27 Ocak 2015

Aldatmanın En Büyük Sonu: Soğumak


Geçenlerde böyle bir muhabbet geçmişti A kişisi ile aramızda. Aldatmanın en büyük sonucunu "soğumak" olarak adlandırmıştım. Aldatılan kadınlara sorulduğunda çeşitli nedenlerle affettikleri olabiliyor fakat işte o soğumayı ısıtmak olabildiğince fazla zaman alıyor. Ya da asla ısınmıyor eskisi gibi, kaynamıyor bir şeyler. En önemlisi "güven" duygusu yok oluyor ki, ilişkinin ana yapı taşı bu olsa gerek.

Bugün "Senden Kalan" adında bir film izledim. George Clooney'in başrolü üstlendiği filmin konusu  aldatmak idi. Şimdi filmi izlemeyenler George abimizin aldattığını düşünebilir. Hayır efendim. O değil, karısı aldattı. Karısının aldattığını öğrenince aldattığı adamı buldu. Adama ilk sorusu "Yatak odama girdin mi?" oldu. Girdiğini de öğrenince adamı dövesi bile gelmedi. Sanırım benim bahsettiğim "soğuma" olayının muhteşem bir yansımasıydı. 17'li yaşlardaki kızları hasta yatağındaki annelerine nefretle bakıyordu. Babasının aldatılmasının üzerine "anne" sıfatının ölüşünü izledik. Annesi ölünce ağlamadı bile. "Soğuma" duygusunu öyle bir vermişler ki rolü ile, donukluğu tüm ruhumuzda hissedebildik.

Anneye, babaya ya da her hangi bir insana "aldatmak" yakışmıyor gerçekten. Aldatılan kadın affedebiliyor belki ama asla gerçekten affetmiyor. Yalnızca kendisini ve karşısındakini kandırıyor. "Aldatırsan affedebilirim" cümlesini kurmak kadar kolay olmuyor o muhteşem sıcaklığı tekrar kazanabilmek. Yalanın içinde debelenip dururken hissedilenleri unutmak. Ya da yaşadıklarının üzerine bir çizgi çizebilmek. İşte bunlar gerçekten çok zor şeyler. Ve bu kadar zor şeyleri size yaşatan insana karşı duyduğunuz o buz gibi duygular, aslında olabildiğince doğal.

Ve ben ömrümde ilk kez aldatıldığımda yalnızca 6 yaşındaydım. Babaannem aslında yaşayan anne ve babamı ölümle nitelendirmişti. Öldüklerine inanıp 15 günün sonunda karşımda gördüğümde yaşadığım hissi, şu an hiç bir cümle anlatamaz. Tabii ki babanneme duyduğum soğukluk hissini de. Üzerinden 20 yıl geçmesine rağmen, ne kadar zorlarsam zorlayım soğukluk hissinden de kurtulamadım, sevemedim de. Gençliğine ve toyluğuna da veremedim. Sanırım şu dakkadan sonra da veremeyeceğim. Evet, belki affedemedim de. Çünkü hala telefonla birine ulaşamadığımda karnıma ağrılar giriyor, kaybettiğimi hissedip inanılmaz bir kaybetme korkusu yaşıyor, karın ağrılarıyla boğuşuyor, karşımdaki insanları da gereksiz ilgilerimle sıktığımı hissediyorum. Ve kendimden anladığım kadarıyla "aldatma" nın sonuçları asla geçmiyor ve unutulmuyor. Sizler unuttuğunuzu sanıyorsunuz sadece fakat mutlaka parçalarını görüyorsunuz hayatınızda bir yerlerde.

24 Ocak 2015

Soru?

Yazımı okuyan var mı? Varsa: http://ask.fm/bsrabayramm soru sorabilir, ya da ne bileyim, varlığını bi şekilde belli edebilir.

