!!!ıVıR ZıVıR eNSTiTüSü!!!

Künefe mm.

2012-02-13T00:18:00.000+02:00

Künefeyi inanılmaz seviyorum. Aslında tatlıların her birini ayrı ayrı seviyorum. Hayır, yanlış oldu. Kabak tatlısını sevmem aslında. Kabak tadı veriyo. Evet, sevmiyorum. Yemem, ağzıma sürmem. Bir de aşure. Aşure yiyen insanlara hayranlıkla bakıyorum. Hayır, yiyemem.. Ama diğer tatlılar..

Bugün künefe yemeye gittik. Hem de burnumuzun dibindeki bir mekan-ı ulviye. Yerin ismini paylaşıcam. Zira süperdi künefesi. Bilmiyorum denk mi geldi, ikinci kez deneyip öyle mi yazsaydım. Ama yok. Fotoğrafını çekip, yazıcam dedim. Yaptım bunu. Murat Muhallebicisinin Mecidiyeköy şubesinden bahsediyorum sayın izleyici.

Künefemizi yedik. Mükemmeldi. Ben kaymaklı yemem. Kaymağın tadını değiştirdiğine inanıyorum. O sıcak sıcak geliyor, hele de o metal tabağıyla ya. Off yani off.. Şimdi olsa, yine yerdim. Hayır, öyle bi yedik, öyle bi geçtik ki kendimizden. Güzeldi,güzel.

Haricinde, ders verdim bugün. Hoca olmak zor iş. Hele de bana ders veren hocalarımın da artık bana "hocam" demesi enteresan bir duyguydu. Aslında heyecan verici. "Hocam fotokopi çekcek misiniz?" dedi bana bir zamanlar dersime giren hocam. Vuhuuu. Telefon numaramı isteyip, işte konu hakkında danışmak istiyorum muhabbeti. Kendimi çok bilmiş hissettim. Evet, ben de izninizlen malumatfuruş oldum.

14 Şubat hakkında söyleyecek tek sözüm var. "Konuşursam seni yakar, susarsam kendime katlanamam."

Ivır Zıvır Part 21

2012-02-10T22:39:00.000+02:00

Klasik Amerikan Filmi klişesi: "Hatun bir adama aşık olur. Peşinden koşar. Fakat adamın asla onun olmayacağını anlar. Yıkıldığı an , başka bir adamla karşılaşır. O adam hatuna deliler gibi aşıktır. Sonra hatun da adamı fark eder. Sarılma sahnesi. Sonra evlenip, mutlu mesut yaşarlar."

Duman-Aman Aman şarkısı ile bir çok şey anlatır. Tabi anlayana. Pardon, anlamak isteyene. Hayır canım, öyle değil. Bi'şeyler anımsatıyorsa o şarkı özeldir. Mesela bunun gibi. Özel şarkı. Bana o kadar çok şey hatırlatır ki..

Fever Ray diye bir hatun kişisine benzetildim abim tarafından. Daha önceleri benzetildiğim hatun kişisiyle alakası olmayan kadının sesi gerçekten güzel. Özellikle "When i Grow up" parçası süper.

Yağan kar, sevmiyorum seni. Yerdeyken de sevmiyorum. Bahsetmiş miydim bilmiyorum ama ben olabildiğince "annemin deyimi ile" maymun iştahlıyım. Bir zamanlar Antartika'ya gitme hayalim vardı. Oraya gidip buzulların fotoğraflarını çekecek, gerçekten sümük burunda donar mı testini yapacaktım. Fakat şimdi manyakmışım ben düşüncesindeyim. Avustralya diyorum! Kış bitince çağırın beni, orada takılayım biraz.

Malumatfuruş, çok bilmiş demekmiş. Hatta bilgeçlik taslayan demek. Son zamanlarda topluluklarda sustuğumu fark ediyorum. Yanlış topluluklarla takıldığımın farkına vardım. Konuşmak istediğim hiç bir konu yok içlerinde. Bu yüzden takılmıyorum hiç birinizle. Kıps*

Dün Arnold amcamızın bir filmini izledim. İzlemedim. Kanalları geziyorken ve son derece sıkılmışken, dikkatimi çekti. Şöyle bir bakayım dedim. Filmin ismi "Silici" idi. İzlediğim sahneyi aynen anlatıyorum. Arnold amcamız uçakta uyuyor. Bu sırada uçak kaçırılmış. Neyse, uyanıp camdan aşağı bakıyor direkt. Sonra kameraya dönüp "Yanlış yere gidiyoruz!" diyor. Ben orada koptum tabi. Adam sanki e-5'te gidiyo. Ki uzun yolculuklarda tır şoförü değilseniz, bunu bilmeniz gerçekten zordur. Dur yeni uyandın.

Bu kadar da değil. Uçağı kaçıran elemanla kavga ediyorlar. O sırada ne oluyor anlamadım, gülmekten bakamadım ekrana. Kapı kırıldı. Arnold amcamız kapıdan sarkıyo ve sımsıkı kapıya tutunuyor. O hızla giden uçak. Lan, bisikletin arkasında hızla giderken öyle tutunamazsın,uçak bu uçak! Sonra kapadım televizyonu. Abime dönüp "Bi de Cüneyt Arkın'ın filmleriyle dalga geçerler. Orada hiç olmazsa adam duvardan duvara atlıyor. Yine bir mantık var!" dedim. Çok mu milliyetçiyim ne o.O

Yeniliklerden nefret ediyorum! Facebook zaman tüneline girmek istemiyorum. İstemiyorum işte zorla mı?! Evet, zorla.! Şeytan diyor, dondur hesabını gitsin. Şimdi başıma yeni arayüzü ile Twitter çıktı. O da çok fena. Kendimi uzaydan gelmiş gibi hissediyorum. Yazmak istediklerimi yazamıyorum. Karmaşıklaşmaktayım.

Bi de Trabzonspor hükmen kazanmış sayılıyor ya, bi de pozisyonlar neden tekrar tekrar izleniyor anlam veremiyorum. Kazandık işte, neyin muhabbetindeyiz?

Yalan Dünya diye bir dizi varya, sanırım bir tek onun için katlanabilirim televizyona. Bazen, bazı sahnelerinde kahkahalarla gülüyorum. Çok eğleniyorum. Son günlerde öyle gülebildiğim ender zamanlardan.

Kıskançlık etkisi !

2012-02-10T00:30:00.000+02:00

Az önce yazma öncesi pozisyonumu almış, tavana doğru bakarken içimden söyleniyordum. Sonra bu dışa vurum olarak döküldü dudaklarımdan "Ne yazsam.. Ne yazsam.." O sırada odama giren abim; "Gerizekalılığını yaz" dedi gülerek. Halimi salakça buldu tabi. Evet, gerizekalılığımı yazmalıyım dedim. O da tabi ki kıskançlık.!

Sevdiğimi inanılmaz kıskanıyorum arkadaş. Kim ne derse desin. Kıskanıyorum. Bunun kendine güvenmekle, etrafa güvenmekle ya da herhangi başka bi'şeyle alakası yok. Yalnızca kıskanıyorum. Başkalarıyla paylaşamıyorum. Çıldıracak gibi oluyorum. Çoğunlukla kendimi tutuyorum fakat, tutamadığım zamanlar da oluyor.

