kendini ifade edebilmesi açısından baba desteği çok önemli. yeni evimize taşındığımızda artık abimle paylaşmak zorunda olduğum odadan kurtulup yeni bir odaya sahip olacaktım. babam bir sürü katolog getirdi eve. o zamanlar internet yok tabi. katalogdan beğeniyorsunuz genç odası falan. ben de bir tanesini beğendim. annem "o dolap çok küçük kızım sana yetmez" dedi. babam "karışma, beğendiyse alsın, yorum yapıp kafasını karıştırma" dedi. ben o genç odasını aldım. inanın daha ilk haftada dolabın küçüklüğünden, masanın kullanışsızlığından laf etmeye başladım. "kendin seçtin" dediler, bunun üzerine hayıflanma hakkımın olmadığını anladım.. artık aldığım şeylerin kullanışlılığına bakmaya başladım. bu seçimi yaptığımda 6. sınıftaydım ve o günden sonra seçimlerimde hep dikkatli oldum..

hatta yeni gelin evine gittiğimizde koltukların güzelliğinden bahsedilirken "onu bunu bırakın da yatak oluyo mu bu" diye sormaya bile başladım. benim için görüntüden çok kullanışlılık önemli oldu.

yaptığım seçimlerin sonuçlarına katlanmak zorunda olduğumu bilmek biraz ürkütücü olsa da, güzeldi. annemlerden asla nefret etmedim bana zorla aldıkları bir eşya için, çünkü asla almadılar. babam hep istediğimi seçmem konusunda yönlendirici oldu, fikirlerimi söylemem konusunda da.. lise yıllarında kapanmak istediğimde annem karşı çıktı, o zamanlar küçük olduğumu iddia etti. bir de tabi o salak uygulama vardı ki, okullara girerken başınızı açıyordunuz.. bunun benim için çok zor olacağını falan söyledi. ben kararımı verdim diye söylenirken, babam yine beni karşısına alıp "hayat senin hayatın, seçimlerin de senin" dedi ve izin verdi. okuldan çıkarken okulun içinde kapanmama karşı çıkıyorlar diye babama gelip okulda kavga çıkaracağımı, taşkınlık yapacağımı söyledim. ona da izin verdi, her zaman hakkını savun dedi. hakkımı savundum, artık okulun içinde giriş katta bulunan tuvaletleri kullanmamıza izin verildi.

bu yüzdendir ki, ailenin her zaman çocuğunun arkasında olması, çocuğunun kararlarına saygı duyması harika bir şey. sizler de bırakın çocuğunuz istediğini alsın, istediğini yapsın. tabii sizin gözetiminiz altında. yaptıklarının sonuçlarına katlanmayı öğrensin..

hep sorarlar a kişisini nasıl anlattın babana diye. malumunuz babam da bana en az benim ona düşkün olduğum kadar düşkündür. hatta geçenlerde anneme "oğullarını mı seviyosun yoksa beni mi" diye sorduğumda hemen lafa girip "nasıl erkek çocukla kız çocuk aynı sevilir, kız çocuk başkadı" demişti. öyle başka sever kız çocuğunu. annem abimi doğurduğunda (babam asla ultrasonda çocuk cinsiyetini öğrenmek istemezdi, bu yüzden doğumda öğrenmişler) babamın kucağına vermişler , babam anneme dönüp, kız doğana kadar yapacağız deyip gülmüş. ne kadar içten istemiş ki bir yıl sonra ben olmuşum şans eseri :) a kişisini babama ben söyledim. annem her zamanki gibi "babanla aranda olan konuyu babanla konuş, beni aranıza sokma" dedi. asla aramıza girmedi. bizde babam son duymadı, çoğunlukla ilk duydu her şeyi. çünkü annem asla buna izin vermedi. kötü bişey yaptıysak da iyi bişey yaptıysak da aramıza girmedi babamla. 

babayla arasına girmeyin çocuğun anneler. bırakın kendilerini istedikleri gibi ifade etsinler. dinleyin onları.. onlar en doğal halleriyle yaşıyorlar her şeyi. hep gözetim altında tutun, ama tuttuğunuzu da belli etmeyin. sevin onları, öpün, okşayın, sevdiğinizi çok belli edin. sevdiğinizi o kadar belli edin ki, sokaklarda sevgi aramasınlar, başkalarının kucaklarına atlamasınlar. aile sevgisini başka insanlarda bulmaya çalışmasınlar. kardeşinizi sevin, kuzeninizi sevin, ailenizi sevin. 

7 Aralık 2016

Günlük-6

Hayat bugün  gerçekten çok soğuk..

bundan mıdır bilmiyorum ama canım çok sıkılıyor. aynı çocukluğumdaki korkularıma döndüm yine. böceklerden inanılmaz korkuyorum. kimseyi sevmek istemiyorum, sevdiklerim hep ölüyor. kimseyle konuşmak istemiyorum.. hep kötü bir şeyler olacak sanıyorum.

gerçekten kötü bir durum bu. aradığım kişiye ulaşamayınca çıldırıyorum. birine şuraya gel diyemiyorum çünkü gelirken yolda başına bir şey gelirse suçlu hissederim diye korkuyorum.