23 Ocak 2015

Bu cümlelerin bir anlamı yok

Şimdi burada yazacaklarımın toptan bir anlamı yok. Çünkü tüm ilham perilerimi kaybettim. Bir tane değildi benim ilham perim. Yaklaşık on-on beş taneydi. Yolda yürürken gördüğüm insanları incelemeye başlar, kafamda onlara değişik birer hayat yaratır, sonra o hayatlara uymalarını seyreder, kendi kendime eğlenir, gelir yazardım. Fakat artık gözlemleme yetimi kaybettim. Çünkü artık, bakamıyorum kimseye. Kafamı yerden kaldırdığım an da, sanki dünya tüm maviliğini kaybediyor, her yer simsiyah oluyor, binaların arasından eski ve çıplak ağaç dalları çıkıyor, her taraf simsiyah sarmaşıklara bulanıyor. Sanki sarmaşıklardan bir tanesi boğazıma yapışıyor da, nefes almamı engelliyor gibi.

Hayır! Ben yazamıyorken mutlu olamıyorum. Sanki içimde milyonlarca kelime var, söylemem gereken binlerce şey var, düşünmem gereken yüzlerce şey var fakat ben hiç birine ulaşamıyorum gibi. Şizofrenik denklemlerde gidip geliyorum bu durumlarda. Aslında uyusam her şey geçecek gibi. O halde uyuyorum ben.

21 Ocak 2015

Ivır Zıvır Part 37

Bugünler de o kadar kötüyüm ki.. Kötülüğümün sebebini de bilmiyorum. Sanki tüm yakın arkadaşlarım ülkeyi terketmiş gibiyim.. Neden böyleyim ama. Nedenim yok. Çünkü tüm yakın arkadaşlarım hala bu ülkedeler.

Can sıkıntısından ölmek üzereyken, insan ne yazabilir ki? Bu yaz iş bulma konusunda ciddi adımlar atmam gerekiyor sanırım. Sanırım değil, kesinlikle öyle. Hadi bakalım.

Ve elbette yazamıyorum. Hele ki aklımdaki senaryoyu kağıda dökememek beni öldürüyor. Bugün koridorda durup Zeynep'e "Yahu bu filmi çekelim, noooluur, gerçekten muhteşem bir senaryom var" dedim. Arkadaşları yurdu terkettiği için benden kötü durumda olduğundan olacak ki, "olurr" gibi bir şey söyledi. Fakat sırf ben kırılmayayım diye. Çekeceğimizden değil. Çünkü o muhteşem senaryo, elle tutulur bir yerde değil ki, okutup da "Aaa harbi, çekelim bunu" desin kız.

Kafanda milyonlarca şey varken hiç bir şey yapamamak ne kadar kötü bir şeydir bilir misin? Bilmezsin. Ben anlatmazsam asla da bilemeyeceksin. Bence bilmelisin. Çünkü bilmek kadar güzeli yok. Tabi kötüsü de. Çünkü ne kadar çok bilirsen, o kadar çok üzülürsün. Benden bu kadar. İyi çalışmalar.

16 Ocak 2015

Hissetmek

Ben bu hikayeyi okuduğumda çok etkilenmiştim. Buyrun siz de okuyun, etkilenin.

Olay 14 ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleşmiş.
"Bir kadın,... uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı. Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadıına bakacağını söyledi.
Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam edeceğine şahit oluyorlardı. Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu.
Birkaç dakika sonra geri gelen hostes, kadına:
"Çok özür dilerim geciktim.Birinci sınıfta bir yer buldum Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, sonra yer değişikliği için pilottan izin almam gerekiyordu. 'Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz' dedi ve bu izni verdi." Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı.
Aynı anda hostes, oturmakta olan zenciye dönerek: "Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor."
Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ettiler. O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı ödüllendirildiler. Aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir biçimde iletildi:


"İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar."

14 Ocak 2015

Bu Resimleri Şizofrenler Çizdi!