Kıskanıyorum işte! diyorum şuursuzca. Kıskanmanın sebeplerinden çok, sonuçları önemli ama. Kıskandıkça sevgim zarar görüyor. Öyle ki, belli bir noktadan sonra hiçliğe gidecek diye üzülüyorum. Çünkü hiç sevmemek hoş bir şey değil. Duygusuzluk hiç güzel değil. Biliyorum ben bu duyguyu. Yani duygusuzluğu.

Bilinçli olarak yapılan kıskandırma çalışmaları bana hiç gelmiyor. Bana iyi gelmiyor. Soğuyorum. Sıkılıyorum. Benim olmayanı sevmeyen bir yapım var. Benim olmayanı kıskanamıyorum da. Sonra kendi içimde çelişkiye düşerek vazgeçiyorum. Bildiğin vazgeçiyorum. Sonra etkisizleşiyor o şey,kişi bende. Kayboluyor yavaş yavaş, yok oluyor. Hiç olmamışcasına. Ne acı.

Etkisi ben de böyle sürerlilik gösterdiğinden olacak ki kıskanma huyumdan nefret ediyorum. Sevdiklerimi paylaşamamaktan, aşırı sahiplenmekten, aşırı kısıtlamaktan.. Hiç normal değilim. Absürt olduğumu biliyordunuz değil mi?

Diyeceğim bu kadar millet. Kendinize iyi bakın. Bilinçli olarak kıskandırmayın, kıskandırılmayın, kıskanmayın. Bu çok gerizekalı ve çok yorucu bir his. Allah korusun,amin.

Medya etkisi!

2012-02-08T23:13:00.001+02:00

Hayattan soğuma sebebi. Filmler, diziler vs'ler. İzlemediğim şeyler hakkında bilgi sahibi olmak zorundaymışım gibi hissetmeme neden olan varlıklar. ! Hepsinden nefret ediyorum. Medya diyoruz!

Gazete,dergi ve televizyonların her biri birbirinin devamı niteliğinde. İzlediğimiz her yerde reklam var. Sokağa attığım her adımda reklam. Reklam kokuyorsunuz. Buna geçmeden önce söylenip duracağım. Geçenlerde bir arkadaşım, normalde olabildiğince uysal fakat yazarken olabildiğince eleştirici hatta durmadan söylenen bir tip olduğumu söyledi. Aslında görüpte, görmemezlikten geliyorum. Fakat bi yerde patlak veriyor. O yer burası sayın izleyici :/

Dizi kültürüm yok. Film kültürüm de öyle. Korku-gerilim severim. Deli gibi izlerim. Anlık stresler hoşuma gider. Anı yaşamayı sevdiğimden olabilir. Televizyondan ise olabildiğince uzağım. Zaten izlerken bende hipnoz etkisi gösteriyor kendisi. Uyutuyor. Tamam ben fiziksel olarak uyuyorum fakat, sizler ruhsal olarak uyuyorsunuz. Onlar ne derlerse ona uyuyorsunuz. Onlar ne yaparsa, ondan.

Marka etkisi! Bundan da nefret ediyorum. Marka meraklısı insanlardan da. Giydiğim kıyafeti nerden aldığımı soranlarada. Eşarbının markasını arkadan sarkıtan kadınlardan da. Ugg giymeyi halt sanıp, Sturbuck's kahvesiyle salınanlardan da. O iğrenç kahveleri içemediğinizden olacak ki, o bardaklar asla ellerinizden düşmüyor ha?!

Markalara yatırılan onlarca paradan da. Markalar kaliteli oluyor diyorsanız, bunu da göstermeyin. Markası içinde olsun, içinizde olsun. Reklamlarını adamlar sizlerin üzerinden bedavaya yapıyo hey! Ayılın artık. Ayık olun. !

Adamlar uzaya seyahate başlayacaklar. Kurdukları üslerle neler neler araştırıyorlar. Bizim millet hala, kim ne giymiş, hangi marka daha havalı, kim neyi uydurmuş derdinde. He bir de evlenme derdindeler. He bi de O ne demiş, bu ne yapmış, şu alyansını neden takmamış derdindeler. Aferin, böyle devam edersek Çağdaş oluruz. Çünkü Çağdaşlık günümüzde bu demek oluyor. Ne kadar markalı giyiyorsan, o kadar çağdaşsın.Ne kadar aynıysan, o kadar. Aynen devam!

Ivır Zıvır Part 20

2012-02-06T22:08:00.000+02:00

Bazı şeyler komik olabiliyor evet. Hatta o kadar güldüğüm espriler var ki. :D Neden böyle bilmiyorum. Neyse işte.

Baş ağrısından ölüyordum ki, bir çikolata yiyip kendime geldim. "Çikolata yemek baş ağrımı alıyor" dedim. Aldığım tepki süperdi "Yemek yemeği unuttuğundan şekerin düşüyor."

İsim hafızam 0'ın altında gezmekte. Bazen öyle isimleri karıştırıyorum ki. Hadi karıştırsam iyi, bazılarını hatırlayamıyorum bile. 3 yıldır tanıdığım insanın telefon numarasını aldığımda ismini kaydederken oldukça zorluk çektim. Neyse ki o an birisi adını söyledi de hatırladım. Umarım bi daha unutmam.

Alışverişe çıktım ama alamadım bi'şey. Tarz değişikliğine gittim az. Az değil aslında baya bir fazla. Sonra annem "Rus kızlarına benzedin" sıfatını yapıştırdı. Trabzon'lular bilir, bu iyi bişey değil.

Bugün Recep Tayyip Erdoğan Fatih Projesi hakkında açıklama yaparken dinleyemedim. Aslında dinleyip, hakkında yazmak isterdim fakat baş ağrısına mutabık izlediğimden algılayamadım :/ Bilen varsa anlatsın lütfen, zira nette dolaşanlardan bilgi almak istemiyorum.

Şu günlerde deli gibi ders çalışmaya başladım. Çalıştığım derslerin isimleri sırasıyla: Devlet Bütçesi,İdare Hukuku, Anayasa Hukuku, Sosyal Politika, Türk siyasal Hayatı. Keşke bunları tartışabileceğim bir insan olsa etrafımda. Ne bileyim, özellikle hukuksal konularda tartışmak istediğim bir çok şey var. :/

The worlds of Billy adında ufacık tefecik bir çocuk oyunu oynuyorum. Çok da eğleniyorum. Ben bu oyun aşkıyla napcam bilmiyorum. Geçenlerde birisi evlendiğinde balayı boyunca eşiyle playstation oynadıklarını çünkü iş dolayısıyla öyle fırsat bulmayacaklarını söylemişti. Şahsen kınadım. Umarım kınadığım başıma gelmeden ölmem.

Kardeşimin oynadığı online oyunda temsil ettiği adamın imaj çalışmasını ben yaptım. Tüm arkadaşları çoğ yağuşuklu olduğunu söylemiş. Aslında ben yakışıklıdan anlamam. Daha doğrusu benim olmadığı sürece kimseye yakışıklı demem. Fakat anladım ki, anlıyorum ben bu işlerden. Ee ne de olsa Fifa 99'da tüm takımın boyunu,postunu,saçını, sakalını öyle bir oluştururdum ki, adamlar futbolcu değil, manken olacak mubarek.

Günlerden dün'dü. Ağla-ma artık.

2012-02-04T22:24:00.000+02:00

Uyumaktan kendimi alamıyorum. Uyuduğum zaman geçiyor sanki. Uyuduğum zaman unutuyorum. Uyuşmak gibi. Bilinçli olarak yapılmış bir eylem. Yalnızca uyku kurtarıyor tüm düşüncelerden, tüm sıkıntılardan ve tüm her şeyden..