insanın suçluluk hissine sahip olması gerçekten berbat bişey. neden bilmiyorum ama yıllardır saçma sapan şeyler için suçluluk hissediyorum. biri yolda giderken ayağını bi taşa çarpsa, o taşı oradan neden kaldırmadım diye üzülüyorum. taşı görmediğim halde!

işte bu yüzden her şeyden nefret ediyorum. keşke bir ilacı olsa da içsem, geçse tüm bu düşünceler. artık korkmasam yaşamaktan, insanlarla etkileşim içine girmekten..

bunu okuyan benim asosyal olduğumu falan düşünebilir. aksine, yolda hiç tanımadığım insanlarla bile sohbete girebilen bir yapıya sahibim. konuşmak olsun yeter ki.. fakat bu korkular çok başka..

neyse.

son günlerde ayı gibi yediğimden olacak ki, bir kilo almışım. bir kilooo. evet. bunu vermem lazım. 50'ye düşmeye çalışırken 54 olmak nasıl bir duygudur beni en iyi kadınlar anlar. bunu doktordan öğrenmek nasıl berbat bir şeydir hele? doktora gittim bu kansızlık meleti için. bilen bilir, kansızlık çekiyorum delice. normalde en düşük 11 olması gereken değer bende 2'ye düşmüş. sanırım kullandığım ilaçlardan olsa gerek kilo aldım. işin ilginç yanı doymuyor oluşum. boyumu da 167 olarak ölçtü doktor. artık böyle saçma bir uygulama varmış. ben bugüne kadar kendimi 168 sanıyordum oysa. o 1 santime de kafayı taktım. yaşlandım da çekti mi boyum acaba? annem de 170 miş eskiden misal. şimdi aynı boydayız. demek ki yaş gittikçe kısalıyor insan. neden böyle takıntılı olduğum şeyler hep benim başıma geliyor? boy takıntım var kardeş zaten. 185'in üstünde abi ve kardeşin olursa sen de boy takıntılı olursun! neden tüm boylar onlardayken kilolar bende acaba?

neyse, kafaya taktım, 50 olucam dedim. dedikçe daha çok yemek düşünür oldum. bugün ne yesem i düşündükçe acıkıyorum, yedikçe doymuyorum. yani işte şöyle tıka basa doydum dediğim öğün olmuyo, bıraksalar dünyayı yicem. bence ilaçlardan, öyle olsun çünkü.

hadi kilo alınır verinir diyosunuz, peki ya boy? öyle bi dünya yok dimi? 4 sene basketbol oynadım, 3 sene yüzdüm ama olmadı işte. bu kadar. demek ki herkesin bir boy skalası var. çok da kasmamak lazım. başlıcam kiloya da boya da . iki günlük dünya da derde bak!

dert dedim de aklıma geldi. burnumuzun dibinde savaş, değişik bir ekonomi falan, her şey korkutuyo beni. kesinlikle iki günlük dünya. gelin şu tüketim çılgınlığımıza bir son verip üretmeye başlayalım mı? ben başlıyorum, arkamdan gelin!

YOLO Dünyası için Geri Sayım Başladı!

haydar-colakoglu-yolo-uygulama


Ulaşımda En Pratik Yol O!  sloganı ile yola çıkan ve Uber’in karşılaştığı en güçlü rakip olan girişim YOLO için geri sayım başladı. Dünyada olduğu gibi ülkemizde de yoğun ilgi gören şehir içi, konfor ve kaliteyi birleştiren yolculuklar sağlayan platformlara bir yenisi daha ekleniyor. Kısa süre içinde hayatımızda farklı bir yer edinmeyi hedefleyen girişimin adı YOLO.

YOLO, şehir içinde lüks segment araçlar ile şehir içi VIP taşımacılık hizmeti veren ve sektöre çok iddialı girerek diğer rakiplerine nazaran çok farklı iş modeli ve kazanç vaat eden bir mobil uygulama. Dünyada Uber modeli olarak bilinen mobil uygulamanın Türkiye versiyonu olarak planlanmış olan YOLO, uzun süren Ar-Ge çalışmaları sonucunda ortaya çıkmış.

YOLO’yu dünyadaki benzerlerinden farklı kılan en önemli özellik TR’de hukuksal altyapısının sağlamlığı ve farklı kazanç modelleri. YOLO, hem kullanıcılara, hem de iş ortaklarına sağladığı yeni nesil bir iş modeli ile kısa sürede yola çıkıyor.

haydar-colakoglu


YOLO, TEB Holding ve Çolakoğlu Grup Yönetim Kurulu Üyesi Haydar ÇOLAKOĞLU başkanlığındaki güçlü yatırımcı ve yönetim kadrosu ile de dikkat çekiyor. Yönetim kademesindeki 12 kişilik tecrübeli ekibin, 1 yıl süren çalışmaları sonucu ortaya çıkardıkları YOLO, şehir hayatına yeni bir soluk getirmeyi planlıyor.

haydar-colakoglu-teb-genel-mudur


Haydar Çolakoğlu teb genel müdür


haydar çolakoğlu kimdir


Ulaşımdaki zorlukları keyif ve konfor ile çok uygun koşullarda sunmayı hedefleyen ekip adına konuşan YOLO Yönetim Kurulu Başkanı Haydar ÇOLAKOĞLU şunları söyledi;

“Günümüzde temel ihtiyaçlarımızdan biri olan şehir içi konforlu seyahatin hızlı, güvenli ve ucuz olarak sağlanabilmesi başlangıç noktamızdı. Bununla birlikte, kayıt dışı kalan birçok seyahatin kayıt altına alınarak vergilendirilmesi, sektörde hukuksal altyapının sağlamlaştırılması yeni düzende yeni normallere alışan bizler için çok önemli. İşlerimize teknolojiyi en verimli şekilde entegre etmek hem kullanıcılarımıza hem de iş ortaklarımıza yüksek kazanç sağlayacaktır.

