14 Temmuz 2013

Lanet olsun hepsine!

Ölümlerden, öldürülmelerden ve insanların insanlara yaptıklarından iğreniyorum.!

Çok fazla ağlayabilen bir yapıya sahip değilim. Ağladıklarımı saysam odamdan dışarı çıkamam sanırım. Millet Amerika'ya yol yapar ama ben yapamam. Fakat sağlam ağladığım zamanları çok iyi bilirim. Daha önce anlattım mı bilmiyorum ama bugün yine gözlerimi kapattığımda O'nu gördüm. Tekrar anlatayım dedim.

Hastanenin her katını gezdikten sonra en alt katına geçtim. Oturdum bir köşede. İnsanları seyre daldım. hiç bi'şeyim yoktu fakat çok şeyi olan insanları görüyordum. Yaşlılar, yaralılar, hastalar.. Bi sürü koşuşturma söz konusuydu. Yapabileceğim bi'şey yoktu ve yalnızca izliyordum. Sonra birden koskoca iki kapısı kapalı olan ameliyathane tarzı bir yer dikkatimi çekti. O kapının ardını merak ediyorken birden önündeki tekerlekli sandalyeyi gördüm. Oldukça uzaktı bana mesafe. Ayağa kalktım. Yaklaştım.. Ah şu merak duygusu.. İlla insanın başına bi'iş açacak.!

Vücudu baştan aşağıya sargılarla olan o çocuğu gördüm. Yalnızca tek gözü açıktı. Ve bir de bacağı dizden veya baldırdan aşağı.. Annesinin elinde kağıtlar, dilini bilmediğim bir sesle bi'şeyler soruyordu sağa sola. Dosyaları düşürür gibi oldu, tutacakken ayağı tekerlekli sandalyeye çarptı. Birden sandalye bana doğru döndü. O ufacık çocukla göz göze geldik sanki. O kadar sargının içinde gözünü gördüm. Sonra ayağına doğru kafasını indirdi azcık. Zira oynatamıyordu hiç bi'yerini. Bir çok yeri alçıda, olmayanlar da sargıdaydı. Yanmış mıydı, üstünde bomba mı patlamıştı hiç bi'şey bilmiyorum. 

Ayağına çevirip gözlerini ayağıyla daire gibi bişeyler çizdi. Sonra bir yukarı bir aşağıya oynattı. Sonra fark ettim ki ayağıyla oynuyor. Sonra tekrar göz göze geldik. Gözündeki ayağımı oynatabiliyorum mutluluğu mu yaktı beni yoksa o çaresizlikteki kıvranışları mı bilmiyorum. Boğazıma o herkesin anlattığı fakat daha önce hiç olmamış olan yumruk tıkandı. Nefes alamadım. Başım döndü. Gözlerim karardı. Birden bire hıçkırarak ağlamanın tadına vardım. Kimse yoktu o sırada orada. Annesi çocuğu hemen çevirdi. Ben hastanenin o koskoca koridorunda bulduğum kolonun arkasına geçerek, diz çökerek ağladım. hıçkırarak ve nefes almadan. Çok sevdiğim bi'şeyi kaybetmişçesine ağladım..

Çocuğun mutlu olması için bir sebebi yokken gördüğüm o gözler beni mahvetti. Hiç ağlamadığım kadar ağladım. Ağlarken yanıma x kişisi geldi. Konuşamadım ağlamaktan. Bırakın konuşmayı iki harfi yan yana getirip "ah" bile diyemiyordum. Sonra ben bir daha kimseyle göz göze gelmedim. Göz göze gelmekten korktum hep. Çünkü gözlerden aldığım o ilginç elektrik hep farklı bi'şey hissettirdi bana. Korkutucu, ürkütücü, mutlu, mutsuz, hoş, çirkin, güzel ve karşımdaki her ne hissediyorsa onu. Ve ben hep korktum. Hala korkuyorum. Ve O çocuğa ne olduğunu ciddi ciddi merak ediyorum. 

Ve dünyanın bi'çok yerinde bi'çok çocuk ölüyor. Bi çoğu yaralanıyor. Dünyada bu yapılanların hiç birini bir hayvan veya bitki yapmıyor. İnsanların insanlara yaptıkları verdikleri zararları düşündükçe çıldırıyorum. O gözler aklıma geliyor. öyle ne çok acı çeken ve acısını gizleyen çocuk var. Ne pis yaşamlar var hayatta. Para için, pul için veya herhangi bi'şey için can yakmanın acizliğindeler. Hepsini kıblemin sahibi Allah'ıma havale ediyorum ve ekliyorum: sizlerde insanlara yardım etmekten çekinmeyin. Lütfen, dünyanın bi'çok yerinde zarar gören insanlar var. Zulüm görmelerine engel olamıyorsak, yardım edelim bari. Zulümlere de sessiz kalmayalım. Teşekkürler!

11 Temmuz 2013

Psikolojin bozulsun, ister misin?

Psikolojini bozmak için film izlemene gerek yok aslında. Olan her şey psikolojik olarak insanı psikopat, güvensiz ve yeterince paranoyak yapıyor zaten. Ama daha fazlasını istiyor ve izlediğin filmin etkisinde kalmak istiyorsan; doğru yerdesin..

Film izlemeye korku-gerilim türü ile başlayıp, yıllarca bu türde devam ettim. Fakat iyi geldi mi dersin. Gelmedi elbette. Akşamları uyumadan önce kapıların arkasından sızan ışıkta hayaletleri, kapı arkalarında katilleri, dolapların içlerinden fırlayacak olan cesetleri düşündüm hep. Sonra tabi ki seri cinayetler listemi yaptım. Sevmediğim arkadaşlarımı ilk 10'a koydum. Sen de inandın değil mi? Yok be öyle bi'şey. 

Korku-gerilim filmlerinden anladığım hiç bi'şeydi. Bana kattığı bi'şey olmadığı gibi paronaya da verdi. sonra bir gün gerilim içerikli psikolojik filmlerle tanıştım. Derken yalnızca psikolojik arayışına girdim. Verdiği duygular, kafa karışıklıkları yaşadığım korkulardan çok daha iyiydi. Şimdi bu kadar anlattığıma göre tavsiye etmem de gerekiyor sanırım. Ediyorum,o halde varım! Yalnız filmler hakkında bilgi vermek oldukça zor; izlemeden anlaşılmaz.

Benim ilk tanıştığım filmle başlayım: Kelebek Etkisi. Filmi kare kare izleyin ve hayatınızdaki her anın ne kadar önemli olduğunun farkına varın. Yaşadığım her işte bir hayır vardır da diyebilirsiniz sonunda. Hatta deyin. Tek bi'şeyin bile değiştirilmesinin ne büyük şeylere sebep olacağına bakın. Filmin sonunda ise hayatınızda değiştirmek istediğiniz şeyleri düşünün. Ama sakın değiştirmeyin!

Zindan adası: Şizofrenik filmleri seven bir insansanız zaten bunu izlemişsinizdir. Fakat emin olun dişlerinizi sıkarak seyredeceksiniz filmi. DiCaprio sevmeyen bir insana Dicaprio'yu sevdirebilecek bir yapımdır kendisi. Onunla sinirlenip,onunla üzüleceksiniz. Öyle de içine alacak hani sizi.

Otopsi: Bi'kaç kez severek izleyebileceğiniz bir film demek isterdim fakat bence yalnızca bi kez izlersiniz. Zira sonunda herkes ölüyor.

Forrest Gump: Psikolojik,dram türünde fakat izlemeyeni dövebileceğim bir film. Bir hayat hikayesi ancak bu kadar tatlı olabilir. Bir sürü olayın tek bir kişiye endekse edilmesinin yanı sıra, anlatımı ve olayların birbiri ile zincirleme olan bağlantısıyla sizi ekrana kitleyeceğine eminim.