Aşağıda görmüş olduğunuz resimleri şizofren olan hasta ruhlu dediğimiz insanlar çizdi. Şizofren olmayan insanlar, ruh hallerini bu kadar iyi yansıtamazlardı, eminim.

















13 Ocak 2015

Selam

Aptal insana dayanmaktan daha da zoru, aptala yatan akıllı insana dayanmak kesinlikle.

Yaklaşık 50 sayfalık bir makale okuyup, yarın üzerine düzinelerce laf etmem gerekiyor. Fakat gel gör ki, ben okumamak için yapabileceğim her şeyi yapıyorum. A kişisini arayıp "Çok fena Payday'im geldi, nooolur gel oynayalım" diyorum. O kadar çok ağlıyorum ki, dayanamayıp oynuyor. Derken gidip pasta yapıyorum. Çay demliyorum. Ailece oturup muhabbet ediyoruz. Sonra gelip burada post yazıyorum. Yapmamam gereken ne çok şey varsa yapıyorum. Okumamak için direniyorum.

Şimdi ne yapmalıyım acaba biraz daha ertelemek için. Sokağa çıkıp uzun zamandır çekmediğim fotoğrafı mı çeksem. Hava da baya güzel aslında. Renkler falan.

12 Ocak 2015

Ivır Zıvır Part 36

26 yıldır yaşıyorum ve tanıdığım onca insandan öğrendiğim onca şey varken mutlu olmam imkansız gibi gözüküyor. Bu kadar insanı nasıl tanıyabiliyorsun diye sorduklarında vereceğim cevaplar o kadar fazla ki.. İlkokul,ortaokul,lise, üç üniversite, beş kurs, yurt, dershaneler,meclis, iş hayatı falan derken bir sürü insan.. Ve artık, bu insanı nereden tanıyorum acaba diye düşünüp, Facebook'ta ortak arkadaşlarımıza bakıp karar veriyorum. Az ve de öz dostlukları olan insanlara ise hayranlıkla bakıyorum. O kadar güzeller ki..

Şimdi görüşmediğimiz ama bunu eğer okuyorsa kendisinden bahsettiğimi bilen bir arkadaşım "Çok bilme Büşra, ne kadar çok öğrenirsen o kadar mutsuz olursun" demişti ya hani; işte o zaman bana saçmalıyormuş gibi gelmişti. Fakat şimdi çok haklı olduğunu düşünüyorum. İnsan aptal olduğu sürece mutlu oluyor çünkü. Bilmediği şeyler ne kadar fazlaysa, korkacağı şey de o kadar az oluyor. Kendi içindeki bu ters orantı, kesinlikle mutluluğun formülü..

Eskiden 30 yaşına kadar yaşamam derdim hep. Şimdi bakıyorum da çok az kaldı be. 17 yaşımdayken dünyayı kurtarma planları yapan Büşra, 23 yaşındayken çocuklara adamıştı kendini. Aman Allah'ım ne günlerdi onlar. 2 yıllık bir çalışma prensibim vardı ve yaşadığım en muhteşem anlardan bir tanesiydi. Uyku-sever bir insan olarak yaşadığım en yoğun günlerdi. Mesela 47 saatlik uyumama rekorumu kırmıştım. Arada uyku nöbetleri geliyor, bir kenara çekilip, iç sıkıntısından ağlıyordum fakat yine de uyumuyordum. Sabah 5'te yetim çocuklarla buluşuyor, akşam 11'de eve dönüyordum. Sonra eve gelince fotoğrafları ayıklıyor, düzenliyor ve yine sabah 5'te çıkıyordum. Kesinlikle yorulmuyordum. Çünkü yetim çocukların verdiği enerjiyi, kapitalist sistemin öngördüğü hiç bir para veremezdi. O huzuru da.

İnsanın hayatında gurur duyduğu şeyler olmalı. Yaptığım ve gurur duyduğum iş, kesinlikle o yetim çalışmasıydı. Şimdi ona bir tanesi daha eklendi. Hayatımı hayatına bağladığım insan.