YOLO yüzde yüz yerli yapım bir uygulamadır. Amaçlarımızdan biriside bu iş modelini hızlı bir şekilde ülke dışında da kullanılan bir marka yapmaktır. YOLO’nun temel felsefesi bundan ibarettir.

Kendi kurucularımızın sağladıkları desteklerin yanında, henüz başlangıç aşamasında iken Los Angeles merkezli bir yatırım şirketinden 16 milyon dolar değerleme ile bir kısım yatırım aldık. Kendileri ile yaptığımız çalışmalar sonucunda da “you only live once” baş harflerinden oluşan YOLO isminde karar kıldık. Bunun yanısıra Los Angeles, San Francisco, Londra ve Zürih merkezli yatırımcı grupları ile de görüşmelerimiz devam etmekte. Bu güç birliği platformu ile hem UBER gibi bir dünya devine rakip olacak, hem de Türkiye’den bir dünya markası çıkartabilmek için çalışacağız.

haydar-colakoglu-yolo-turkiye


Başlangıç gününde 300’ün üzerinde araç ile hizmet verecek olan YOLO ile kullanıcılar, tek tuş ile araç çağırabilecek, ulaşım ücretlerini kredi kartları ile ödeyebilecekler. Araçta unuttukları herhangi bir eşyanın güvende olduğunu bilecekler. Yıl sonu hedefimizde 1000’i aşkın araçla hizmet vermek var.

Bu uygulamaların yanısıra yolcularımızı çok özel kampanyalardan da faydalandıracağız. Farklılıklarımız, ilk günden bu ayrıcalıklar ile görülecek. Kasim ayında acilacak beta surumu ile İstanbul`un bazi seckin mekanlarinda yapilacak test surusleri ile hizmete baslayacak olan uygulama üzerinden özellikle tanıtım günlerimizde kayıt yaptıran yolcularımıza 15 Aralık - 4 Ocak tarihleri arasında ücretsiz ulaşım hakları, çeşitli promosyonlar sağlayacağız. Açılışa özel bu kampanya gibi birçok büyük kurumdan da kampanya desteği alan YOLO ile yolculuklarınızın standartları değişecek. YOLO’yu hepinize tavsiye ediyorum. YOLO dünyasına hoş geldiniz.”

GooglePlay ve AppStore dan indireceğiniz uygulama sayesinde YOLO dünyasında siz de yerinizi alın. Detaylı bilgi ve iletişim için www.yolo.com.tr adresinden YOLO’ ya ulaşabilir @yolo_turkiye Instagram adresinden de takip edebilirsiniz.


Bir boomads advertorial içeriğidir.

3 Aralık 2016

Bu günlük

Bugün istanbul bir harikaydı can dostlar, güzel insanlar. muhteşem bir hava vardı. fakat ben evdeydim tüm gün. sanmayın ki gezdim tozdum böyle harika bir hava bulmuşken. a kişisi gezmek istemedi. dışarı çıkası yokmuş her zaman ki gibi. çünkü o evi çok seviyor. tıpkı mahalle çocuğuyken sokaklarda oynarken üst katımızda oturan ve asla sokağa çıkmayan çocuk gibi. ona aşağıdan "cam güzeli" diye bağırırdık. hep camdan izlerdi, sonra döner aterisi ile oynardı. sanırım o günlerde o çocukla çok dalga geçmiştim ve o da çok içerlemişti. 

neyse, a kişisi "madem çok sıkılıyorsun, çık dışarı istediğin yere git" de diyor, hakkını yiyemem. fakat bana kalırsa mutlu olunacaksa evliysen beraber olucak. yani ben tek başıma sokaklarda gezmek istesem evlenmezdim ama dimi? sanırım evet, ben haksızım. çıkıp gezmeliyim eski günlerdeki gibi. almalıyım elime fotoğraf makinemi, dere tepe düz gitmeliyim. beklememeliyim kimseyi. yalnızken de mutlu olmayı öğrenmeliyim. zira böyle mutsuzluktan önümdeki masayı kemirebilirim.


bir de sizlere geçenlerde gitmiş olduğum kadıköy'den bahsetmek istiyorum. hayır, yalnız gitmemiştim. yanımda can dostum güzel insan Zeynep vardı ve beni harika yerlere getirdi. bunca zamandır kadıköy'e gidiyorum (Malumunuz Marmara üniversitesi orda :/ ) hiç gezmek aklıma gelmemişti. okuldan eve-evden okula bir insanım ne de olsa. ama geçti o dünya millet. artık durana aşk olsun. Neyse, uzun zamandır aradığım fight club sabununu Köstebek adlı mağaza da buldum. fakat mağaza çalışanlarını hiç sevmedim. hatta o kadar sinir oldum ki instagram dan takip ediyordum, unf ettim. 

yan taraflarında bulunan mağaza daha uygun fiyatlara sahipti. cüzdanı da ordan aldım. çanta içi için oldukça güzel. yani ben öyle kullanıyorum, ıvır zıvırlarımı içine atıyorum. şimdi çantamda ne var videosu çektirmeyin bana?! :)) Neyse o mağazadaki kızları da sevmedim. sanki borç para istiyormuşsunuz gibi davranıyorlar. Allam ya.