İnsomnia. Azcık polisiye olmasına rağmen iyidir.

İnception: Kafanız ruyalarla bi'dünya olacaktır. Bu filmi izlemeden önce bir bardak su için. Zira bu gerekli. Rüyalara yolculuk yapan bir kaç insanın başına gelen ilginç olayları konu alıyor ve olabildiğince karmaşık bir film.



Dövüş kulübü: İzlemeden önce amaaağnn kavgalı bişe izlicem diye korktuğum fakat muhteşem diye gülümseyerek ayrıldığım film. Klasiklerimden bir tanesidir kendisi. Tüketim toplumuna milyonlarca gönderme yapan filmde iki karakterli tek odaklı adamı ve muhteşem aşkını izlerken, içsel kavganın dışa vurumuna da şahit olacaksınız.

3 idiot. Mutlaka izlemişsinizdir fakat belki izlemeyen vardır diye yazmazsam olmazdı. Bir hint filmi ve ben hint filmlerinden pek hoşlanmam normalde. Taa ki bu filmi tanıyana dek. 3 makine mühendisinin muhteşem dostluğunun yanı sıra, içlerinden bir tanesinin aykırı düşünceleri çok güzel bir biçimde yer almış filmde.

23 Numara: Genç bir adamın kendini keşfetmesi 23 numara şeklinde anlatılmış. 10 numara mı olacaktı o? Hayır canım, önemli değil numara. Yoo aslında çok önemli. Aslında 23 numarasını bağlayabileceğiniz milyonlarca şey olduğunun farkına varacaksınız.

Confessions: Türkçesini bilmiyorum bu filmin. Bilmekte istemiyorum. Bir öğretmenin öğrencileri yüzünden çocuğunu kaybetmesi ile intikam alma yönteminin anlatıldığı filmin sonunda "hadi be" diyeceksiniz ve inanın içiniz parçalanacak.

Prestij: Filmin adı zaten mis gibi kokuyor,izle beni diyor. Bir zamanlar çok iyi arkadaş olan iki sihirbazın ezeli rekabetini ele alan filmde, ilginç konulara değiniliyor. Hırs, sevgi ve kazanma isteğinin sonucunda insanın kendisini kaybetmesi muhteşem bir biçimde anlatılmış.

Benim Adım Sam: Zeka geriliği olan babanın kızı ile olan muhteşem diyaloğunun yanı sıra, otizm ele alınmış. Ailecek izlenecek, etkileyici bir film kendisi.

Zenne: Eşcinsel filmlerinin babasıdır bu sanırım. Yani benim izlediğim ve ciddi manada etkilendiğim, eşcinselliğin psikolojik yönelimini anlatan bir film kendisi. Bu filmi izlerken yanınızda etkide kalabilecek çocuk ve yaşlıların olmaması tavsiyemdir.

Truman Show: Özellikle reklamcılık alanında olan insanların izlemesi gereken bir film. Kurgu dünyasında yaşayan adamın kendini keşfetmesini anlatan filmde bilinçaltı reklamcılığı da işlenmiş.

Sherlock Holmes: Psikoljik saptamaların yanı sıra bulmaca çözer gibi kurgulanmış filmde oldukça ilginç altmetinler de mevcut.

Kuzuların Sessizliği: İçinde bulunduğu illimunati ve afişindeki subliminalliği ile göze batan filmde katil bir adamın muhteşem zekası anlatılmaktadır. Eğer bu güne kadar izlemediyseniz,mutlaka izlemelisiniz.

Şimdilik bu kadar. Bunları izleyin hele, sonrasında daha da devam ederim.

10 Temmuz 2013

Önce kendine bakacaksın! Müslüman kadın!

Müslüman kadının dış görünüşü konumuz sayın izleyici. Bir arkadaşla aramızda geçen muhabbete istinaden anlatıyorum. Kendisi kendisini "modern" diye tanımlıyor. Yani saçı-başı açık kesimden. Arkadaş ortamında oturduk, muhabbet ediliyor. Birden nasıl olduysa konu kapalı hatunlara geldi..

Vay efenim, kız kapalıymış fakat dar pantolon giymiş. Vay efendim, başı kapalıymış eteği kısaymış. Vay efendim kapalıymış ama kalçasını kapatacak kıyafetler giymemiş gibi bi'sürü şey atıp tuttu bu arkadaş. İstemsiz bir şekilde gayet ciddi ve bir o kadar da sinirli bir ses tonu ile:

-Şimdi sen böyle diyorsun ama, o bahsettiğin hatunu alalım karşımıza bir de seni. Şuraya da herhangi birini getirelim. İkinize de baksın. Farklı dilden,dinden veya bize mensup olsun o kişi. Hanginiz için müslüman der? dedim..

Kız şöyle bir durdu. Çünkü dış görünüş "benim içim temiz" ile belli olmuyordu. Müslüman kadın dışardan bakıldığında diğerlerine benzediğinde onlardan oluyordu.

Nahl süresi 72. Ayet: “iyi bilen bir toplum için hükmü Allah’tan güzel olan kim olabilir. Hal böyle iken onlar batıla uyup Allah’ın nimetini inkarmı ediyorlar. Ankebut süresi 52. Ayeti kerimede ise: “Batıla inanışta Allah’ı ve Allah’ın koyduğu sınırları ve kanunları inkar edenler işte onlar zarara uğrayanların ta kendileridir” Ve tabi "Kim bir kavme benzerse onlardandır" der Hz Muhammed.

Hee bir de anlayamadığım nokta: biz de müslümanız diyor. Fakat kapalı kadını "müslüman böyle mi yapar, dar pantolon mu giyer?" diye yargılayabiliyor. Bu nasıl bir mantıksızlık, bu nasıl bir dangalaklıktır böyle? Madem ikinizde müslümansınız; sen neden giyorsun o yargıladığın dar pantolonu. Bırak pantolon giymeyi, o taytı? Saçlarını neden namahrem erkekler görüyor? İkimizde müslüman değil miyiz? Neden ben yapınca müslüman kadına yakıştı mı oluyor da, sen yapınca bi'şey olmuyor? Sen neden ayrıştırıyorsun ki bizi ötekileştiriyorsun? Ben böyle sorunca da mahalle baskısı yapmış oluyorum. Bıdıbıdılarınız bitmedi be güzelim.

18 Haziran 2013

Bir Direniş Öyküsü.

Bu okuyacağınız yazıyı geçenlerde adını anımsayamadığım bir yazarın böyle bir direniş hikayesinden  etkilenerek yazdığıma inanıyorum. Aslında yazmadım. Arkadaşa anlatıyorken, işte bundan iyi bir yazı çıkar dedim. Durun olayı anlatayım..

Dün gece geç vakitlerde arkadaşım sadece "nasılsın?" dedi. "İyi değilim, babamla aramız bozuk" dedim. "Ne oldu ki?" demesiyle başladım anlatmaya..

Mevzu kedi. Kapımızda bir kedi var ve ben onu besliyorum. Beslemicekmişim. Kapı önünü kirletiyormuş, alışıyormuş sonra. Gelene gidene hırlıyormuş. Kapılar pis kokuyormuş. Yemek artıkları da oralara birikiyormuş. Yemek de seçiyormuş benim haspam. Alır, fırlatır, atarım onu bir kenara dedi.