Üniversite öğrencisi bir genç. Okuduğu bölüme ve okula bakılırsa hayli zeki. Hani şu "tahsilli" sıfatını tamamen hak eden şahıs. O başka. Herkesten başka. Dersleri var, asistanlığı var. Koşturup dururken, o yoğunlukta "tevafuk" eseri tanıştığı kıza aşık oluyor. Ama öyle böyle bir aşk değil. Gözü kızdan başkasını görmüyor resmen. Hayatının ortalık yerine kazıdığı bu kız, herkesten ve her şeyden öte. Ama cidden öyle. İşin kötü kısmı ise, kız da bunun farkında..

Erkek kızı her gördüğünde elini ayağını nereye koyacağını şaşırır bir biçimde. Kız umarsız. Aslında kız da seviyor fakat her zaman ki hali bu. Yapabileceği bir şey yok. Koruma iç güdüsü. Kaptırmak istemiyo. Öyle böyle derken, dayanamıyo sanırım. Kız da O'nu seviyo.

Mesajlaşmalar.. Aramalar.. Görüşmeler.. Erkek, o kadar romantik ki.. O kadar başka.. Bi de hiç aşık olmamış, ilk aşk acısında. Kaybederim korkusu her dakika göz bebeklerinde dolaşıp duruyo. Kıza bakarken bile içinin cızladığı belli. Erkeğin aşkı başka..

Bir gün ailesiyle tanıştırmak istiyor kızı. Kız şaşkın. Korkak. Çekingen.. Elinden tutup eve getiriyor. Anne, baba ve abla var evde. Kızdan hoşlanmıyorlar. Ailelerine uygun değil. Aileleri ne ki?! Hayır ama uygun değil. Erkek tekrar getiriyo, tekrar ve tekrar. Tanısalar severler ama tanımak istemiyolar. "Olmaz bu iş!" emrini veriyo baba. Olmaz.. Olmayacak.. Ayrıl!

Erkek o kadar duygusal, o kadar düşünceli ve o kadar başka ki.. Babasını kıramıyo. Hayır, yapamaz bunu. Kızı da asla bırakamaz. O'nsuz yapamaz. Annesi komşuya gittiği sırada,odasına kapatıyo kendini. Arıyo kızı. Özlüyo. Sesini duydukça titriyo içi. Sonra kapatıyo yine "Seni seviyorum ben" diyerek.

Anne eve geldiğinde oğluna bakmak için odasına giriyor. Tavandan aşağı sallanan vucuduyla karşılaşıyo. Ölürken bile bir mekanizma kurup kendini asan "tahsilli" erkek. Konu, komşu geliyo sonra. Çığlıklar, bağrışmalar ve ağıtlar.. Pişmanlıklar.. Arkasından söylenen söz "Boylu postlu dağ gibi yakışıklı çocuktu. Başka kız mı yoktu oğlum?" Aileye çocuğunuzu kaybettiğinize değdi mi diye soran yok. Zira o kız onlara uygun değildi. Uygunluk neydi ha?

Günlerden dün'dü. O öldü.

Ivır Zıvır Part 19

2012-02-02T23:24:00.000+02:00

Ne zamandır ıvır zıvır yazmadığımın farkına vardım. Yazıyorum, o halde varım!

Babam süslenmiş, püslenmiş evden çıkıyodu. Süslenip,püslenmiş derken işte traş falan olmuş, parfümler sürülmüş. Annem de yanında. Beraber adını bilmediğim bir yere gidiyorlar. Annem babamın fazla kendisiyle ilgilenmesinden rahatsız olacak ki "metroseksüel" gibi görmüş. Fakat kurduğu cümle şu "Ben homoseksüel adam istemem yanımda!" Kavram kargaşası işte bu!

3 gündür uğraştıran bir virüsüm vardı pc'mde. Adı: Surabaya. Lanet gitsin ona. Kaspersky ile temizleyebildim. Fakat ona gelene kadar o kadar çok şey yaptım ki. Pc olabildiğince yavaş ve sinir bozucu.

Abimle evden sıkıldığım hakkında konuşuyoruz. Gelmedin ki bi yanıma triplerine giriyor. Sonra da ekliyo "Ben olsam durmazdım mesela". Eee nereye giderdin ki dediğimde "O benim sorunum değil ki." diyo. Kimin sorunu hala merak ediyorum.

İstediğim arabayı 17.000 TL 'ye gördüm nette. Kaçıncı el bilmiyorum ama sonuçta istediğim şey. Geçenlerde bir arkadaş 2. el arabaya binmem ben modundaydı. Her şey 0 olmalıymış. Araba da mühim değil bence. Neyse, iş başvurularımı yoğunlaştırma kararı aldım. Bir arkadaşımın "Gel bizim şirkette çalış kızım ne arıyon?" cümlesi aklımda. Bazı kişisel sebeplerimden dolayı gitmesem de sanırım araba için katlanabilirim. Bakalım,kısmet.

Kar yağdı, İstanbul felç oldu falan deyip durdular. Ben dondum. Karı hiç sevmiyorum. Kardan adam da yapmadım. Ömrüm boyunca leğenle bir yokuştan kaymadığımı da fark ettim. Daha ne olsun!? Yıkıldım.

20'lik dişim ağrıyor. Yaş geldi 23'e. Tamam 24 olabilir belki yıl dolayısıyla ama hayır! Ben büyümek istemiyodum di mi? Öyle evet, kim ister ki?! Ölüme yaklaşıyorum, aloo? Az kaldı. Pf. Neyse bu ağrı fena. Lanet ve saçma. Tıpkı 20'lik dişler kadar. Madem kısa ömürlüsün, çürüyeceksin, ne acı veriyosun hah!

Beşiktaş'ta Fener'de yenilmiş sanırım. Benim için mühim olan Trabzonspor. O ne güzel kafa golüydü öyle Giray. Yok pardon,golleriydi. Neyse. Seviyorum ki.

Slow motion film çekmeye kesinlikle karar verdim. Fotoğraflarla çekeceğim bu filmin ilkini geçen gün bize gelen Gizmo First ile denedik. Ben şahsen inanılmaz eğlendim. Şimdi kısa film tadında bir senaryo yazıp, arkadaşlarla toplaşıp çekmeyi planlamaktayım. Yapmalıyım bunu. Yapmadan ölürsem, gözümü kapatmayın, fotoğraf makinemi mezarıma atın. Diyeceklerim bu kadar.

Resmim yok artık.!

2012-01-31T23:34:00.000+02:00

Bahsettiğim şey "entre les trous de la memoire-Dominique Appia"

Bu en sevdiğim, hatta tek sevdiğim tablo sayın izleyici. Karşısında saatlerce oturup, düşünebilirim. Her baktığımda ruh halime göre başka bir ayrıntısında kaybolurum. Her seferinde O'nu ilk gördüğümde içimde var olan o gereksiz korkuyu anımsarım. Farklıdır O benim için. Çocukluğumdaki o gizli kalmış tüm korkularımın yansımasıdır.