3-4 katlı starbucks 'a ne demeli? her katındaki doluluğa peki? anacım sizin işiniz gücünüz yok mu? hadi bizim var, sizin neden yok? bunca boş adam varken bu toplumda bizim daha çok burnumuz sürter sayın okuyucu. gençlerin hepsi aylak aylak dolaşıyor, sosyal medya da takılıyor. fakat insanları izlemek için harika bir mekan. önümüzdeki günlerde bilgisayarımı alıp özel olarak oturup insanları takip edicem. yanınıza biri oturuyor, çok ilginç hikayeler duyuyorsunuz. biz zeyneple kocaman bir koltuğa oturduk, böylece yanımıza bir sürü insan oturup kalktı.

mesela bir kadın ve adam oturdu yan masamıza. adam o kadar temiz yüzlüydü ki, anlatamam. kadın ise bir o kadar itici bir kadındı. birbirleri ile hiç konuşmadılar. adam gazetesini eline aldı, kadın cep telefonunu. bir şeyler kurcaladılar. birbiri ile iletişme geçmeyen bir çift. yaşları ilerlemişti ve bir an sanki geleceğimi görüp tekrar depresyona girdim. tam o sırada bir adam daha geldi yanlarına. ikisi de güler yüzle selamlaştı. birden konuşmaya başladılar. adam psikologtu ve bunların çocuklarının ciddi sorunları vardı. nasıl davranmaları gerektiğini falan soruyorlardı. derken tam yanıma bir kız ve erkek oturdu. daha yaşları çok küçüktü kız 19 erkek 21 li yaşlardaydı. yani taş çatlasa o kadardılar. tartışmaya başladılar. kız erkeğin yaptıklarını söyledi, erkek kızın. karşılıklı içlerini döktükten sonra ben ayı gibi baktığımdan ve dinlediğimden olacak ki, başka masaya geçtiler :(

aman Allah'ım ne ayıp bi insanım ben böyle. neyse, yine gidip dinlicem insanları. seviyorum insanları ve hikayelerini. böyle durmadan hikayerini anlatsa insanlar ve durmadan dinlesem. hayır, psikolog olmak istemiyorum, yalnızca kötü şeylerle dolmak istemiyorum. tüm iyilikleri ve kötülükleri ile hayatları öğrenmek istiyorum. çok mu şey istiyorum ha?

yeni yıldan ise hiç bir şey beklemiyorum. bugün uyandığımda nasıl "off bugün nasıl btiecek" diyorsam, yeni yılda da öyle bir cümle ederim heralde. gidip kuymak yiyim de kendime geleyim. 


1 Aralık 2016

Böyle Komik Milletiz


Efenim çok uzaklara gitmeyin gülmek için, gelin Trabzon'a. Bir fıkranın içinde yaşadığınız hissedersiniz. Ben çok moral bozukluğu yaşadığımda mutlaka giderdim oraya. mutlaka beni mutlu edecek bir yön bulurdu.

Bir gün trabzondayım. bir markete gittim top alıcam, gitcez kumsalda oynucaz arkadaşlarla. toplarda böyle filelerde asılmış marketin kapısına. asılıyorum gelmiyorlar. asılıyorum, gelmiyorlar. can havliyle asıldım artık düşsün diye, ama düşmediler. adam da en baştan beri kasadan beni seyrediyor. ben daha da sinirlenip, yine asılıyorum ama yok alamıyorum bir top bile. adamla göz göze geldik sonra. dedim "pardon, şunlardan bi tane alabilir miyim?" adam da kasadan bişeler geçiriyordu o sırada, durdu bana baktı ve "alabilirsun tabi" dedi. döndü devam etti. ben elimde filenin ucu adama bakakaldım. 

yolda yolumu bulamazken, yaa nasıl gitcem devlet hastanesine dedim sesli sesli. adamın biri de dükkanın kapısında duruyordu. ama hani şu durmadan müşterinin girdiği iç çamaşırı satan dükkanlardan bir tanesi. adam yanıma çıktı geldi, bak şimdi şurdan şöyle gideceksin diye anlatmaya başladı bir yandan yürürken. sonra sokağın başına kadar gelip, benim doğru sokağa sapmamdan emin olana kadar bekledi. bense adımlarımı oldukça fazlaştırdım ki, adamın dükkanı götürmesinler diye. 

hastaneye gittiğimde bi sürü teyzeyi ellerinde kazak örerken gördüm. oturmuş muhabbet ediyorlardı. "teyze neyin var" dedim. "sen doktor musun" dedi. "yoo" dedim. "neden soruyosun" dedi. "kazak falan örüyosunuz, toplaşmışsınız ya burda merak ettim" dedim. "amaan köyde canımız sıkılıyo, buraya gelip iki insan görüp muhabbet ediyoruz, arada kendimizi doktora gösteriyoruz falan" dedi.