Demesiyle birlikte önce bağrıştım. Sallıyorsun dedim, öyle bi'şey yok. Akşam yemeği yediğimiz için masayı hırpaladım, sonra tabak tencere kırdım. Baktım sinirim geçmedi. Çıktım dışarıya, kapının önüne çadır kurdum. "Bu evde, bu şartlar altında yaşayamam" dedim. Hayvan karşıtı bir durum söz konusuydu. 

Çadırda ilk gece çok güzel geçti. Sabahında bahçıvan gelip yeşillikleri sularken benim çadırıma da su fışkırttı. Bence inadına yaptı. Dışarı çıkıp ona yerden bulduğum taşları salladım. Koşarak uzaklaştı. Sonra sitenin güvenliği gelip beni uyardı. "Kardeşim buradan kalk git. Kapı önüne çadır mı kurulurmuş. Herkesin huzurunu bozuyorsun". "Öf be!" dedim. Burası halka açık bir yerdi sonuçta. Direniş var burada dedim. Babam hayvanıma kötü müdahele etmesin diye yapıyorum tüm bunları!

Sonra kediciğim yanıma geldi o sıra. Beraber oturduk, yedik içtik. Sonra harbiden gelip çadırımın kenarına çişini bıraktı. Kedilerin çişi de başka kokuyormuş. Babam akşam eve geldiğinde çadırımın önünden geçerken "Sidik kokuyor buralar, pislik içinde!" dedi. Tabi yediğim püskevitlerin etkisi de olmuş olabilir. Aldım elime kocaman çöp poşetlerini, temizledim. 

Temizlik yaptığımı gören teyze yanıma indi. Derdimi anlattım. Onun da evde problemleri varmış. Kocası az para veriyormuş. Sonra bunu duyan başka komşu teyze geldi. Onun da oğlu eve geç geliyormuş. Sonra buna dayısıyla arası kötü olandan tutun da babasının amcasının oğlundan alacağını alamayanına kadar herkes eklendi. Baktım direnişin ucu kaçıyor. Amacımızdan saptık. #evedön çağrısı yaptım tüm yandaşlarıma. Yandaştık görünüşte ama hiç birimizin amacı da birbirine tutmuyordu. Sisteme ayaklandık diyenler bile çıktı aradan. Benim derdim kediydi oysa. Sonra kediyi de bulamadım zaten. Meğer kalabalıktan üç kişi kedimi önce tekmelemiş, sonra oraları pisletiyor diye ayrı bir yere getirip bırakmışlar. 

Baktım kedim de ortada yok. Eve döndüm. Babam da bana kedi maması almış. Bana mı aldı, kediye mi onu da çözemedim pek. Zira ben her şeyden sıkıldım. Ya sen?

13 Haziran 2013

Çapulcu, çapulsuz herkes okusun!

Günlerdir elimde tuttuğum bir fotoğraf karesiyle izliyorum, televizyonlardaki Gezi Parkı eylemcilerinin ‘masumiyetini’ anlatan haberlerini.

Esprili çocuklarmış!
Çevre duyarlılığıymış!
Yaşam tarzına müdahaleymiş!
Erdoğan diktatörmüş! AK Parti demokrasi konusunda samimi değilmiş!
Elimde 25 yaşında bakmaya kıyamayacağınız kadar masum, gencecik bir anne ve altı aylık bebeğinin fotoğrafıyla izliyorum olan biteni.

‘Efsane’ demiştik ‘Provoke amaçlı uydurma haber’ demiştik ‘Özür dileriz’ diyeninden...
Gezi’si de batsın Topçu Kışlası da, böyle bir gözü dönmüşlüğü artık savunmamız mümkün değil diyeninden Gezi Parkı masumiyetini yitirmiştir diyenine...

O gencecik anne ve altı aylık bebeğiyle savcılığa suç duyurusunda bulundukları günün akşamında buluştum.
Genç anne ‘biliyor musunuz bebeğime bile acımadılar’ diyor utanç içerisinde yüzüme bakmadan.
Gözlerini bir yere sabitledi hiç ama hiç yüzüme bakmadan, kısık bir sesle, sanki çok gizli bir şey anlatıyormuş tedirginliğinde anlatmaya başladı.

“Ağaçlar kesilmesin Taksim’e AVM yapılmasın diyerek bir grup duyarlı insanların Gezi Parkı’nda eylem yaptıklarını biliyordum. Arkadaşlarımla birlikte Cumartesi günü Adalar’a gitmeyi planlamıştık. Gittik. Ve Adalar’da olduğumuz için gün içerisindeki gelişmelerden haberim olmadı. Telefonumda şarjım bitmek üzereydi, eşimi aradım ve geleceğim saati söyledim kendisine. Tam tahmin ettiğim gibi vapurdayken şarjım bitmiş. İskelenin oradan bir telefonla eşimi arayıp geldiğimi haber verdim o da yolda olduğunu söyleyip iskelenin karşısına geçmemi söyledi.
O esnada Kabataş’taki kalabalığı fark ettim. Gezi Parkı eylemcilerine destek eylemi olduğunu düşündüm.

Elimde bebek arabası yolun karşısına geçtim.Ve beklemeye başladım.
Bir anda ‘Bakın Tayyip’in ...... burada gelin onu...’ diyen sesler duydum ve arkama baktığımda 25-30 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim kadınların bana karşı öfkeli bakışlarını görünce benden bahsettiklerini anladım.
Ne olduğunu anlayamadığım bir anda üzerleri çıplak, elleri deri eldivenli, başlarında tuhaf bantlı 70-100 kadar adamın ortasında kaldım.
Bir kadın “Ne geldiyse bu ülkenin başına bunların başörtüsü üzerinden geldi vurun şuna” deyince, bir adam arkamdan tekme tokat vurmaya başladı.
Sonra bağırmaya başladılar. Devrim yaptıklarını, ihtilal yaptıklarını, ülkeyi bize teslim etmeyeceklerini, Erdoğan’ı asacaklarını, Erdoğan’ı da hepimizi de tek tek .....
Bir taraftan “Bu üllkenin gerçek sahibi biziz anladınız mı ulan” diye bağırıyorlar, bir taraftan tekmeliyorlardı.
‘Kutsal başörtüymüş, görün bakalım kutsalı size neler yapacağız’ diyerek aklınızın bile almayacağı şekilde küfrettiler, vurdular, vurdular... ‘Asacağız Erdoğan’ı anladın mı’ diye bağırdılar.
Hangi birini söyleyeyim nasıl anlatayım yaptıkları küfürleri. Bir amcaydı sanırım müdahale etmeye çalıştı onu da öldüresiye dövdüler kızıyla birlikte.
Sonra uzaklaştılar. İnönü stadına doğru uzaklaştılar. O sırada tamamen kendimi kaybettim. Ondan sonra ne olduğunu hatırlamıyorum. Kendime geldiğimde üzerim idrar kokuyordu. Yerimden kalktım bebeğimi bulmaya çalıştım.

Artık haber dinleyemiyor
Bu genç gelin İstanbul Bahçelievler ilçe Belediye Başkanının gelini Z.D.
Hiç oraya buraya olayı çekmeye çalışmayın. Bu vahşeti yapanlar, o genç anneye bir siyasetçinin gelini olduğu için yapmadılar.
Olay yargıya intikal etti.

Valiliğin emniyetin elinde mobese kayıtları mevcut. Her saat başı yıkanma ihtiyacı hissediyor. Dışarıya çıkamıyor. Altı aylık bebeği sütten kesildi. Televizyonlara bakamıyor. Gezi Parkı eylemleri deyince panik atak geçiriyor. Yaşanan vahşet sadece bu olsa birkaç marjinal ortalığı provoke ediyor der geçeriz.

Ama öyle değil.