Bugünlerde inanılmaz duygusal, inanılmaz korkulu ve inanılmaz kendimden bi'haberim.

Dün bir araştırma okudum, burada da paylaşayım. Yapılan araştırmaya göre; yalnızlık duygusu insanlar tarafından dışlanma ile olmazmış. İlgisini görmek istediğiniz kişi/kişiler tarafından ilgi duymadığınızda yalnız hissedermişsiniz. Gerisi hikaye çünkü..

Bir de diş konusunda inanılmaz sıkıntı çekiyorum son günlerde. Anneme göre nazar değmiş fakat alakası yok. 6 yaşımdayken düz yolda düşüp çenemi yardığımda çenem bayaa büyük bir zarar görmüştü. Sonra üzerine 12 yaşındayken merdivenlerden yuvarlanıp, o kadar çok yerim varken yine çenemi yardığımda tekrarladı. Bir de üzerine patenle düşünce, kendinden geçiverdi. Şöyle ki, 24 yaşıma gelince yemek yerken ötmeye başladı. Kat-kut sesler çıkarmaya başladı. Doktora gittim. Geceleri dişlerimi sıktığımı, zaten zarar görmüş olan çenemi zorladığımı ve bu yüzden bu seslere maruz kaldığımı söyledi. Yemek yerken ben değil de yanımdakiler çok rahatsız oluyordu. Rahatsız olmalarının sebebi ise, benim acı çektiğime inanıyor olmaları. Canım acımıyor desem de, o kadar sese imkanı yok deyip durdular. Sonra psikolojik bir teste tabii oldum, geceleri dişlerimi sıkma sonucu. O kadar ilginç sorulara maruz kaldım ki.. Derken ağzıma uyurken splint takmamı önerdiler. Geceleri onunla uyumak o kadar zor ki.. 4 ay kadar ona dayandım. Sonra ağırmayan çenem ağırmaya başladı. Yanlış tedavi sonucu, başka bir hastaneye gitme kararı aldım. Bu arada ilk tedavimin yapıldığı hastane "Medipol Diş Hastanesi"ydi.

Neyse efenim. Son günlerde ruyamda hep öldüğümü görüyorum. Bir ruhun gelip benimle sözleşmesinden sonra her üç günde bir böyle ruyalarla yaşıyorum. Korkuyla uyanıp, yaşadığıma şükrediyorum. Tövbe etmem gereken onca şey varken, şimdilerde ölmek istemiyorum.

11 Ocak 2015

Onlara Of Bile Deme!

Bu yazıyla nette karşılaştım, okumalısınız dedim.

"Kapıyı sinirle açtı. Sertçe kapattı. Okul çantasını ayakkabılığa doğru fırlattı. Ayakkabılar yere düştü. Boş ver, diye düşündü, nasıl olsa annem toplar. Odasına gitti. Sabah okula giderken, dağınık bıraktığı odasını, tertemiz ve toparlanmış olarak buldu. Keyfi yerine gelmişti. Annesinin mutfaktan sesi geliyordu. Yanına gitti. 

Annesi, çocuğunun gelip sarılmasını bekledi. Tüm gün onun okuldan gelmesini bekliyordu.Oysa çocuk,

"-Anne karnım çok aç dedi yemek yiyip hemen dışarı çıkacağım.

Annesi,

"-Oğlum daha yeni geldin, yemeğini ye, ödevlerini yap, biraz dinlen,ondan sonra çıkarsın.

Çocuk annesinin söylediklerini duymazdan gelerek ayak üstü bir şeyler atıştırdı.

'Dur oğlum,yemek hazırlayayım bari' demeye kalmadan çocuk koşarak odasına gitti.

Formalarını aramaya koyuldu. Keyifliydi. Kafasında atacağı gollerin hesabını yapıyordu. Ama formalarını bir türlü bulamıyordu. Çekmecelerde yoktu. Dolabına baktı. Orada da yoktu. Peki neredeydi bu formalar ? Zaten eskimişti. 