hastane yatak bölümünde gezerken bir teyzenin doktora "aman oğlum, buralar zaten boş duruyo. ne güzel yemeklerimizi pişirip getiriyorlar, hem de çok sıcak. şimdi evde kim uğraşcak sobayla yemekle falan. sen bizim beyi de şu yan yatağa yatır da bi iki ay yatalım burda "diyo, doktor da yazık kırmamak için "ama teyze hasta değilsiniz siz, gerçek hastalar gelirse boş yatak yok" diyo ve kadın da gelirse kalkacağına ikna etmeye çalışıyordu. sanki otelde kalıyorlar :) hayır manzarası güzel, yeni hastane olmuş olabilir ama orası hastane yahu. insan koridorunda bile yürürken mutsuz oluyor.

ve hastane demişken son kez. ananem Trabzon'da doktora gitmiş ve doktor onu görür görmez "Aaa teyze sen ölmedin mi ya" demiş. Ananem neye uğradığını şaşırarak "ben ilk kez geliyorum bu hastaneye" demiş. "kusura bakma, başka bir hastama benzettim heralde "deyip uzaklaşmış. ananem bu olayı anlattıktan sonra dönüp bana "bak kızım, çok okuma, okuyunca insan manyak oluyor" dedi. ortamda onca kişi varken bana dönmesi elbette manidardı. sonuçta doktor olamadık ama 20 yıldır okuyoruz. umarım manyak olmamışımdır ha?

neyse canım kuymak çekti. varam kuymak yapam. evet bu saatte?!

27 Kasım 2016

ıvır zıvır part 60


Demek bu konuda 60 postum var ha! maşallah dedim kendi kendime :) bir insan ancak bu kadar boş konuşabilir yani. siz bunu böyle de algılayabilirsiniz.

son günlerde o kadar çok "gidecem bu ülkeden, böyle ülke olmaz olsun" tarzı yazılar okudum ki, yaşadığım ülkeden ben de soğudum. fakat sen gidersen, ben gidersem kim sahip çıkar bu ülkeye? cevap veriyorum: hiç kimse.. geçenlerde bir ekşi yazarı yazmıştı. o da hep öyle düşünürmüş, hep def olup gitmek istermiş. gitmiş de.. fakat hiç de hayalleri gibi geçmemiş bir şey. ingiltere'ye gitmiş. her gitmek isteyenin yaptığı şeyi yapmış "Türkiye'ye yakın hem" diye düşünmüş. ne kadar gitmek istersek isteyelim biz burda doğduk, burada büyüdük. tüm bağları bıçakla keser gibi kesmemiz imkansız heralde. ne kadar gitmek istesek de "istediğim an 2 saate dönerim" diyebileceğimiz yerlere gitmek istiyoruz. ne kadar güvenli olursa olsun, başka memlekette duramıyoruz. altına Amerika'da yaşayanlar, İsveç'te Norveç'te yaşayanlar yazdılar. Kanada'da yaşayan arkadaşımla da konuştum. memleket hasretini başka tanımlıyorlar. oradaki sıkıntıların buradakilerin misliyle yaşandığını, kendi ülkesini terkeden mülteci gözüyle aşağılandığını, ne kadar uzağa giderse gitsin özlemin bitmediğini anlatıyorlar. a kişisi de finlandiya ya gitmişti eğitim için. onunla da konuştum bu konuyu. bir çok ülke gezmiş olmasına rağmen "bir daha asla gitmem yurt dışına "deyip benim de önümü kesiyor. nasıl nefret ettiyse gittiği tüm ülkelerden.

sıla hasreti başka bir şey. biz burada bu düzensizliğe alıştık. yurt dışına giden annem döner dönmez "kızım istediğim yere gidebilirsin, zira istanbul da yaşayan her yerde yaşar" demişti. biz en zorlu şartlarda yaşıyoruz, tüm yaşam standartlarına bire bir şahit oluyoruz. aslına bakarsanız, hazine gibi bir ülkemiz var. neresine dokunursanız başka bir değerle karşılıyor sizi. evet, kültürel yapımızı bozdular, bizi kirlettiler, beynimizi boşalttılar, insanlarımızı cinsel objelere döndürdüler belki ama biz hala çok iyilerin de bulunduğu bir ülkedeyiz. dağ başlarında yaşayan, (psikolojik rahatsızlıkları olanlar hariç) medyadan uzak duran tüm insanların doğallığı, saflığı nasıl da şaşırtıyor bizi değil mi? aslında bizler de izlemesek, görmesek, öğrenemeyeceğiz bunca pisliği. öğrenip uygulamaya geçmeye çalışmayacağız belki de.

gelelim asıl meselemize. tüm sorun bize belli kitapları öğretmek için öğrendiği kadarından öğretebildiğini öğretebilen öğretmenlerle kısıtlayan eğitim sistemimizde.bence cümle gayet açık. açıklama yapmayacağım.

bir kaç beğeniniz varsa, hemen koşun koca parasıyla butik açın. baktınız hiç bir şey tutmadı, belki o tutar ha? bıktım şu eziklik duygularınızı başka yerlerden tamamlamaya çalışmanıza. sen o kadarsın işte, nedir yani?

dün akşam anneme sürpriz parti yaptık dayım ve abimle organize olarak. inanılmaz mutlu oldu kadıncağız. babam ise günün lafını etti "yani sizi anlayamıyorum. bir sene daha yaşlandığınızın tescillendiği bu günü nasıl kutlarsınız? ölüme koskoca bir yıl daha yaklaştınız oysa"

geçenlerde hoca sormuştu "aramızda öleceğini bilmeyen varmı" diye.. hepimiz o an öleceğimiz günü düşünmüştük belki de.. düşünsene her şey o zaman ne kadar da boş.