Bugün Gazetesi’nden Zeynep Ceylan’ın başörtülü ablasına metroda ‘Ben senin gibi böceklerle savaşmaktan geliyorum’ diyerek tekme tokat saldırıp küfredildi.

Bu olayda yargıya intikal etti.

Eski AK Parti Güngören ilçe başkanı Abdullah Başçı yine Gezi Parkı eylemlerine destek veren gruplar tarafından aynı sebep ve öfkeyle boğazından bıçaklandı.

Bu olay da yargıya intikal etti.

Ve yargıya intikal etmeyen ‘Tayyip’i asacağız bu ülkeyi size bırakmayacağız’ diyerek dövülen, küfredilen onlarca başörtülü kadın. Şimdi kalkıp bir kez daha Gezi Parkı eylemleri masum, burada başörtülü, başörtüsüz, dinlisi dinsizi her görüşten, inançtan insanlar buraya toplanıyor bizim bir tek amacımız özgürlüklerimiz desenize.

Gezi’deki gençleri arkasına alan gözü dönmüşlere rağmen sustuk. Çünkü o gözü dönmüşlerin, ülkeyi kaosa sürüklemek adına o gençlerden birkaçını dahi hiç acımadan öldürebileceğini gördük ve ÜLKEDE BİR İNFİAL OLMASIN DİYEREK SUSTUK.

Susmak, konuşamamak ne zormuş Rabbim diyerek sustuk hem de...

Nihayet...

Salı günü Başbakan Erdoğan AK Parti grup toplantısında ‘Çok önemli bir yakınımın gelinini yerlerde sürüklediler’ deyince yeniden ağlamaya başladım. Geçen hafta Abdülkadir Selvi’yle telefonda konuşmuştuk. Sarsıla sarsıla ağladığımı hatırlıyorum. 

Darbe hezeyanlarına tutulmuş çapulcular, sizi bırakın CNN’i İnterneyşınılı gelse kurtaramaz.
Menderes’i ASTINIZ, Özal’ı ZEHİRLEDİNİZ ama Erdoğan’ı YEDİRMEYECEK bu halk size...

(ELİF ÇAKIR) Devamı ve ayrıntılar için : Buyrun

Bu yazıyı okuyunca benim kanım dondu sayın izleyici. Duyarlı (!) dediğimiz insanlardan hiç bir tepki görmedim. Hatta haberi aşağıladılar. Saçma buldular. Ve hatta gereksiz buldular. Anlam veremedim..

Baş örtüsü dolayısıyla bi'sürü yazım oldu blogumda. Ne kadar ötekileştirildiğimizi, nelerle uğraştığımı falan hep anlattım. Kimsenin elinden içki şişesi alınıp yere vurulup kırılmadı ama ben her iş görüşmemde; "Büşra hanım tam istediğimiz gibisiniz fakat başörtüsü olmaz. Onu çıkarırsanız bilmem kaç lira maaşa alabiliriz sizi" dediler. Beni parayla satın almak istediler. Benim kimliğimi.. Evet kimse bana saldırmadı belki ama hayır, saldırdılar..

Nişantaşında Reyhanlı patlaması sonrası Suriye konsolosluğu önündeki eylem dolayısıyla tanıştığım çarşaflı arkadaşa ne demeli? "O kadar huzursuzum ki burada, az önce bana ninja bile dediler" dedi. Neler gördük biz, neler duyduk. Yanımda Nişantaşı'nda yürürken "Bunların burada ne işleri var?" dendi. Umursamadım. Çarşaf benim için çok başka bir yerdeydi çünkü. Hele de benden 4 yaş küçük bir genç kızın çarşafıyla kendini örtmesi çok daha başkaydı. Fakat kızcağız ağlamaklı ve koşar adımlarla otobuse atladı. Bir "Allah'a emanet ol" diyerek..

Biz hep birbirimizi Allah'a emanet ettik. Gezi parkı olaylarında birbirimize dualar, yasinler ve hatta gece namazları teşviki gönderdik. Direnişçi destekçisi arkadaşım dalga geçer bir dille "Dua ile çözersiniz zaten bu işleri siz ancak" dedi. Dua da nesiymiş? Ne alakası varmış.. Biz her işimizi dua ile önce Allah'a iletiriz oysa ki. Çünkü biliriz ki "Ol" demeden olmaz.

Gezi parkı eylemlerinin veya direnişlerinin artık çok başka boyutlarda, insanları ikilemeye sürdüğünün farkına varamıyor musunuz? Elin Amerika'lısı, senin Gezi Parkı'ndaki ağaç için yürüyüş yapıyorsa hiç mi düşünmüyorsun bunun altındaki bit yeniğini. Neyin direnişi bu? 

Hee bir de Gezi parkında başörtülü tipler var. Antikapitalist müslümanlarmış. Bunu söylerken bir de ellerinde iphone'ları var. Utanmadan! Kapitalizm neymiş önce bir oturup araştırıp, sonra başına anti'sini koysunlar. Zaten müslüman insan kapitalizmden uzak durmalı evet, fakat ellerinde iphone'larla, başında o saçlarını ve kulaklarını gösterdiğin marka kokan şalla, elinde Lois çantanla falan sen kapitalizmin annesi gibi duruyorsun zaten. Hatta mis gibi kapitalist kokuyorsun. Ve antikapitalistim diyerek hiç samimi olmuyorsun, kusura bakma.

Sonra bir de oraya yemeye içmeye gidenler var. Yani Gezi parkına. Bildiğin "yemek bedava, içki bedava, sigara bile bedava" muhabbetlerini duydu bu kulaklar. "Akşam takılmaya gidiyoruz işte, karı kız falan." da duyduk. Fotoğraf çekmeye gitmeye çekindim sayın izleyici. Olur da oralarda görünürüm. Oradaki insanlara destek verdiğim falan sanılır diye. Hayır, destek vermiyorum! Direnişçi değilim ben. Çünkü olay orada ağaç değil. 

Direkt yer vererek söylüyorum: Nurtepe'de arkadaşın kardeşine de saldırdılar "Tayyip'in köpeği" diyerek. Bizim başörtümüzü siz siyasete alet ettikçe, başörtümüzle bizleri fişledikçe; biz uzak kalacağız. Çünkü bizim derdimiz siyaset değil. Allah rızası. Dedik ya biz birbirimizi Allah'a emanet ediyoruz. Biz Allah rızası için bir yerlerde bir şeyler yapmaya çalışıyoruz. Ve tek şey istiyoruz: Saygı.

Artık dağıtın üzerimizdeki o kara bulutları. Bunu sizler yapın. Çapulcular, çapulsuzlar.. Her kimseniz ver her ne iseniz.. Biz bu topraklarda yıllarca birlikte yaşadık. Kardeş kardeşle kavga eder, sonra aynı odayı; aynı mutfağı, aynı tuvaleti paylaşmak zorunda olduğundan olsa gerek; tekrar barışır. Biz de bu topraklarda her şeyimizi paylaşıyoruz. Paylaşacağız da. Bırakın her şey kavga-gürültü-karmaşa ile olmasın da sevgi-saygı-hoşgörü ile olsun.  

8 Haziran 2013

Aşk dediğin nedir ki gülüm?



Ve oyun sona erdi.. Mutlu sonlar her zaman mutlu olmak zorunda değil.!

Aşk birine bağımlı olarak ortaya çıkan aşırı sevgi oranıdır. 

Bilimsel açıdan baktığımızda belli bir hormonu bulunmamasına rağmen, mutluluk, stres, adrenalin hormonları gibi hormonları tetiklediği ortaya çıkar.