Geçenlerde kardeşimle yolda geçerken bir yerde görmüş, vurulmuş, sonra satın alıp, elimizde koskoca tabloyla eve dönmüştük. Yatağım tam karşısındaki duvara astım kendisini. Zira her gece uyumadan önce O'na bakıp, düşüncelere dalmak, hatta çoğunlukla bu yüzden ışık açık uyumak güzeldi. Taa ki, geçenlerde elime geçen bir kitapta okuduğum cümlelere kadar. Buyrunuz aynen yazıyorum:

"Bu resimleri yapanlar, ahiret gününde azaba duçar bırakılacaklar ve onlara 'Haydi, bu yaptıklarınıza şimdi hayat verin bakalım!' denilecek. İçinde bu türlü resimler olan eve melekler girmez" Hz Muhammed (s.a.v) [Müslim Libas 87(2107,NEesai,zinnet 111. Buhari Libas 95(5616),Müslim Libas 96 (2107) ]

Benim takıldığım nokta oraya meleklerin girmeyeceği. Sonra konuyu az daha araştırayım dedim. Az bir araştırma ile, suretlerin bulunduğu resimleri duvarlarda bulundurmanın mekruh olduğunu öğrendim. Siz de araştırın lütfen. Bana yetti..

Geçenlerde eve gelen arkadaşlardan bir tanesi de resme takılıp, "Kızım bu ruhlar gece çıkıp burdan dolaşsa falan , sen yine de korkmazsın" demişti. Hatta arkamı döner, uyurmuşum. Bilmem doğru mu ama ben hala o resmi seviyorum. Şimdi pc'mde arka planda. Telefonumda. Sıkılınca açıp bakıyorum. O kadar.

Rezil de oluruz biz vezir de.

2012-01-28T23:11:00.000+02:00

Bunu burada anlatmak ne kadar doğrudur bilmiyorum.Aslında anlatmasam da olur mu onu da bilmiyorum. Fakat yok arkadaş. Rezil olabiliyorsak, bunu anlatmalıyız da değil mi?

Yaklaşık 5 yıldır Öznur'la gittiğimiz mekan-ı ulviye gidiyorduk. Öznur benim can dostum güzel insan olur. Her şeyimi bilen ve paylaşan varlıktır kendisi. Apartmanın kapısından içeriye girdik. Tam o sırada apartmandan iki adamcağız çıkıyordu. Bir tanesinin saçları bellerine kadar geliyordu sanırım. Kıvırcık ve uzunca. Bunu neden söyledim bilmiyorum. Saçları güzeldi, belki ondan. Neyse mevzu bu değil zaten. Adam biz girer girmez, bana dönerek "Pardon, bu binada Apple servisi var mı?" dedi. Hiç düşünmeden "Hayır!" dedim. Adam "Peki civarda var mı?" dedi. "Hmm, bilmiyorum fakat bu binada olmadığını biliyorum" dedim kendimden emin bir biçimde. Her şey normal seyrindeydi. Taaa ki..

Yürüdük. Birinci kata çıktık. Tam karşı kapıya baktığımda eşşek kadar yazan ve 5 yıldır düzenli olarak gittiğimiz yerde fark etmediğim o Apple Servisi gözüme çarptı. "Öznuuurr, lan burasıymış" dedim ama ağlıcam nerdeyse. Öznur döndü "Neyse salla" dedi her ne kadar peşlerine gidip yakalasam mı desem de.. Ne küfretmişlerdir, ne uyuz olmuşlardır. Hani gayr-i ihtiyari olur ya, adamlardan birisi blog okuyucusuymuş falan. Okusunlar. Bak valla döncektim,arkadaş tuttu. Rezillik benimdir, kusura bakmayın.

Arkadaşlara anlattığımda yarıla yarıla güldüler. Sonra başka bir yere gittik. Tan kişisiyle aynı telefonlara sahiptik. Taa ki Amerika'dan gelene kadar. Telefonunu yükseltmiş haspam. Yedik,içtik. Sonra telefonumdan memnun olmadığımı anlatırken, kendi telefonunu çıkardı. Onunkisi benimkinin 2 üst modeli. Bak şu var mı, baş şöyle yapıyor mu şeklinde bir sürü şey sormaya başladı. Biz özellikleri karıştırırken, kaşla göz arasında Öznur hesabı istemiş. Biz o kadar daldık ki telefona, anlamadık.

Uyuz olan garson kız hesabı getirip Tan'a uzattı. Tan önce bi şaşırdı. "Nooldu, kapatıyor musunuz?" dedi merakla. Kız "Siz istemediniz mi hesabı?" dedi. "Yoo" dedi Tan. Ben şaşkın. O sırada Öznur hesabı hemen eline aldı. Sonra garson kız Tan'a dönerek "Kusura bakma abi ya ben anlayamadım, hep hesabı erkekler öder de.." dedi. O anı yaşamanız lazımdı sayın izleyici. Ben koptum. Tan, abi denmesine mi kızdı, yoksa hesabı Öznur'un ödemeye çalışmasına mı çözemedim. Ama inanılmaz sinirlendi. El hareketi ile aldı elinden, ödedi. Bir "üstü kalsın" demesi var ki. Off yani :D

Dışarı çıktığımızda garip garip triplere girdi. Yaşladık mı biz modundaydı. Ölüme her dakika yaklaşan biri olarak söylemeliyim ki, hayır yaşlanmadık. Hala eğlenebiliyoruz. Hala ayrıntılarla dalga geçebiliyoruz. Hala gülebiliyoruz. En önemlisi, mutlu olmaya çalışıyoruz.

İş sorunsalı

2012-01-27T23:02:00.001+02:00

(Yıl bilmem kaç. Fotoğraftaki modelimizin ismini söylemicem. Fakat çok da sevdiğim bir şahıs kendisi. Işık önemli fotoğrafta. Biraz da kompozisyon. Biraz da mesaj. Favorim. )

Ivır zıvır enstitüsü olunca insan böyle oluyor işte. Ordan buraya atlıyor. Günün konusu ne? Tabi ki kar. Yok canım ne karı? Kar işte, soğuk ve itici. Buz gibi. Sevmiyorum karı. Diğer tüm insanlar gibi. Diğer tüm insanlar?Vardır belki de karı seven. Karı sevmeyene ne diyoruz? Off saçmalıyorum tamam.

Arkadaşım iş yerinden istifa edince patron hisse vermiş. Sevilen insanlar sevilmekten vazgeçilmiyor. Vazgeçilmez olmak mükemmel bir duygu olmalı. Tadını bilmiyorum ama ona layık olmaya çalışmak daha bir zordur sanırım. Off yine konu bağlanmaya gidecek, tutun beni!

Delikanlı'yı okuyorum Dosto amcamızın. İsim hafızam olabildiğince normal eşiğinin altında olduğundan olacak ki, durmadan yineliyorum mevzuyu. Ve devletin şamarını yiyenler diye bir roman daha koydum üstüne. Aynı anda farklı tarzlarda 3 kitap okuyan bir insan olarak söylemeliyim ki, iki roman bir arada gitmiyor. Hangisi anasına aşık olmuştu, kim sokakta yürürken dayak yemişti karıştırabiliyorsunuz.

İş arayışıma devam ederken x şirketten arandım geçenlerde. Hanım efendi istediğim pozisyonun dolu olduğunu fakat başka bir pozisyona beni uygun gördüklerini söyledi. Kapalı olduğumu öğrenince "Şirket politikası gereğince.." cümlesine giriş yaptı ki, gerisini dinlemedim. Hayır bu bir kez olmadı sayın izleyici. Tam olarak 3 x şirketinden aldım böyle bir cevap. Ben de y arkadaşımı arayıp konuyla alakalı bişiyler yapılması gerektiğini belirttim. Malumunuz "Genç meclis üyesi"yiz bir yerde. İlerde siyasete atılmayı ciddi manada düşünür oldum. Mesela özürlü çalıştırma yasası gibi kapalı çalıştırma yasası da öngörmeliyim. Böylece korkularınız, pardon istemediğiniz otlar burnunuzun dibinde biter hah?!