26 Kasım 2016

Cep telefonu ile internette gezinirken reklam sorunsalı


Merhaba, sağda solda çok okuduğum için kısa bir bilgide olsa buraya yazmak istedim. Herkes cep telefonlarından (tercihen android, ios'u hiç bilmiyorum) internete girerken, bilgisayarda ki gibi reklamları engelleme eklentilerini kullanamamaktan şikayetçi. İşin özeti, aslında kullanabiliyorsunuz:). Bunun için google play'den "firefox" tarayıcısını indirip, tarayıcı eklentileri kısmından "adblock plus" yada "ublock origin" eklentisini indirmeniz yeterli. Bu sayede reklamlardan ve diğer sinir bozucu açılır pencere türevlerinden kurtulabiliyoruz. Bu arada ben A kişisiymişim. Öyle yazmıyorsam anlaşılmıyormuş, hep beni karıştırıyormuşsunuz.

25 Kasım 2016

Mekan Keşfi: 90's Cafe

Uzun zamandan sonra bir gezi yazısı ile daha karşınızdayım dostlar. Bugün sizlere hem öğrenci dostu, hem harika bir teması olan bir cafeden bahsedeceğim: 90's Cafe.

Öncelikle Süleymaniye'de bulunan bu mekanın yol tarifini vereyim. Fetva Yokuşu Nazır İzzet Efendi Sokakta bulunan mekanı zaten sokağa girer girmez göreceksiniz. Biz oraları daha çok Ağa Kapısı ile tanıdığımızdan, hemen yanı deyip hafif de bir tüyo vereyim size. Fakat Ağa Kapısının pabucunu dama atacak kadar da harika bir yer olduğunu eklemeden geçemeyeceğim.

Gelelim sebeplerime. Efenim ben 90'larda büyümüş bir çocuk olarak, gördüğüm her bir ayrıntıya bittim. Aslına bakarsanız, en çok da bunun için tercih etmiştim mekanı. Yani tasarımı.. Beni hiç üzmedi. Bir köşe'de üç beş kaset asmışlardır diyerek gittiğim mekanın her köşesinde ayrı bir doku vardı. Kasetler, videolar, televizyonlar, davul fırınlar, takvimler, telefonlar koltuklar, sehpalara kadar aklınıza ne geliyorsa 90'lardan fırlamış gelmiş gibiydi. Daha doğrusu oradayken 90'larda gibiydim -müzikler hariç. Ben oradayken hep Cengiz Kurtoğlu çaldığından olsa gerek, sevemediğim müzikleri. Daha 90'lar müziği duymayı tercih ederdim ki pop un pop olduğu zamanlardı onlar -bilirsiniz.

Mekanın en büyük artısı 90'lar teması ve buna harikulade ayak uyduran tasarımı değil elbette. Bunun yanı sıra yemekleri muazzam. Genelde yemekler bizi üzer bu tip mekanlarda. Özellikle tatlılar. Ama hayır. Üzmediler. Aksine sevindirdiler. Arkadaşlar bir sufle yedim ki mekanda, böyle bir sufle yok. Özellikle o fiyata öyle bir sufle yok. 10 tl ye aldığım sufle yanında kreması ve dondurmasıyla servis edildi. Yanımdakiler de cheese cake ve pasta yediler ki bunların da tadları harikaymış. Onların da fiyatlar 7-8 lira olmalıydı. 

Fiyatlara hızlıca bir göz gezdirdim. Nargile de içebileceğiniz mekanda (üst katta ve ben üst kata çıkmadım fakat çıkarsam bu yazıyı güncelleyeceğim) 20 tl ödemeniz gerekiyor ki bu da nargile fiyatlarını çok iyi bilen ben için oldukça uygun bir fiyat. Malumunuz A kişisi haftada bir kez mutlaka nargile içmeyi kendine amaç edindi :(

Yiyecekler de keza öyle. Aslında menüyü çekmek isterdim fakat menü o kadar harikaydı ki.. Çekmeye kıyamadım. Çünkü çok güzel fikirlerini menü ile taçlandırmışlar. Normal bir menü ile karşılaşsaydım, eminim gözüme batmazdı fakat 90'lardan parçaların bulunduğu bir menü tasarımı ile en büyük artı puanlarımı toplamayı başardılar..

Gelelim hizmete. Hizmeti gerçekten harikaydı. Ne istersek kısa sürede hazırlanıp servis ediliyor, ve "bitirin artık şu çayları da toplayalım" diye insanın gözüne bakılmıyordu. Üşüyoruz diye hemen yanımıza katelatik (ki biz küçükken öyle derdik) yaktılar. O başka bir sıcaklıktı. Orada müşteriden çok 90'lar mekiğine binmiş ev sahipleri gibiydik. 