Biyolojide ise, aşık olan kişinin beyninde feromon ve tiroksin salgıları artar ve bunu tetikleyen norepinefrin ve serotonin salgısı yüzünden kişi tuhaf davranışlara sahip olur. Depomin artışının da gözlemlendiği vucutta, kalp hızı artar, kan basıncı yükselir, iştah kaybı, uykusuzluk ve heyecanı getirir. Aşkın yok olması ise varlığından daha tehlikelidir. Ölümlere ve intihara sebep olabilir. Üzüntü sonucu norepinefrin salgısı artar ve kalp hızı arttığında aşırı sinirlenme, öfke, sebepsiz yere ağlama krizleri, kalp çarpıntısı görülebilir.

Psikolojide aşk, üç bağıntıdan oluşur; yakınlık, bağlılık ve tutku. Bir tanesi bile yok olursa aşk biter.

Sosyolojide aşk ise çok ilginç bir yapıdır. Yalnızca iki kişi arasında olmaz. Futbol takımına, siyasi bir partiye veya diğerlerine olabileceği söz konusudur. 

Bunları neden mi anlattım? Aşık oldum, seviyorum diye ağladığınız her dakika bunun da bir açıklaması olduğunun bilincine varın diye. Aşkın en fazla süreceği zaman ise 2 yıldır yalnızca. Evet, bu kadar az. Yani şu hormonların veya diğer her türlü şeyin salgılanıp sürerlilik kazanması.

Peki aşkı bitiren etmenler nedir? Kıskançlık elbette. Aşka benim bakış açım, sahiplenmektir çünkü. Bağımlılıktır. Sevmektir. Hoşgörmektir. Beraber eğlenirken, aynı zamanda ağlayabilmektir. Yani sorunsuzca paylaşabilmektir. Fakat başkasıyla değil! Başkasıyla paylaştığımı hissetiğim insandan inanılmaz soğurum. İnanılmaz itici olur gözümde. İnanılmaz sıkıcı olur. Her söylediği batmaya başlar. Ve inanılmaz bir acı çekerim bunun sonucunda. Eminim sen de öylesin. Kendi üzerimden anlatıyorum fakat sen de "Aaa ben de aynen öyle" diyorsun şu an.

Aşık olduğun adam veya kadının başkasına dokunduğunu düşünmek bile çıldırtıcı derece de soğutur, uzaklaştırır. El sıkışması dahil. Hadi ordan, o kadar da değilim diyorsun şimdi. Ben o kadarım, yapcak bişey yok. Sonra bir de kendime kızarım falan. Böyle bir pişmanlık havası.. Aman Allah'ım..

Aşıktım, çok fena seviyodum, diyorsunuz ya; işte onlara da çok gülüyorum. Gerçekten aşık olsaydınız; ölürdünüz çünkü. İntihar yolu ile değil, kalp krizi ile ölürdünüz.

Beni anlatan şarkılar da şunlar: 




          Pera-Sensiz olmaz
ve
Çilekeş-Kendimden Geriye


3 Haziran 2013

İşin Rengi Değişti!


Herşeyde olduğu gibi burada da işin bişeyini çıkarmayı başaran Türk Toplumuna sevgilerimi sunuyorum. Kandırılmış gibi hissediyorum da kendimi. Bundan bir önceki yazıma bakın! Ben "ağaç sevgisi" adına gidip orada oturma eylemine destek vermiş bir insanım.

Bakıyorum ki, olay ağaç sevgisi değil. Ağaçların kesilmesine olan tepki hiç değil. Olayın boyutu ve rengi ülke bütünlüğünü ve huzurunu bozmaya kadar gitmiş. Kamu malları zarar görmüş. Bir sürü ilginç grup gelip, İstanbul'un sokaklarını talan etmiş. Kaldırım taşını söküp polise atmış. Sokakları kirletmiş, sonra temizlediğinde ise çok iyi bi'şey yapmış gibi reklam etmiş. Bir de senin pislettiğin sokağı da mı devlet temizlesin?! Yoksa gelip ben mi temizleyim. Pigaucu'dur normalde kamunun yönetim şekli. "Kirleten öder!" 

Sen kirlet, sen mahvet, sen otobüsleri yak sonra ben gelip seni haklı göreyim?! Biz bugüne kadar bir çok "izinli" gösteride bulunduk. Polis bize "bacım yola taşmayın da araçların geçişinde sıkıntı olmasın" dedi yalnızca. Biz de taşmadık zaten. Adam dün çıkmış yolu kapatmış. Bir de gelmiş çok bir halt etmiş gibi anlatıyor. "Yol kapadık biz" diyor. Anarşist misin sen? Yolları tutmak, kapatmak ile hak aranmaz.

Olayınız ağaç değil. Olayınız başka. Anlarım. Sıkıntınız vardır, anlatmak istersiniz. Bunun için düzenlersin mitinglerini, yürüyüşlerini. Alanlar vardır, çıkarsın. Bu taşkınlıklarla ise yalnızca antipatimizi toplarsın. Ben sizleri haklı görmüyorum artık! Ben sizleri fitneci görüyorum. Dışarıya verdiğiniz iğrenç imajlar dolayısıyla sizlerden hoşlanmıyorum. İlerleyişimize ket vurmaya çalıştığınız bu günlerde bir silkelenin, kendinize gelin! Çünkü;

"Fitne çikarmak, adam öldürmekten daha kötüdür"| Bakara, 191

"Onlara: 'Yeryüzünde fesat çıkarmayın' denildiğinde: 'Biz sadece ıslah edicileriz' derler.
Bilin ki; gerçekten, asıl fesatçılar bunlardır, ama şuurunda değildirler."| Bakara, 11-12

21 Mayıs 2013

Evde Filmi (Dans la Masion)



Dün basın gösteriminde izlediğim ve Cuma günü gösterime girecek olan,Yazan ve Yöneten François Ozon'a ait  Evde filmi, olabildiğince akıcı bir senaryoya sahip.Özellikle insanoğlunun "merak" duygusu üzerine çokça gidilmiş ve izlerken sıkılmanızı engellemiş.

Yatalak babası ile yaşayan genç ergen bir parkta karşı evde olanları düşünerek kompozisyon yazmaya başlar. Aslında çekingen ve sınıfın en arka sırasında oturmayı tercih eden genç, yazdıkları ile öğretmeninin dikkatini çeker. Bir şekilde izlediği evin içine girmeyi başaran gencin aslında aile saadetini yakalamaya çalıştığını fark ediyorsunuz.

Film teknik açıdan Fransız gibi kokuyor. Gencin kafasında oluşan karakterlerin lezbiyen veya gey tarzında çarpık ilişkilerinin olması, arkadaşının annesine aşık olması ve hatta aşk yaşamaları olabildiğince rahatsız edici. Kimisine göre cür'etkar olan fakat bence olabildiğince gereksiz ve rahatsız edici sahneler de mevcut. 

Genç eve girdikten sonra ailenin hareketlerini izleyerek olanları yazar, öğretmeni ve eşi ise bunları okuyarak; insanların aslında birbirlerinin evlerinde nelerin döndüğünü ne kadar merak ettiğini ve gözetleme duygusunun ne kadar da can alıcı olduğunu gözler önüne serer.

Filmin sonunun ise aynı radikallikle bitmemesi sizleri hayal kırıklığına uğratabilecektir. Yer yer tansiyonunuzun yükseleceği ve ciddi manada "arkası yarın" cümlesinin arkasını merak edeceğiniz bir film. Fakat ailecek gidip, mutlu ayrılabileceğiniz türden de değil. İyi seyirler..

10 Mayıs 2013

Enteresan şeyler.