Tabi olaylar sonunda insanın da tüm şevki kırılıyor. Çalışma hayatından soğuyorsunuz. Yaptığım bir kaç görüşme sonucunda ise, bekleme kararı aldım. Dibe vurmadan yukarı çıkamazsınız sonucuna varın lütfen. Zira ben öyle bir dibe vurmuşum ki, çıkışı dört gözle beklemekteyim. Kıps:*

Hayat garip o.O

2012-01-26T22:38:00.000+02:00

Öyle şeyler geliyor ki başıma. Yaptığım hareketlerin hepsi yasaklıydı. Yapmamam gereken fakat yaptığım. Yapıp da pişman olmam gereken şeyler. Vs ler vs ler..

Sonra yaşam denilen döngü beni öyle bir dibe vurdu ki.. İnanılmaz sevindim. Normalde bu durumda üzülmem, zırlamam ne biliyim o tip tepkiler vermem gerekirdi. Fakat buna izin vermedi hayat. (ki biz buna ilahi adalet diyoruz.) Beni en dipteyken tuttu kolumdan, yukarılara bir yerlere taşıdı.

Beni sevmeyen insanların yanı sıra, hayran olabilen insanların farkına varmamı da sağladı. Öyle bir hayranlık ki.. Şok oldum sayın izleyici. Yani biliyordum da bu kadar değil diyordum. Belki de bilmemezlikten geliyordum. Taa ki benden sıkılınabileceğinin farkına varana kadar. Her işte bir hayır vardır işte. Şükürler olsun amin. :)

23 yıllık yaşantınızda ilk kez sizden sıkılınıyorsa, vardır bi hayrı dedim. Nedense memnun oldum bundan. Değişik duyguları seviyorum. Evet absürt bir insanım ben! Gururum kırılmalıydı aslında ama nedense ona da bişey olmadı. Hatta onur duydum diyebilirim bundan. Evet duydum. Çok mu yüzsüzüm ne?

Sonra benim can dostlarım, güzel insanların farkına vardım. Onlar tutup kolumdan beni eğlendirme adına yapmadıkları kalmadı. Canlarım benim. Ektiğim insanların yine kıymetini daha bir iyi anladım. Daha bir sıkı sarıldım onlara. Ve yine aynı tepki "Zayıflamışsın kuzum sen". Biraz ama değdi. Yemek yiyemiyorum hala. Sanırım ölücem ben. Buna bir de uykusuzluk eklenince, Tan'ın verdiği reçeteyi uyguladım. Akşamları ada çayımı içip, uyuşmuş bi şekilde uyudum.

Diyeceğim o ki, arkadaşlık başka bir'şey gerçekten. Dostlarıma "iyi ki varsınız lan!" yazıp duruyorum. Harbiden öyleler ama. Bir sürü arkadaş ortamı, çeşit çeşit insanlarla takılan bir insan olarak söylemeliyim ki hepinizi tanıdığıma çok memnunum millet! Seviyorum sizi. kıps :*

Fotoğrafçılar!

2012-01-23T20:35:00.000+02:00

Bugün size arkadaşlarımın fotoğraflarını ve kendi sevdiğim fotoğraflarımı göstereyim. Çeken şahsı ulvi insanların isimleri fotoğrafın hemen yanında kendini göstermektedir. Aslında bu şahısların çok daha süper fotoğrafları var , buna eminim fakat hızlıca çalabildiklerim bunlar :) Neyse, bakınız.

Bünyamin Salman

Yunus Kılıçaslan

Betül Karaman

Evtimov Giulio

Salih Şentürk

Bünyamin Salman

Tan Erhan Ertürk

Orhan Ovalı

Yunus Kılıçaslan

Özge Bürkev

Serdar Arnavutoğlu

Mine Aktaş Toprak

Büşra Bayram

Ve Devamım..

Esma Alver

Şişman-zayıf paradigması.

2012-01-22T17:34:00.002+02:00

Ne yani? Herkes zayıf olmak zorunda mı? Öyle bir zorunluluk mu var ? Yok öyle bir dünya. Neden şişman olmak bu kadar itici ve ürkütücü bir şey ki?

Bugün bir arkadaşımla konuşuyoruz. Arkadaşım plates hocası. Plates için gelen hanımların oldukça şişman bayanlar olduğundan dem vuruyordu. Hele bir kadın varmış ki, onu saatlerce zorluyormuş. Bir gün zorlamış kadını yine. Sonra ara vermişler. Ara için takıldıkları bir cafe varmış. Diğer plates hocası olan arkadaşlarıyla oturmuşlar. Tam arka masalarına gelmiş kadın. Onları görmemiş. Koskoca bir tabak kıymalı spagetti istemiş. Tabak gelmiş. Girişmiş yemeye. Bunun üzerine bizimki kalkmış, yanına gitmiş. "X hanım, afiyet olsun!" demiş. Kadın hemen tabağı itip "Aaa bu da nerden geldi buraya böyle. Ben yemiyorum efendim bunu, kaldırın hemen" diye bağrınmış. Ciddi manada komedi kadınmış doğrusu.

Sabahları yapılan sporların ardından yenilen o koskoca kahvaltı tabaklarına benziyor bu durum. Sanırım olay kafada bitiyor. Zira ben yemek yemeyi sevmeyen bir yapıya sahibim. Hatta bazen, hani böyle çokça sevdiğim bir yemek olursa eğer "Hamal gibi yedik olm!" moduna girerim. Yediklerimi hamal gibi taşıyacağım anlamına gelir bu. Bu yüzdendir ki, az yemeye çalışırım.

Midenin 3'te 1'i su, yine 3'te 1'i yemek ve 3'te 1'inin hava olması gerekiyor. Ama öylemiyiz biz? Değiliz. Boğazımıza kadar yemek yiyip, sonra hazımsızlık çekeriz. Ardından gelsin sodalar, gelsin gazlar. Mide sıkıntıya girer, kendimiz sıkıntıya gireriz.

Diyeceğim o ki, spor yapmak iyidir hoştur, güzeldir fakat hani yaptığınız şeyin amacına uygun bir şeyler yapınız. Sonra ardınızdan böyle muhabbetler dönmekte.

"Son" ben sundum.

2012-01-20T23:03:00.000+02:00

Er'ler filmin sunduğu son'dan bahsediyorum. Türk filmi gibi bir hayatım olsun istedim hep. Ne bileyim. Böyle aniden olsun herşey. Oldu-bitti'ye gelsin. Sonra gözümü bir yatakta ölümü beklerken açayım. Sanki o sona yaklaşıyor gibi hissediyor olsam da, hala izlediğim filmden istediğim etkiyi alamadım.

Son'lar normalde hep üzücüdür. Fakat sonunu bilmediğiniz yollar öyle değil. Karanlık bir tünel düşünün. Önünüzü görmeden ilerliyorsunuz. Sağa-sola çarpıp duruyosunuz bu sırada. Bu şekilde ne kadar devam edebilirsiniz? Arkanıza baktığınızda ışık var. Fakat yolun sonunda ufak bi aydınlanma bile yok. Karanlığa doğru yürümeye devam mı edersiniz, yoksa arkanızı dönüp, ışığınızı mı seçersiniz?