Sinirlenmeye başlamıştı. Koşarak odasından çıktı, mutfağa gidecekken annesini ayakkabıları düzeltirken gördü. Sinirle,

"-Anne benim formalarım nerede diye çıkıştı. Niye ben aradığımı bulamıyorum.Kaç kere dedim benim eşyalarımı kurcalama diye . 

Oysa,biraz önce odasına ilk girdiğinde, etrafın toparlanmış olduğunu görünce nasıl sevinmişti.Bu düşünceyi hemen aklından uzaklaştırdı.

"-Oğlum çok dağınıktı odan dedi annesi.

"-Nerede benim formalarım diye çıkıştı, çocuk yine. 

Annesi yıkadım deyince of anne of,diye kükredi çocuk.

"-Bana sormadan niye yıkıyorsun ki? Of anne of ya, diye söylenerek odasın gitti. Annesinin 

"-Ne bileyim oğlum bugün top oynayacağını dediğini duymadı.

Çocuk sinirden yerdeki topa bütün gücüyle vurdu,sandalye yere düştü.Annesi,kapıyı açıp odaya girerken, oğlum, dedi, ben sana yeni…

Cümlesini tamamlamadan çocuk annesini yüzüne kapıyı kapatıp, kilitledi yatağına girdi. Ağlıyordu. Arkadaşlarım şimdi ne güzel top oynayacak, diye düşündü. Annesine kızıyordu, -üstünü örttü.Gözlerini tavana dikti, uyukluyordu.Tüm gün okulda koşuşturmaktan yorgun düşmüştü narin bedeni. Gözlerini kapadı. Farkında olmadan rüyalar alemine yolculuk etmeye başladı.

Beyaz bir bulutun üzerinde oturmuş, diğer bulutların arasında yolculuk ediyordu. Yeryüzündeki insanlar karınca gibi görünüyordu.Gülerek şarkı mırıldanıyordu.Hava açıktı ama tam karşıdan büyük kapkara bir bulutun geldiğini gördü. Korkmaya başladı. Siyah bulut yaklaştıkça, ortasından etrafa ışıklar yayılıyordu. Çocuk, ne yapsam diye düşünürken, gördüğü şeyin ışık değil bir kelime olduğunu fark etti. 

ONLARA sözcüğünü okudu. Artık hem korkuyor hem de bu üzerine doğru yaklaşan bulutun üzerinde ne yazdığını merak ediyordu. SAKIN sözcüğünü gördü. Artık siyah bulut iyice yaklaşmıştı, neredeyse üzerinde oturduğu buluta çarpacaktı. OF BİLE DEME cümlesini okudu. ONLARA SAKIN OF BİLE DEME. 

Siyah bulut büyük bir gürültüyle çocuğun yanından geçip gitti. Ter içinde uyandı. Saate baktı, yaklaşık iki saat uyumuştu, oysa her şey bir kaç saniye sürmüş gibiydi. Alnında biriken terleri sildi. Geçen gün babasının kendisine anlattığı hikayeyi hatırladı. Koşarak odasından çıktı. Hiç bir şey söylemeden oturma odasındaki annesine koştu. Boynuna sarıldı.

'Özür dilerim annecim',dedi.

Öptü. Çocuğun kokusunu duyumsamak ne güzeldi anne için. Annesi yastığın altından bir takım forma çıkardı. 

Bak dedi bunlar senin bugün aldım sana verecektim ama. . . 

Çocuk yeniden annesine sarıldı. Ağlıyordu ."

10 Ocak 2015

Derinlik-4


Yanlış hatırlamıyorsam, Amerika'daydı bu kütüphane. Türkçe kitapların bulunduğu, Türkiye versiyonu olsa da oralarda sabahlasam, akşamlasam, yemesem içmesem, sadece okusam.