Biraz ufaklığımdan bahsedeyim size. Sanırım 12 yaşında falandım. Annemin 2 arkadaşı çocuklarıyla bize gelmişlerdi. Kuzenler falan curcunayız. Oturduk. tüm gün Monopoly oynadık. Balkonda oynadığımız için rüzgara paraları kaptırdık. Üst sokaktaki amcalara laf çarptık falan. Haşarılığın dibinde olduğumuz o gün, annemin arkadaşının yeni tanıştığımız oğlu tikiliğiyle falan hepimizi ezdi. Çok fena havalı bir tipti. Taa ki annesi eve gideceklerini söylediği ana kadar. Benden 3 yaş büyük olan çocuğa annesi dönerek "Çişini yaptın mı oğlum? Bak yolda yine çişin gelmesin" dedi. Biz kuzenlerle birbirimize bakıp öyle kahkahalar savurduk ki etrafa. O çocuk ismini vermek istemediğim bir futbolcu şu an. Peşinde bi'sürü kız olanlardan hani. Geçen gün yine aynı ortama girdik. O konuştukça aklıma hep o olay geldi. İçimden bi' ses; "havan kime olum?" deyip sustu.

Geçenlerde bi'yerde görevliyim. Bir hatunla muhabbete daldık. Birbirimizi çok sevdik muhabbet esnasında. Aniden durdu ve yaşımı sordu. Nereli olduğumu da sorduktan hemen sonra "Heh bizde abime tam da senin gibi bir kız bakıyorduk. Sizi mutlaka tanıştırmalıyım. Burada bekle" dedi. Neye uğradığımı şaşırdım. Bakıyoduk derken? Sanki kavun karpuz seçiyor :S Hee, ben hemen oradan kaçtım. Program bitmeden arkama bakmadan uzaklaştım. 

Bugünlerde zulüm gören ne varsa ve bunun için bir eylem yapılıyorsa; orada kendimi buluyorum. Çok aktivist oldum ben. İşin en güzel kısmı ise, iç huzuru bulmuş olmam. Sanırım benim işim bu!

İş dedim de aklıma geldi..




2 Mayıs 2013

.

Kısa yazıyorum, az konuşuyorum, çok düşünüyorum, çok dalıyorum. Farkında mısın ki? Bırak her şeyi bir kenara yalnızca "sev beni" desen.. Çok ağır be. 

"Yağmasın yağmur yüzüne
Değmesin rüzgar tenine..
El değmesin eline..
Benden başka.."  


26 Nisan 2013

Filmler!

Kimse çekmedi benim şu filmlerden çektiğim kadar! Zira benim kadar film izleyip ağlamaklı olan var mıdır bilmiyorum. Eminim yoktur. Harcadığım zamana mı ağlıyorum yoksa yaşadığım hayal kırıklığına mı bilmiyorum. 

Bilmediğim çok şey var, farkındayım. Neyse konuya geçelim. Uzak durmanız gereken filmlerden bahsediyorum şu an. Gördüğünüz yerde arkanıza bakmadan kaçın. Dünyanın 7 muhteşem hatasından bir tanesini yapmayın. 


Ye Sev Dua Et: Efenim bu filmi izleyip, ayy muhteşemdi diyen birisi var mıdır ? eminim yoktur. Çünkü filmde ne amaç var ne de başka bi'şey. Konusu bile yok. Yemek yemenin faidelerinden bahsetse yine bi derece dicem. Ama hayır! O da yok. Bizim Ayna programı bile ondan çok daha ileri, çok daha güzel, çok daha akıcıdır. Filmde ahanda kopacak, bi'şeyler olacak sanıyorsunuz fakat ı-ıh. Hiç bi'şeysi yok.



Dehşet Kapanı (The Cabin in The Woods): En çok izlenen korku filmleri diye arattığınızda bunun karşınıza çıkması gerçekten dehşete düşürüyor insanı. Zira ne kapan var, ne dehşet. Gerizekalı bir yapım. Harcadığınız zamana yazık. Herşeyin bir oyundan ibaret olduğu filmi Türkler çekmiş olsaydı film yerden yere vurulur, oyuncuları yolda görüldüğünde yüzüne tükürülürdü. Bu kadar saçma-salak bir film olamaz. Filmin sonunda "yuh! 96 dakikam rezil oldu" diyorsunuz. Hee bir de anlıyorsunuz ki eroin kullanmak aslında o kadar kötü bi'şey de değilmiş. Sanırım filmin bilinçaltı tohumlaması bu yönde.

Mezarına tüküreceğim: Korku filmi meraklısı kuzenin açmış olduğu ve korkudan çok "Fatmagül'ün Suçu Ne" tarzı bir iğrençlikle karşılaştığımız o berbat ötesi film. Tecavüze uğrayan genç yazarın aldığı intikam size "Ohh iyi de yaptı, süper yapmış" gibi tepkiler vermenize sebep oluyor olsa da, izlemek tamamen zaman kaybı. Getirdiği bi'şey olmadığı gibi, sinir bozucu da aynı zamanda.


Tersyüz: Anlayamadığım, defalarca izlediğim ve her zaman yarısında uyuyakaldığım saçma sapan bir film. Ne gerek var izlemeye?! Üzerine konuşamıyorum bile, o derece berbat.

İşaretler: Korku filmi diye oturup, gülerek kalkacağınız bir film. Öyle uzaylı mı olur? Uzaylı gelir sizin tarlaya mı eder? tarzında soruların vuku bulduğu, saçmalık timsali filmlerin ana-babası. Zaman kaybı fakat efektlerle toplamışlar filmi, orayı karıştırmayın.

Git başımdan: İzlenme oranı yüksek olmasına rağmen, hiç bir heyecanı olmayan, hay bi'şey oldu olacak derken bişey olmayan; gereksiz yapımlardan bi'tanesi. Başroldeki şişman amcaya biraz takılıyorsunuz fakat kadınsı hareketleri olabildiğince itici kılıyor filmi. Uzak durun muhakkak.

One Day: Namı değer bir gün. Film boyunca bir aşktan bahsediyorlar fakat en sonunda o aşkın içine ediyorlar. Duygusal insanlar "ayy çok güzeldi" dese de bana olabildiğince saçma geldi. Yani bir hatun başkasıyla gezip tozan, yatıp kalkan bir adamı o kadar yıl beklemez. Sonra sevgilisi olduğu halde onu terk edip gitmez. Sonra en sonunda da ölür öyle işte! Ohh iyi oldu diye nefes alasınız geliyor, o derece. 

Daha sayabilirim sanırım. The pianist gibi, Breaveheart gibi, Green Mile (Yeşil Yol) gibi, Forrest Gump gibi, In Time gibi, Equilibrium gibi, V for Vandetta gibi, İnception gibi, Kelebek etkisi gibi yapımların yanında ağlayarak izlemeyin o filmleri. Bunları izleyin. Konularını elbet anlatmıyorum. Kendinize iyi bakın. Görüşürüz. 

18 Nisan 2013

Bir kanserin günlüğü

Selam. Benim adım kanser. Aslında bir ismim vardı fakat artık onu unuttum. Eskiden ismimle muhattab olan insanlar artık kanserimle muhatap. Ben de ismimi kanser yaptım. Artık kanserim ben.

3 cümlede sarfedilecek bir duygu bu. Ağır fakat anlatması imkansız. Yaşaması ise bir o kadar zor. Durun size anlatayım. Hiç yoktan yere -ki siz ona boktan deyin- doktora gittim. Baş ağrısı, baş dönmesi ve buna bağımlı olarak mide bulantılarıydı sebebim. Bir de aşırı uyku hali. Halsizlik yani. Yok canım, bi'şeyim yoktu aslında benim. Olmamalıydı en azından..