İkilemdeyim sayın izleyici. Siyah ve beyaz kadar büyük bir ikilem. Ciddi mana da sıkıntılı bir dönem. Hani gitmek isteyipte gidemezsin, kalsan dert olur, dönsen dert olur, gitsen daha bi fena olur. İşte öyle bir'şey.

Yarına o kadar çok insanı sıkıştırdım ki, merak ediyorum nerde olcam, nası olcam.. Ama özlicek miyim? Elbet.

Ne gaddar bi dünya.!

2012-01-19T22:38:00.000+02:00

Her olayı dünyaya bağlar olduk. Dünya ne kadar kötü, ne kadar iğrenç ve ne kadar gaddar. Tüm kalleşliğine ve pisliğine rağmen yaşanıyor ama değil mi? Nefes alıp verdiğin kadar yaşarsın oysa ki dünyanı. Dünya o kadardır. Aldığın nefes, verdiğin nefes. Arası..

Genelleme yapmaktan çekindiğim son günlerde, al sana bi genelleme. Hayat acımasız. Sıkıcı. Bunaltıcı. Depresif..
Heh, sanırım doğru sıfatı buldum. Depresif!Doğal ve can sıkıcı bir eğilimden bahsediyoruz.Bir zayıflık, bir düşkünlük..

Mesela, güzel şeyler de olabiliyor. Normalde hani hep bir artiste benzetilir ya herhangi kişi. Pat diye bana "Sen şu artiste benziyorsun" cümlesi kurulur. Fakat "Aaa şu artist sana ne kadar benziyor" dendi. Garipti. Güzeldi. Eğlenceliydi. Ben O'na değil de, O bana benziyordu. Bakınız bu onure etmenin çok ince bir noktası, atlamayın.

Kadının teki ise, evliymiş. Fakat hareketleri hiç de evliyim ben tarzında değil. Biz daha yeni okulunu bitirmiş kızcağız edasıyla yaklaşırken, hatta gençler kendisine yazılırken "Hoop bir mesafenizi bilin, benim başım bağlı olm" demeyen bir insan. Hayır, kınamıyorum. Aksine, iğreniyorum.

Sanırım iyi değilim ben. Real Madrid-Barcelona maçını izlemedim mesela. Futbol ağlatılmıştır orada kesin. Sonra daha bir sürü şey. Mutsuzum işte. Hiç de bana uygun bi yazı olmadı bu, farkındayım. Delikanlı'yı okuyorum. Tuğla, pardon kitap bu. Ama çok sayfalı, bilek ağrıtıcı. Konu bu kadar.

Son olarak, bazen çok tanıdık, bazen çok yabancı. Uçlarda oluyor ya, uçarcasına. Uçup gidesim geliyo taa uzaklara. Sonra var olmayan tılsımım tutuyo beni sımsıkı. Sımsıkı sarılıyorum. Çok sıkı. O kadar sıkı ki..

Komiksiniz olm.

2012-01-17T23:36:00.000+02:00

Annem heyecanla salona girip, etrafı toparlamaya çalışırken "Nedir bu evin hali?! Misafir gelecek, şuraya bak!" dedi. Kulaklıklarımla dinlediğim müziği bile atlatan cırlak sesi, elimdeki kitabın da uçmasına sebep oldu. Ayaklandım "Kim geliyo?" dedim. Cevabı beni benden aldı "Bilmiyorum, gözlerim duruyo, kesin biri gelcek"

Öyle bir geçer zaman ki ye bakayım dedim. "Taner Rumeli" nin oyunculuğuna hayran olduğumdan olabilir. Adam aşık adamı çok güzel oynuyo abi. Aaa bi de baktım ki, dizide ki deli kadına aşık oldu. Kapadım hemen televizyonu. Sonra gözlerimi de kapadım. Etkisinden kurtuldum..

Adsız yazarlar klubüne başladım. Bakalım şansımıza ne çıkar.

Sevdiğim bir arkadaşımın doğum gününü unuttum. Hem de kendisi 00.01 de bana "Nasılsın canım?" şeklinde mesaj attı. Normalde doğum günün kutlu olsun yehuu şeklinde aramam gerekiyordu kendisini. Ama ben ne yaptım? Mesajını görmemezlikten geldim. Umursamadım. Cevap bile atmadım. Sabah face de doğum gününü görüp, duvarında kutlama yaptım. Diyorum ya, ben de komiğim. Komik ve umarsız.

Şu kelimeleri lugatımdan çıkarabilirim her an. "kısmet,hayırlısı, inşallah" yok be şaka. Komik olmak için söyledim. Ama çok kullanıyorum bunları. Bıktırdım insanları. Ama güzel olsun her şey, mutlu olun hadi!

Bulaşık yıkarken annemin en sevdiği tencerenin kapağını yere düşürdüm. Bulaşık yıkarken derken, makineye yerleştirirken yani. Makinenin kapağının kenarına çarpıp yere düşen cam kapak, tuzla buz oldu. Sonra topladım hepsini avuçla. Avuçla topladım ki, ortada bir kanıt bırakmayım diye.. Sonra parmaklarıma ufak cam parçaları girdi. Off, o nasıl bir kandır. Ufak ufak sızıntılar oldu parmaklarımda. Camları çıkarmaya uğraştım sonra. Anneme de yakalandım tabi. Komiğim komik..

Zaten bu postu yayınlayan insan normal olamaz dimi?

Çok part'sız mevzu söz konusu.

2012-01-16T17:04:00.001+02:00

Ivır zıvırlı bir yazı yazayım dedim ama yok arkadaş. Bu kez öyle yazmayacağım. Olayları anlatıyorum şu an.

Arkadaşa, "bak şurda şöyle şöyle bişiy yazdım, gördün mü?" diyorum. O da "hayır, henüz bakamadım" dediğinde
"Neyse görünce bakarsın.!" dedim. Ne demekse?!

Bir arkadaşımla konuşurken ise kendimi inanılmaz rahat hissediyorum. Baş harfi önemli değil, adı kremalıkahve. Kremalı kahve kadar rahatlatıcı bir insan. Bugün aradı beni, "Kızımm sana öyle bişi anlatcam ki, gülmekten altına ..." dedi. O 3 noktaya küçük su dökersin gibi bişi koymayın. Çok daha büyük düşünün efenim. Cümleye gülmekten olayı kaçırdım diyebilirim.

Ne zamandır kitap okumayı bir kenara itmiş, yazmaya odaklanmıştım. Dün bu zinciri kırma sebebim x kişisi oldu. Bir kitap bitirdim. Sonra bugün uzun zamanlar okumadığım daha doğrusu bitirmeyi başaramadığım "Retörik" i bitirdim. Evet, yaptım bunu. Şimdi Kıymık'ı da bitirmeye yüz tutturdum. Kitap okumayı bırakma sebebim ise, yazdığım kitap. Başkalarının cümlelerinin etkisinde kalıp, bilinçaltımı bulandırmak istemedim. Fakat bugün yazdıklarımı okudum da... Zaten bilinçaltım bulanmış durumda.

İnsan işsiz olunca, düşünecek çok zamanı oluyor gerçekten. Mesela yerli yazarları okurken düşündüm. Genelde yabancı yazarları neden tercih ediyorum diye.. Halbuki yerli malı, yurdum malı değil mi? Değil işte. Öyle değil. Yerli yazarlarımız bir taraftan bakıyorlar olaya. Örgüyü kuramıyorsa, bel altı vuruyorlar. Ama o bel altı öyle sırıtıyor ki romanın içinde, palyaço tarzında. Dünya klasikleri dünya klasiği olmayı nasıl mı başardı? Söyleyim hemen! Mükemmel bir edebiyatın yanında süper bir hikaye. Abi hikayem güzel olsun, edebiyatı salla demediler. Ya da edebi yazayım, hikaye mühim değil de demediler. İkisini de uç uca bağlayıp, betimlemelerle çektiler içine. Bu yüzdendir ki, okuyan hangi ülkeye gitsen, Suç ve Ceza'yı tanır farklı dillerde.