Blog Tanıtım!

Aramıza yeni katılan arkadaşımı alkışlarla karşılıyoruz. Kendisi : Chanel's Blog

Aramıza daha da yeni katılan arkadaşlar, blogunu tanıtmak isteyenler falan varsa, buraya yorum olarak yazsınlar da, yeni bloglarda keşfedelim böylelikle.

Daha da konuyu uzatmamın alemi yok.

7 Ocak 2015

Ivır Zıvır Part 34

En sevdiğiniz bölümün bu olduğuna eminim. Çünkü çerez niteliğinde bilgiler veriyorum sizlere. Bakın misal.

Bugün malumunuz kar yağdı İstanbul'a. Öğleden sonra başlayan yağış, kesinlikle okulları tatil ettirecek nitelikte değildi. Eski valimiz olsaydı, kesinlikle izin vermezdi buna. Fakat yeni valimizin çocukları henüz küçük sanırım. Bu yüzden daha kar yağmadan okulları tatil ediyor. Ya da lise öğrencilerinin gelecek seçimlerde oy kullanacağını çok iyi biliyor. Geleceğe yatırım önemli.

Hafif tutmuş karın üzerinde yürüyordum. Kar daha henüz tutmaya başlamıştı ve caddede benden başka kimse yoktu. Tam o sırada yolun ortasına ayak izlerimle bir şeyler çizmek geldi aklıma. Tüm caddede değişik bir tasarım planladım. Ve başladım sağa sola yürümeye kocaman adımlarla. Tam o sırada bir araba geçti tam tasarımın ortasından. Neyse dedim, üzerine bir şeyler daha ekledim. Yaşlıca bir amca uzunca süre beni izlemiş olacak ki "Kızım deli misin?" diye sordu gayet ciddi. Hayır deliyim diyelim. Doktor musun? Sanırsın ki Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde Profosor olmuşta, derdimi çözecek. Sen de benim gibi canı sıkılan bir insansın işte. Sanane yani. Diye iç geçirdikten hemen sonra "yoo" dedim sinirle. Deli misin sorusuna verilecek daha iyi cevaplarım vardı fakat nedense deli olduğuma inanıp bu ilginç soruyu bana yönelten adam için yeterli gelmişti. Tasarımımın içine ede ede yürüyerek uzaklaştı.

Bırakıp eve doğru yola koyuldum. Zaten soğuktan da nefret ederim. Tam Temmuz sıcaklarında ısındım derim, hava tekrardan soğumaya başlar. Üşümeyi amaç edindim sanırım. Bu da benim imtihanım. Hayır üşüdüm deyince de hemen Çapa Tıp Fakültesinden 5. sınıfta ayrılmak zorunda kalmış edasıyla başıma üşüşen teyzeler "Sende kansızlık var galibaağğ" diye ağız yamultuyorlar. O kadar çok "Kansız" hissettim ki kendimi, doktora gidip "Ben kansızım heralde" dedim. Aile hekimimiz hanımefendi gülümsedi. "Kansız "olmak zoruna gidiyor insanın. Test sonucu "Kanın gayet normal, her şey düzgün. Bir daha bunun için gelme" dedi ciddi ciddi. O teyzelere selam olsun madem burdan.

Günüme tersten giriş yapayım bir de. Sabahta okula gittim. Derslerim çakıştığı için bir derse giremiyordum. Dönem başında, vizelerden önce olmak üzere iki kez hocayı bu konuda bilgilendirmiştim. Final için sınav ve ödev vermiş. Ödevi teslim etmeye gittim. "Sizi ilk kez gördüm" dedi. Ama bana öyle bir bakıyor ki, sanırsınız ben uzaydan düşmüşüm fakültenin ortalık yerine "Alla Alla, neye benziyo bu" diyor. "Benim ben, Bihterin" demedim. Ama "Büşra işte hocam, böyle böyle, bu muhabbet üçüncü kez geçiyor aramızda" dedim. "Hee neyse finalde görüşürüz madem" dedi. Ama öyle bir tonlama vardı ki, sanırsınız finalde bana özel bir kağıt hazırlayacak, siyah gotik elbisesi ile, simsiyah makyajının dudak kısmından kanlar akacak. O durumda alırım elime sarımsak, otururum napim.