Son olarak Hüsnü Ala Cafe'nin inatla yükselen duvarına rağmen, muhteşem manzarayı korumuş olan görüntüden de bahsedeyim. Koltuğunuza yayılıp manzara eşliğinde, wifi ile bağlandığınız internetinizle, acaba hesap çok mu gelecek korkusu olmadan takılacağınız bir mekan burası. Yolunuz Eminönü-Fatih taraflarına düşerse veya düşmezse de düşürmeye bakın derim. Zira biz öyle yapacağız :)

Artık fotolar sonda, böylelikle yazıyı okurken kesintiye uğramazsınız :)
Son olarak canlı müzikte varmış ama sanırım haftasonu akşamları. Hafta içi akşam gittiğimiz için yoktu. Onu da görmek isterim açıkçası. 





19 Kasım 2016

Artık Ben De Herkes Gibiyim


bugün tüm gün bunu düşündüm çok değerli okuyucu. artık ben de herkes gibiydim. eski günleri anımsadım yine. bir sürü yol gittim. sadece yürüdüm.o kadar saçma yerlerde buldum ki kendimi zaman zaman. mesela ne kadar özlemişim Çemberlitaş'ı, Sultanahmet'i, Sirkeci'yi.. O tren garını.. seviyormuş ben aslında hep oraları. çok eskilere gittim.

ve artık herkes gibi olduğumu anladım. artık hiç bir özelliğim yokmuş gibiydi. eskiden kendimi hep en özel hissederdim. en farklı benmişim, herkes aynıymış gibi. şimdilerde silikleştim. yazılan tonlarca yazının eskiyen silikliğinde bir harf tanesi kadarım. o kadar gereksiz. yani tamamen silinsem de o cümleler her zaman okunacak. varlığım kelimelere bir şey katmadığı gibi, yokluğum da kendini belli etmeyecek kadar ufak.

kesinlikle ben artık herkes gibiyim. hiç kimseyim. kendi içimde çılgınlar gibi kavgaya tutuşurken, aslında neyi nasıl düşünmem gerektiğinin bilincine varamadan; hayattaki herkesten nefret ederken, bir yanım da hayattaki herkesi sevebilecek kapasitede. nedir derdimiz, neden uğraşıyoruz bunca bilmiyorum. sadece o akıp giden hayatın bir köşesine kıvrılıp; avazım çıktığı kadar içten, bir o kadar da sessiz ve hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. belki o zaman her şey geçer ve belki ben yine o eski günlerdeki gibi özel ve değerli olurum ha? -hiç sanmıyorum.

16 Kasım 2016

Ivır Zıvır Part 59



diriliş ertuğrul dizisine yapılan saçmalıktı. zaten kendi kendilerine takıldılar koskoca ! ödül töreninde. izlemedim bile. umarım onlar için büyük bir kayıptır benim izlememem.

metal dizayna sahip, 1080x1920 piksel çözünürlüğe sahip, 8 çekirdekli işlemcisi olan, 16gb dahili hafızası olan cep telefonu. fakat diğer cep telefonlarından ayrılan en büyük özelliği 21,5 mp arka kamera, hibrit otomatik odaklama ve 16 mp ön kamera -ışık sensörleri. 30fps değerine sahip video özelliği ile film bile çekilir, test edildi-onaylandı. telefon 6.0 inç ekran genişliğine sahip. alışılmışım dışında yani. gereğinden fazlaca büyük. 202 gr ağırlığı ise bana sorarsanız yer yer 400'e kadar çıkmakta. elimde bu telefonla geçen gün kantinden çay alırken, çaycı teyzeden tepsi istediğimde "elinde var ya işte tepsi, üzerine koy, hiç bişeycik olmaz bardaklara" demesine sebep olan telefon aynı zamanda. çünkü çaycı teyze için çayların dökülmemesi telefondan daha mühim. 

bugün kimya labaratuvarında yoğun gaz sıkışması olduğundan okula ekipler geldi. gerekli tektikler yapıldı. mutluluktan ölecektim az daha ders iptal olur diye, oldu mu? olmadı..

20 yıldır okuyorum, 20 yıldır okul iptal olunca mutlu oluyorum.

insan 7 sinde neyse 7 sinde de odur.

evli olmayan arkadaşlara baskınızı, aptal hareketlerinizi bırakın lütfen. özellikle syrano'nun etrafındaki ahmak insanlar, sizlere sesleniyorum. ömrümde duyduğum en düşünme yetisine sahip olmayan ve bunu inatla belli etmeye çalışan varlıklarsınız. syrano sen de takma onları, kendi hallerine bırak, he de geç. umursama. lafa bakmadan önce lafı söyleyene bak.

bugünlerde aptallıkta doktora yapıyorum, kimse de beni uyarmıyor. bana geçmiş olsun..

çok yoğunum, çok sıkıcıyım, çok sıkılıyorum..

bazı insanlara çocuklarını bu derece paylaştıkları için patlamak istiyorum, fakat sonra içime patlıyor tüm söyleyeceklerim. 

bu günlerde harika bir dizi seyrediyorum. netflix aldık bu arada. illegal yollarla müzik dinlememek için spotify premium üye olmamla başladı herşey. şimdi de netflix ile içim rahat izliyorum tüm filmleri. tavsiye ederim. eğer varsa sizde i.t.crowd izleyin. gerçekten komik, harika.

bir de ablanız neye başlıcak? yakın dövüş sanatına. çok heycanlıyım, dövecek bi sürü insan var sokakta ne de olsa :) dövüş kulübümü kurarsam, sizlere elbette haber vereceğim .