Doktor kağıtları eline aldı: "Kaç yaşındasın?" dedi. Fakat cümleyi kurarken dudaklarının titremesinden anladım kötü bi'şeyler gördüğünü. Fakat asla aklıma kanser gelmedi. Tüm aile fertlerimi alıp götüren kanser gelmedi aklıma. Şeker olmalıydı, tansiyon olmalıydı fakat kanser olmamalıydı. "Pek de gençsin" dedi. İşte gözlerinin buğulanmasından anladım. Anlayamadığım tıbbi bir cümle kurdu. "Yani?" dedim tüm korkumla. "Kansersin" dedi. İnsanın suratına çat diye "yavaş yavaş öleceksin" denmesi ne kadar da kolaymış.

Kansersin kelimeleri dökülürken kafam hemen saçlarıma gitti nedense. Kemoterapi olunca saçlarımı kazıtacaktım ya hani? Sonra iyileşince farklı çıkacaktı. Hep öyle söylüyorlar. Acaba kaşlar da dökülecek mi korkusunu yaşadım o an. Bir de bünyem kaldırabilir miydi ki? "Ne olacak şimdi peki?" dedim yine tekrar. "Yapılacak bi'şey kalmamış kızım" dedi babacan tavrıyla. Fakat o an o bana sökmezdi. İnsan öleceği zamanı kafasında çok ilginç hayal ediyor. Ne bileyim. İşte yanarak ölürüm, aniden bir araba çarpar yere böcek gibi yapışır ölürüm. Serseri bir kurşuna hedef olurum. Evlenirim, çocuğum olur. Eşimin ellerini tutarken ve çocuklarım ayakucumda ağlarken gözlerimi kapatır ve bir daha uyanmam..

Hayallerim en azından öyleydi. En azından. Ölüm benim için olabildiğince uzakken, olabildiğince yakın oldu. Doktor ekledi "Baş ağrıların daha da artacak, çok acı çekmeye başlayacaksın. Acılarını azaltmak için ilaç tedavisi yapacağız fakat yine de sen hazırlıklı ol"

Zaten gerisini duymadım. Gerisi uğultu. Hastaneden çıkıp eve geldiğimde kimseye bi'şey söyleyemedim bi'kaç  gün. Kimseyle konuşmadım, görüşmedim. Fakat neden sonra insan alışıyor ölüme de. En azından ne yüzünden öleceğimi biliyorum. Neler yapamayacağımı da. Sanırım insanların her birinden daha çok anlıyorum yaşamın ne kadar değerli ve bir o kadar da değersiz olduğunu. Ölürken anlıyorum bunu fakat yapıyorum işte. Yapacak ilginç şeyler bulmaya başlıyorum. Gitmediğim, görmediğim yerleri görmeye çalışıyorum. Sanki daha büyük ve gelişmiş bir yere gitmeyecekmişim gibi. Ölmeyecekmişim gibi.. 

Ölüyorum.. Bazen günlerce uyuyorum. Ağır uykularımdan öldüm korkusuyla uyandırılıyorum. Yüzüm bembeyaz kesiliyor. Kriz gibi bi'şey geldiğinde ağlıyorum ve anneme "Beni toprağa gömmeyin" diyorum. Sonra o da ağlıyor. O cümleyi neden kurduğumu da bilmiyorum fakat korkuyorum sanırım. Kesinlikle korkuyorum. Nereden geldiğimi bilmiyorum, nereye gideceğimi de? Sonra gülüyorum. Siz insanların yalancı hayatlarına, boş zamanlarına, kafasına taktıkları saçmalıklara, aşklarınıza, eğlenme anlayışınıza, birbirinizi yaralamanıza, hor görmenize, aşağılamanıza -sanki karşınızdaki dağı yırtabilecekmiş gibi,üstün görmenize, ezmenize, ezilmenize, acı çektirmenize gülüyorum. İşte ben bu yüzden hep gülüyorum. Ölüyorum fakat gülüyorum.

"Bu da Kafasını saçma-salak şeylerle ve dünyayı büyüten herkese gelsin. Aslında hepimiz kanseriz biliyorsunuz değil mi? Hee ben değilim fakat şu yazıyı yazmak için çok uzağa gitmeme gerek kalmadı.Çünkü ben çok gencim. "

17 Nisan 2013

Sosyal Medya Aldatmacası


Sosyal medyayı tanımlamamız gerekirse;  kişinin kendi ürettiği mesajı yayınladığı ve paylaştığı her türlü platformun genel adıdır. Kişiler kendileri ürettiğinden olacak ki yollarından sapmakta, olmadıkları gibi olmakta ısrarcıdırlar. Durun anlatıyorum:

Olmadığı kişi gibi görünme:  Sosyal medya da insanlar olduklarından uzun, olduklarından zayıflar.. Herkes ilişki koçu. Hepsi çok güzel. Hepsi inanılmaz iyi. Sanırsın ki hiç tuvalete gitmiyorlar. Hepsi birer kahraman. Yardımsever, iyilik timsalleri. Ya da çok fazla müslüman. Kendisiyle alakası olmayan programlarda boy gösterme amaçlı koşuşturmalar. Herkes sosyal medyada fazlaca duyarlı. Yolda düşen bir adamı görse, dönüp elinden tutup kaldırmaz; fakat adamın teki yanlış mı yapmış, onu yerden yere vurmayı kendine bir vatandaşlık görevi edinir. Ya da birine yardım etmez asla (anne-babası dahil) fakat yardım kuruluşlarının twitlerini RT etmekten asla geri kalmaz. Sanırsın yardım kuruluşunun genel başkanı.

Aniden Galeyana gelme: Gün geçmesin ki sosyal medyada bir olay daha patlak vermesin. Ve sonra o olayı anlamadan bilmeden, sırf moda diye altını üstüne getiren bi sürü klavye kahramanı ile karşılaşmayalım. 

Fotoğraf aldatmacası: Bunca yıldır fotoğraf çekiyorum, ben anlam veremedim abi şu fotojenik çıkma olayına. Misal, hatuna bakıyorsun -ki genelde hatunlarda oluyor bu: bakmaktan vazgeçiyorsun. Paylaştığı fotoğraflara bakıyorsun ki, kendisiyle uzaktan yakından ilişkisi yok. Çok masumane. Çok tatlı. Çokça güzel. Ve işin en kötü kısmı ise photoshop kullanıldığının o kadar da belli olması: şekil 1a benim blogun duvar fotosu.

Laf sokmalar: Bir cümle yazıyorsun, yazıyorsun ama yazdıktan sonra "acaba kim alınacak" diye beklemeye başlıyorsun bir noktadan sonra. En çok da kendimden biliyorum. Çok fazla insanla içli dışlı olmasamda, tanışıklığı olan bir insanım. Çok da konuşurum zaten. Konuşmalardan etkilenip bir cümle atarım ortaya. Olmadık yerlerden olmadık alınmalar çıkar karşıma. Abi senin ne alakan var o olayla diye açıklamaktan göbeğim çatlar. Sonra anladım ki normalde insanlarımız eski sevgililerine laf sokmak, sinir oldukları birine laf atmak için falan kullanır oldu sosyal medyayı. Hatta hangisi alınacak diye düşünür oldular da, genele atıp; özele gönderme konusunda tümdengelim hakkında ihtisas yaptılar. Veyahut görmüş geçirmiş insanlara sosyal ortamda laf çarpmayı amaç edindiler. 

Sosyal medyayı iyi yönde kullananlar da var elbet. Durun ben kötü yanlarını sayıyorum daha. Yalan söyleyen milyonlarca insanlardan sadece bi'tanesiyim sonuçta. Başka cümleleri alıp "tırnak" içinde kullanmayan insanlar gördüm. Benim cümlelerimi başka yerlerde de gördüm. Sevindim ne yalan söyliyim. Sonuçta benim o cümleler, ben biliyorum, ohh canıma değsin.