Sonra A kişisi ile buluştuk. Ama o kadar sıkı giyindik ki, üşümemiz için ciddi çaba harcamamız gerekiyordu. Her zaman gittiğimiz mekana gittik. Öğle namazını kılmak için hemen mekanın yanında bulunan camiiye koştum. Mekandan çıktığımdan önüm açıktı. Camiden çıkınca bir rüzgar vurdu suratıma, bilir misiniz bilmem bir filmde adamları cezalandırmak için parmaklarını buzlu bir bölgeye uzatıp üç saniye içinde kopartıyorlardı. Bir an öyle hissettim kendimi. Hemen mekana koştum. A kişisine "Çok üşüdüm" dedim. Çay içiyordu o sırada. Çayını uzattı. Ben de sevindim "al iç, için ısınsın" falan diyecek diye. "Al tut, ellerin ısınsın, fazla soğutma ama" dedi. Hani şimdi yazarken gülüyorum ama o an ki şok halimi hayal edebiliyorsunuzdur diye umuyorum. Zira camiiden çıkarken ki soğuk şokun iki katı falandı diyebilirim. Aldım bardağı, elimi ısıtıyordum ki "Neyse çayım soğumasın" deyip çekip aldı elimden. Bu konuda başka da bir şey söylemek istemiyorum.

Eve geldim. Yaklaşık 6 saattir aynı tasarımın üzerinde oturuyorum. Yani tasarımı yaptım da üzerine oturdum gibi olmasın bu cümlelerim. Yapmak için oturdum fakat tek çiziğim bile yok olarak algılayın siz bunu. Sanırım uyur da uyanırsam, her şey çok daha güzel olacak. Kendinize iyi bakın madem.

6 Ocak 2015

.

"Sizin hayr bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardır.. ALLAH bilir, siz bilemezsiniz" Bakara 216

Ve şu cümleyle RABB'ine seslendi:

"Şer bildiğim şeylerde yarattığın hayra hayranım ALLAH'ım"...

2 Ocak 2015

Bıktık Türbanlı Kadınlardan!


Evet sayın izleyici, bıktık. Gerçekten bıktık ama. Öyle böyle değil. Varsa yoksa "türbanlı kadın". Türbanlı kadınlar öyle, türbanlı kadınlar böyle. Ne türbanmış arkadaş?

İnternet aleminde "Bir dönem zulmü başörtülüler görüyordu, şimdi başörtü zulüm görüyor" tarzında paylaşımlar görür oldum. Eşarplı kadınların fotoğrafları durmadan paylaşılıyor. "Müslüman kadın böyle mi olur?" tarzında sorular soruyorlar. Bu tip paylaşımlar görünce insan düşünmeden edemiyor, başı kapalı olanlar müslüman da diğerleri değil mi?

Başı açık kadın ne yaparsa müstehak, kapalı olan ne yaparsa haram! Çünkü kapalı olan mı müslüman yani? Kendi içinde ironisi olan bu olayda, iki tarafta ne yaptığının farkında değil aslında.

Sinan Akçıl'ı iki taraflı öpen türbanlı kadınlar paylaşılmış. Bunun gibi bir çok paylaşım daha gördüm. Hatta karikatürize etmiş kimisi. Başı kapalı iki kadın "Allah inşallah kapalılığı O'na da nasip eder" diyerek başı açık üstruplu giymiş kadını aşağılıyorlar. Bunu türbanlı kadın paylaşıyor işin garibi. Kendi kendini rezil etmeye meraklı yani.