5 Kasım 2016

Yeni Evlilik Sorunsalı: Çocuk Yapma


Az önce yeni evli bir arkadaşın yazısını okudum. Oradan hırslandım sanırım. Çünkü yalnız değildim. O da yalnız değildi. Yeni evli isenizdi eğer, hemen çocuğunuz olmalıydı. Fakat hemen derken öyle evlenir evlenmez de değil. Çünkü öyle olursaydı, tüm insanlar yanlış anlardı. İşte aradan biraz zaman geçseydi, ondan sonraydı.

Evlendikten çok değil beş ay kadar sonra "ne zaman çocuk istiyorsunuz" soruları başlar. "henüz istemiyoruz" diyerek savuşturursunuz soruları. eğer çok düşünceli bir insansanız "hazır olma" durumunu beklersiniz. aradan biraz daha zaman  geçer. bu kez de "eee çocuk yok mu" diye sormaya başlarlar. siz yine "henüz yok, ilerde inşallah" dersiniz. fakat yetmez, o kişi sizi ikinci gördüğünde bu kez "neden yapmıyorsunuz" diye sormaya başlar. nedenlerinizi sıralarsınız. işte hazır hissetmiyorsunuzdur, eviniz müsait değildir, o değildir bu değildir. bu kez korkutmalar başlar "ama yaşın geçiyor kızım, yapsanıza" sanki mutfakta kek yapıyorsunuzdur. onlar için çocuk yapmak o kadar boş birşeydir. çocuğu nasıl yetiştireceğinizi düşünmezler. ya da toplumdaki bunca çarpıklığa; çocuğunuzu okula bile güvenle gönderemeyeceğinize takmazlar.

siz böyle böyle düşünedururken 1.5 yıl geçer evliliğinizin üzerinden. etrafınızda artık çocuk yapmanız gerektiği baskısı döner de durur. bundan sonra ise bizzat başıma gelen bir olayı anlatacağım. 1,5 yıllık evliyim ve x kişisi bir gün beni telefonla arayıp merhabalaştıktan sonra "tedaviyi düşündünüz mü" diye sordu. ilk önce anlamlandıramadım. "ne tedavisi?" dedim. ama derken, birden beynimde şimşek çaktı. "çocuk canım" dedi.. onlar için çocuktu canım.

işte o an anladım nasıl bir his olduğunu. yani çocuk isteyipte nasip olmama durumunu. böyle bir soru o durumda sorulsaydı bana, nasıl kendimi yetersiz, nasıl yarım hissedebileceğimi. "biz daha çocuk düşünmedik" derken sesim titredi. 

sormayın arkadaş! sormayın çocuk olayını! gerçekten olmayadabilir. bu sorularınız karşınızdaki insanın canını nasıl yakıyor ah bir bilseniz. çocuk bu yahu, gizlice bir kenarda aniden ortaya çıkan bişey değil ki. 9 aylık hamilelik süreci var. mutlaka haberdar eder kişi sizi, o etmese karnı eder. nedir bu merak? neden yani? mutlu mu oluyorsunuz karşınızdaki ezilip büzülünce! 

gerçekten can sıkıcı. sormayın diye yazıyorum bunları. etrafınızda yeni evli, eski evli veya ne olursa olsun, kim olursa olsun sormayın çocuk konusunu. günümüzün en büyük sorunlarından biri evlat sahibi olamamak. durum böyleyken, karşınızdaki insanın canını bir kez de o saçma sözlerinizle yakmayın. emin olun çocuğu olan insan saklamaz. hele evliyse hiç saklamaz. 

4 Kasım 2016

Ivır Zıvır Part 58


ülke genelinde internette ciddi sıkıntı var. telefonum bozuldu diye defalarca kapadım açtım. sonra sağa sola fırlattım. madem internette sorun var, bir duyuru yapın be kardeşim. neden duyuru yapılmıyor bu konularda anlamış değilim.

bazı şarkılar çok güzel.

bugün sizin oraları bilmem ama buralarda hava bir harikaydı. markete çıktım ama eve giresim gelmedi. hani markete ekmek almaya diye çıkıp bir daha dönmeyenler var ya, işte onların ruh halini daha iyi bir anladım. zira nerdeyse kendimi taksim otobüsüne atacaktım. düşünsene a kişisi arıyor "nerdesin" diyor, "taksim" diyorum. muhtemelen "oldu o zaman, dönme bence" der.

her gün üç otobüs değiştirerek marmara üni'ye gidiyorum. geçen gün bir hocayla konuşuyorduk, neden burası dedi. ist üni almadı beni dedim. ağlıcaktım az daha. yoldan nefret ediyorum. okumak için tek otobüsle gidebileceği yerleri tercih eden benim başıma gelenlere bak.

ne istemiyorsak hayatta, hepsi başımızda. neyse ki taş çatlasa 80 yıl yaşıyoruz, yoksa çekilmez bu hayat.

yabancı bilim adamları 20 yıl sonra kimsenin hastalıktan ölmeyeceğini, bunun için çalışmalar yaptıklarını ve hepsinin olumlu olduğunu bir makale ile duyurdular. onlar bu tip gelişimler peşindeyken biz ne yapıyoruz? "GOYGOY!