Ne demiştik? Sosyal medyada kimse kendisi değil. Evliler bekar, bekarlar evli, evsizler dul, dullar çocuklu, çocuksuzlar evsiz gibi bi sürü paradoksa sürükleyebiliriz konuyu. Olduğu gibi görünmekten korkan insanlar başka kimliklerin arkasında gizleniyorlar. Değişik isimler alıp, farklı kişilikler yaratabiliyorlar. (bu lafımı sosyal medya uzmanı olanlar, yani olayı uzmanlaştırarak yapanlar alınmasın lütfen.) Bak her yazdığımdan gocunur oldum. Belki de bu yüzden korkuyorlar. Onlarada hak vermek lazım. Fakat madem öyle bir derdin var, neden kendine ait bir adresin, millete laf sokmak için ikinci bir adresin var. Hadi twitter'ı anlarım.Zira benim için orası hala el değmemiş, pardon kro görmemiş bir yer. Gelselerde tutunamayanlar romanına uygun bir biçimde çekilip gidiyorlar. Fakat facebook'ta birden fazla hesabın neden var arkadaşım? Neyin peşindesin? Hele ki nette tanıştığı insanları ayrı adreslere, normal arkadaşlarını ayrı adreslere ekleyen insanlar bilirim ben. Neyin kafasıdır çözemezsiniz , ben şahsen çözemedim.

Yahu hazır sosyal medya demişken şu cümleyi etmeden bitremicem konuyu. "Allah'ım sen bizi aynı hesabı kullanan sevgililerle imtihan etme". O nedir abi ya? Bu aldatmanın anası ve hatta babası. Şimdi atıyorum: "Ahmet Ayşe Yılmaz" (bunlar işte çift olan şahısların ortak adresi) sana yazıyor dese Facebook'ta ben bi saat düşünüyorum. Acaba yazan Ahmet mi yoksa Ayşe mi? Ayşe'yse neden yazmış, neden böyle konuşuyor. Ya da fotoğrafıma yorumu atan hangisi? Geçen laf sokmuşlar bir fotoğrafımızın altına, ikisiyle de yüz yüze geldim böyle çiftli adresi olan arkadaşların; ikisi de inkar etti. İkisi de yazmamış. Al bir de buradan yak!

Sosyal medya kullanıyorsanız ayağınızı denk alacaksınız. Haşır neşir olmadan, kendinizi kaybetmeden, düzgün, seviyeli konuşacaksınız. Hee bu arada twitter da falan yazılanlar yüzünden hapis cezası falan çok saçma geldi bana. Eğer ortada bir insanın ayıbı varsa, örtelim. Örtemiyorsakta ayıplayalım. Millet birbirini öldürüyor, ilk önce onların cezasını verelim. Sonra düşünceleri ceza ile değil, konuşarak değiştirelim.

Kendinize iyi bakın millet. Sosyal medya hakkında ne zaman yazsam başım yanıyor. Şimdi bu yazıdan bi'sürü alınan, bi sürü gücenen olacaktır mutlaka. Bezdım da bezdım!

16 Nisan 2013

Patates Çorbası Nasıl Yapılır?

Efenim insan yalnızken hep yemek yapası geliyor. Ah bir de yiyen olsa. Ailemden ayrı kaldığım şu günlerde kendimi mutfağa kapattım. Sonra dedim ki arkadaş neden bloga yazmıyosun? Çorba bile yapamayanlar vardır sonuçta. Ivır Zıvır yazan insansın, anlatsana!

Malzemelerimiz:

  1. 3 orta boy patates
  2. 4 su bardağı su
  3. 1 çorba kaşığı un
  4. 1 tatlı kaşığı tereyağ
  5. 1 su bardağı süt
  6. Tuz,pulbiber ve dereotu


Efenim patateslerin kabuklarını soyup, 4'e falan bölüp 4 su bardağımız su ile kaynatıyoruz. Normal bildiğimiz hani şu bıcak saplayınca parçalanır ya, heh öyle işte. Patateslerimizi blendırdan geçiriyoruz. Ayrı bir yerde de un ve tereyağını kavuruyoruz. Sütümüzü de az az ekledikten hemen sonra patatesleri de ekliyoruz. Tuzunu da ekleyip 5 dakika daha pişiriyoruz. Eğer çok katı ise, suyla sulandırabiliriz. Üzerine de pul biberi ilen dereotu ekledik miydi? Ohh afiyet olsun.

Sonuç: Patatesi seviyorum. Çorbasını da seviyorum. Dereotu sevmeyen olabilir diye tabağa ekliyorum fakat dereotuyla pişince daha bir güzel oluyor. 

12 Nisan 2013

Hepimiz Fotoğrafçıyız!


Ah şu fotoğraf makineleri yok mu? Hani eline alanın kendisini profosyonel zannettiği o muhteşem makinelerden bahsediyorum. Verdiğin paranın  bilincine varınca "Fotoğraf çekmek harici takla da atıyordur heralde abi" dediğin o muazzam aletler. Yada vazgeçtim. O kadar da harika değil.

Çok ilginç değil mi? Fotoğraf çekerek para kazanan bir insan için söylenmeyecek laflar olmalı bunlar. Fakat öyle. Bana bi'şey oldu sayın izleyici. Bildim bileli fotoğraf çekerim ben. İlk makinemi 9 yaşımda elime almıştım. Babamın genlerini taşıdığımdan olacak ki, ondan geçmiş. Kendi parasıyla biriktirip aldığı bisikletini, yurt dışından gelen 8 pozluk fotoğraf makinesine değiştiren adamın kızıyım ben. Hem de 11 yaşındayken yapmış bunu. 

Fotoğrafçılık denklanşöre bastığım anda kafamda çekilen o pozlarla aşkını ilan etmişti bana. Her zaman önde çektiğim değil de, arkadakilere odaklanmıştım. En sevdiğim şey o arka planlardı. Çünkü çekmek istediğim şahıslar veya objeler poza girerlerdi fakat arkası doğal olurdu. Sonra "imaj fotoğrafçısı" oldum ki, asla durağanlığı fotoğraflamadım. Çiçekler değil de, çok korktuğum böcekler dikkatimi çekti. Apartmanlar değil de, apartmanın camından bakan arap kızı dikkatimi çekti. Manzara değil de, manzaranın içindeki kuş dikkatimi çekti. Ben durağanlıklardan asla haz etmem çünkü..

24,5 yaşındayım ve şimdilerde çektiğim hiç bi' fotoğrafı beğenemiyorum. Çekilen hiç bi' fotoğrafı da. Eskiden boş zamanlarımda fotoğraflara bakar, onları çözümlerdim. Işığın gelme açısını eleştirir veya bi sürü kulp takardım. Şimdilerde fotoğraflara bakamıyorum. Sokaklarda fotoğrafta göremiyorum. Birisi gelip fotoğraf fişimi çekmiş gibi hissediyorum. Makinem elimde, yanımdakiler çekerken canım acıyor bildiğin. Yıllardır yaptığım işi, hiç yapamıyorum. "Aaa beni çek" diyeni çekerken içim bir sıkılıyor ki.. 

Dolayısıyla kendimi göremiyorum fotoğraflarımda. Silkelenip, kendime gelmem gerekiyor. Fotoğraf görmem gerekiyor. Asla vazgeçemediğim tek hobimden vazgeçmek istemiyorum bu kadar sevmişken. Hayır, olmaz! Bunu da niye anlattım bilmiyorum. Amaaan bi' sürü fotoğrafçı var zaten di mi?