Ve bizim üst komşu teyzemiz komik kadın. Geçen akşam evde oturmuşken zil sesiyle irkildim. Koşarak delikten baktım, gelen O'ydu. Açtım kapıyı. Ellerini beline dayayarak isminin hakkını verecek şekilde merakla "Işıklarınız neden kapalı?!" dedi. Bunu sormak için gelmiş olamaz diye aklımdan geçirmişken "Kimse yok evde, yalnızım, ışığı sevmiyorum" dedim. "Hee tamam o zaman, bana bi limon verir misin?" dedi. Var olduğunu biliyodu sanırım. Eğlenceli insan kendisi.

Kişisel karmaşa'm

2012-01-12T23:01:00.000+02:00

Garip bir şey. Mesela satır aralarındaki boşluklar gibi.. Asla okuyamazsın onları. Asla yokturlar çünkü. Aslında vardırlar ama önemli olan cümlelerdir. Var olduğunu gördüğün şeylerdir. Boşluk.. Boşluk ise, bilinmezlik denklemlerindeki x gibidir. X?

Ciddi manada uğraştırılacak bir konu. Muhtemelen anlamıyorsun beni. Zira ben de seni anlamıyorum. Fakat öyle bir şey ki bu, canının içine sokmak istediğin fakat her yaklaşışta haykıran çığlıkların kırdığı cam parçaları. Sonra kırılan şişe.. Sonra boyna tutulan cam parçası. Ölüm ve yaşam arasındaki iğreti duran gülümseme hali. Sağa düşsen başka, sola dönsen başka..

Karmaşa.. Karışık ve üstünkörü. Bir o kadar da umarsız. Ben ben değilim onunlayken. Beni benden aldı çünkü. Kim ki ? Nerde ki? Nasıl yani!? Hayır silkelenip, dur bir ya bu sen değilsin de demek istemiyorum. "İstemiyorum " mu dedi biri? Çok da güzel dedi. Değişik bir tılsım var dudaklarında bu kelimeyi söylerken. Büyüleyici olduğu kadar çekici de. Hayır istiyorum demenin, ikinci hali gibi kullanıyor mesela. Sonra aşırı bir bağımlılık hali. Garip bir sızı. İç sızısı dışa vurmak isteyen ve kendini tutamayan..

Bağlılık. Sonsuz bir bağımsızlığın bir yerde kördüğüm olması gibi. Hem de hiç beklemediğin bir yerde, beklemediğin bir zamanda, beklemediğin biçimde, beklemediğin şekilde. Beklenmedik anda gelen yalnızca ölümdü oysa ki. Hayır ölüm değil bu. Belki de ölüm olabilir. Aslında evet, ölüm. Başkasında ölmek gibi. Yeniden başlamak. Sıfırlamak hayatı. Tekrardan ve yeniden. Ölmek güzeldir o zaman.

Sevgi.. O kadar kuvvetli ki.. Oturup yazsam, buradan oraya yol olur. Nerdesin ki sen hey? Bilmiyorum. Bilmediğim yere gidecek kadar uzun bir yol heh? Seviyorum kelimesini kullanmak hiç de kolay değil oysa ki.. Ama varlığı?. İşte o daha da zor. Zor doğru bir kelime mi bilmiyorum mesela. Hani fazla manasında. Yok canım, fazladan da dehşet. Çok farklı, çok enteresan. Garip. Ama korkutucu. Zaman zaman.. Aslında düşündüğünde güzel. Kelimelerim kitlendi yine, 100 kez düşünüyorum, bekleyin.

Peki ya renk?.. Siyah beyaz gördüğün hayatta aslında var olduğunu bildiğin ama fark etmediğin milyonlarca rengin farkına varmak. Milyonlarca mı dedi biri? Evet, öyle. O kadar çok yerde, o kadar çok şekilde ve o kadar çok renkte görüyorsun ki hayatı. Hayat acımasız değil, hayat güzel. O daha güzel.

Mutluluk? Orada dur. Evet, mutluluğum sen orada dur. İçimde bir yerlerde varlığını hissettiğim her yerde dur. Sonra? Huzur. Mesela Huzurum kelimesi başka. Mutluluktan daha büyük bir şey sanki. Mutluluğum gibi durağan ve sığ değil. Akıcı, garipsediğim fakat içine çeken, taa derinliklerine alan bir çift göz. Ve daha bir çok şey..

Yanlış anla, sonra

2012-01-11T19:17:00.000+02:00

Durun biraz güleyim, ondan sonra anlatacağım. Geçenlerde x kişi ile kahvaltı etmek için bir mekan seçtik. Mekan açık büfe idi. Bu arada çeşitler süperdi. Çeşit çeşit peynirden tutun da cipslere kadar her şeyi bulabiliyordunuz. Biz de elimizde tabaklarla ilerliyoruz. Ondan yiyelim bundan yiyelim derken, x kişisi hemen yanımda ilerleyen sarışın ve renkli gözlü adamın tabağına bakarak "Kesin bu gavur! aldıklarına bak."dedi. O kadar yüksek sesle söyledi ki, ilerde masada oturup yiyenler bile duyup adamın tabağına baktılar.

Yok be, o kadar da değil ama adam duydu en azından. "Dur soruyum bakalım nereliymiş" dedi. Adama dönerek "excuse me! Where are you from?" dedi. Adam sert bir ses tonu ile "Ben Türk'üm!" dedi. Biz koptuk tabi. "Hadi gidelim burdan!" diyebildim gülerek :D

Hakkında yazacaktım daha ama durun, cümlelerimi toparlamam lazım.

Düşündüm de benzer bir olay daha başıma gelmişti. Akşam kardeşimle otobüs durağında beklerken yanımızda yalnızca bir adam vardı. Adamın tipi aynen Almandı. Fakat boynunda Trabzonspor atkısı vardı. Kardeşime dönerek "Adama bak, turist ama Trabzonspor atkısı takıyo" dedim. O da "Abla turist değil bu yaa." dedi. "Yok olm, Türk olanın elinde Daily news'in işi ne?" dedim. Kardeşimi de turist olduğuna inandırdığımda adam dibimizde olduğundan duyuyordu bizi. Fakat hiç bir tepkisi olmadığından dilimizi de bilmiyo, ohh modundaydım.

Kardeşim "turist!, turist" deyip laf atmaya başladı. Can sıkıntısı işte, "Olm turist ingilizcede de turist diye söyleniyo, başka bişi söyle!" dedim. Güldük. Sanırım o zaman adam da güldü. Tam o sırada önümüzde bir araba durdu. İçerden bir adam uzanıp adres sordu. Adres de hayatta anlatamam. Sıkıntıya girmişken tam, yanımızda turist sandığımız adam atılıp, "Abi şurdan dönüyosunuz, sonra şuraya gideceksiniz" dedi ya, işte o an..

Fotografium Canon 600D hediye ediyor!