Ben nice kapalı kadınlar tanıyorum, türbanları hakkaniyetiyle takıyorlar. Bu tip paylaşımlar onları da zan altında bırakıyor. Bir türbanlı kadın hata yapmışsa, bu onun hatasıdır. Kimseyi ilgilendirmez. Yaptığını türban ile bağdaştırıp "Türbanlılar öyle" diyemezsiniz. Eğer türbanlılar öyledir diye sınıflandırırsanız, tüm türbanlılardan bu konu hakkında helallik almanız gerekir ki o tip paylaşımlar yapan kimseye benim hakkım helal olmayacaktır.

Başını örtmüş kadınları alçaltmak için bir avuç saçma insan bu tip fotoğrafları toplayıp haber yapıyor, muhafazakar olduğunu iddia eden insanlar da bunlara pirim veriyor, paylaşıyor, destekliyor. Fakat bilmiyor ki, karısı-kızı türbanıyla sokağa çıktığında; sokakta gördükleri insanlar onların içini bilemeyecek. Bu kadın hakkıyla mı kapanıyor diye düşünmeyecek. "Biz bu başörtülüleri biliyoruz ohhooo" diyecek ve hatta "geçen gün birisi paylaşmıştı" diye anlatacak. Bu tip alçaltıcı paylaşımlarınız sağolsun. Hakkıyla kapananları da zan altında bırakıyorsunuz.

Aslına bakarsanız kapanmayanları da "Müslüman olmamak" ile zan altına itiyorsunuz. Başın açıksa sen ne yaparsan yap imajı vererek dinin dışına itiyorsunuz.

Bu tip paylaşımlarınızdan gerçekten bıktım. Türbanlı kadınlarla uğramanızdan, türbansız kadınlarla uğraşmanızdan bıktım. Tek derdinizin kadınlar olmasından da bıktım. Bırakın isteyen istediğini yapsın. Gerçekten müslüman olduğunuzu iddia ediyorsanız bilmelisiniz ki "Müslüman müslüman kardeşinin ayıbı örter" Bu şekilde ifşa etmez. Bu şekilde ifşa edip, diğerlerini de alçaltmaz insanların gözünde. "Türbanlılar" diye genelleme yapıp, tüm türbanlıları zan altında bırakmaz. Türbanlı kadın elbette örnek olmalıdır, daha usturuplu davranmalıdır. Fakat bilinmelidir ki, o da insandır. Türban taktı diye günahsız değildir veya dört dörtlük müslüman da değildir.

Türbanlı kadını aşağılayan bu tip paylaşımlara pirim veren türbanlı kadınlar da diğerlerine beddua eden cemaatler gibi kendisine döneceğini bilmelidir. Siz gülerek o paylaşıma destek verirsiniz fakat, sokağa çıktığınızda "işte bak, bu da o türbanlılardan" diye parmakla gösterilirsiniz.

Dinin çözülmelere uğradığı şu günlerde bırakın kadınlar istediği seçimlerde özgür olsun. Dini hatalarını ulaşabiliyorsanız dilinizle, olmadı elinizle düzeltmeye çalışın. İnsanların gözüne sokmayın! Erkeklere de bir çift lafım var. Kadınlarla uğraşmaktan vazgeçin. Kadınların müslümanlığını, örtüsünü, örtüsüzlüğünü düşüneceğinize kendi yaptıklarınıza ve yapmadıklarınıza bakın.

Şimdi bu yazdıklarımdan alınan, gücenen falan olacaktır elbet. Fakat bir de bu açıdan düşünün derim ben. İfşa etmek ne kadar doğrudur, bir bakın.

1 Ocak 2015

Yazamıyorum.

Anlatmak istediğim onca şey varken, hiç bir şey yazamıyorum. İşin kötü kısmı, konuşamıyorum da. Yaptığım ve yapmayı en çok sevdiğim iki şey de benden çok uzakta şimdi: yazmak ve konuşmak. O zaman çizeyim.