2012-01-08T22:52:00.000+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarakCanon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Ivır Zıvır Part 18

2012-01-06T00:28:00.000+02:00

Günlerim koşuşturma ile geçiyor. Neden mi "koş yoksa düşersin!" dediler. Koştum. Yoruldum ama değdi sanki.

Abim hala okulunu bitiremedi. Geçenlerde beni gören bir tanıdık "Okulu bitirdin mi sen?" dedi, evet dedim. Abimi sordu, hala okuyor dediğimde şu cevabı verdi "Abin senden büyük değil miydi ya?" bu nası bi çelişkidir yarebbülalemin. :D

Bugün Schlotzsky'deydik. Seviyorum orayı. Özellikle arka planda çalan müzikler olabildiğince süper ötesi. Kahvesi de çok güzel. Mekan tasarımı falan. Bilmiyorum neden ama orada iyi hissediyorum kendimi. Saatlerce oturabileceğim ender mekanlardan kendisi

Birisi hangi çikolatayı seversin dediğinde "Farketmez, ne olsa yerim!" diyen bir açım ben. Çikolataya dayanamıyorum..

Birinin ağzından yemek yemem. Öyle deyince yanlış anlaşılmasın. Aynı bardaktan içmem, aynı şişeyi kullanmam, birinin ısırdığı şeyin devamını getirmem. Başkasının yediği şeyi yemem yani. Okulda kantinde oturmuş muhabbet ediyorduk. Su şişem önümde duruyordu. Bir arkadaş geldi, suyumu alıp içmeye başladı. Döndüm "Olm ben ona tükürmüştüm yaa" dedim. Gayet ciddi bir biçimde döndü ve gülümseyerek "Senin tükürüğünden bi'şey olmaz!" dedi.

"İnsanları iğrenmemek lazım." desem de yapamıyorum bunu. Yok ya kardeşim de olsa ı ıh yani. Yok yok. Bunu da neden yazdım bilmiyorum.

Geçmişe dönsem?

2012-01-01T23:26:00.000+02:00

Dönemem elbet. Dönmek ister miyim? Geçenlerde bunu düşündüm çokça. En geriye gitsem dedim, değiştireceğim şeyler olur muydu? Olurdu elbet. Pişman olmayan kaç kişi vardır ki şu hayatta? Kimse yoktur bence. Öyle bir hayat ölüsü olmayan cinayet gibi olurdu muhtemel.

Pişmanlıklarımı düşündüm, vazgeçeceklerimi düşündüm, silmek istediklerimi, hatırlamak istemediklerimi düşündüm. Hiçte o kadar büyük şeyler değildi aslında. Kaldıramayacağım hiç bir yüküm yoktu sırtımda. Altlarında ezilmem gereken bir şeyim de yoktu. Yapmasam daha iyi olacağına kanaat getirdiğim şeyler var fakat, yaptım işte. Dönemem, vazgeçemem ve en önemlisi değiştiremem. Bunlarla yaşamayı öğrendiğime ve bugün hala nefes alabildiğime göre aslında benim için önemli şeyler de değiller. Gereksiz ayrıntılar. Tıpkı filmin sonundaki fragmanlar gibi, okunmadan geçip giden fakat müziği güzel olan. Duyduğunuz zaman etkileyen, o kadar..

2011 yılı ise benim için mükemmel bir yıldı diyemeyeceğim. Diyeceğim şu ki; inşallah en kötü yılımdır bu. Bundan kötüsü gelmez başıma. Yıl başlarına nasıl girerseniz öyle gider derler ya. İnanmam aslında ona ama 2011 yıl başında "Bu kez evde değilim, evde de kalmıcam" modundaydım. Nitekim öyle de olmuştu. Dayımlarda var olan yıl başı partisine katılmış, orada kalmıştım. Sözde tüm yıl eğlenceli ve evden uzak geçecekti. Ne oldu? Tam tersine, tüm planlarım alt-üst oldu. Hastalar, cartlar, curtlar.. Off yani. O kadar sıkıcıydı ki..

2012'den ise her hangi bir beklentim yok. O kadar yorgundum ki akşam, saat 8 de uyuyakalmışım. Sabah 5'e kadar uyudum. Arada bir telefon görüşmesi yaptım, bir kaç mesaj gördüm yıl başı ile alakalı. Cevap bile veremedim, uyudum. Tüm yıl uyucam yehu modunda da değilim.!

Boy-post-endam

2011-12-31T00:44:00.000+02:00

Bunlar bazı insanlar için olabildiğince önemli. Geçenlerde hali hazırda var olan bir evlilik programına bakayım dedim öylesine. Kadın "Boy-post önemli değil 180 boyunda 75 kiloda falan olsun yeter" dedi. Salakları çıkarmayın karşıma deyip kapadım kanalı, dayanamadım sayın izleyici. Bu kadarına pes!

Evleneceği insanı, karpuz seçer gibi seçmemeli insanoğlu. Ya da işte "Eee geldik gördük, beğendik işte" modunda olmamalı. Görünce hissetmeli. İşte bu o! demeli aniden. Ömrümü geçireceğim insan bu olmalı, her sabah uyandığımda yanımda görmek istediğim yüz de bu olmalı, çocuklarımın ebevyni de bu olmalı demeli insan. Gerisi teferruat.

Paylaşım önemli. Paylaşabileceğiniz bir şeylerin olduğu insan olmalı öncelikle. Boy-post bir yere kadar. Bunu boy kompleksi olan insan söylüyor. Benim derdim kendimle, bunun farkına vardım. Düşündüm, düşündüm ve sebebini buldum. Çok ufak yaşlardan beri "erkek gibi kız" sıfatına yakıştırılırdım. Abim ve arkadaşları sağolsun. Erkeklerle büyürsen futbol oynar, ateri başından kalkmaz, arabalara ilgi duyarsın doğal olarak. İlk oyuncağın da ufak pembe bir vosvos olur. Yerim onu yer.

Neyse, ufak yaşlardayken dayak atma merakı da sardı beni. Zira kız ve erkeklerin asla eşit olmadığını daha 6 yaşlarındayken çözmüştüm zaten. Erkekler hep daha güçlüydü. Ve benim onları alt etmem için bişiler yapmam gerekiyordu. 8 yaşımdayken konuyu babam açtım ve beni bir Judo kursuna yazdırmasını istedim. Babam asla ve asla bana "hayır!" diyemeyen bir insan olduğundan olacak ki, daha o hafta Pazar günü elimden tutup beni kursa getirdi.

İçeri girdik, havasını soludum. Çok ısındım aniden. Burada dayak atmayı öğrencem moduna girdim. Çocuk aklı işte. :D Öyle böyle derken, judo hocası yanımıza geldi. Ayaküstü babamla hoş-beş etti. Adamın dizine falan geliyordum sanırım. Yok canım o kadar da değil ama "bacak kadar boyu var "olayının hakkını verdiğime eminim. Tam bacağı kadardım. O kasları da hesaba katarsak kesinlikle öyleydim.

Babam beni yazdırmak istediğini söyledi, adam şöyle bir bana baktı ve hiç unutmayacağım o tılsımlı sözcükler döküldü dudaklarından "Biz bu kız çocuğunu kursa alamayız.Ölür bu burda. Baksanıza daha çok ufak." Deyip saçımı okşadı. Oyyy çok da tatlıymış deyip, çevir kazı yanmasın moduna girdi. Beni istemiyon olm, ben de seni istemiyom moduna girsem de ağlamaklı oldum. O gün bu gündür, kaslı erkeklerden pek hoşlanmıyorum. Ve tabi ki boy kompleksimi de buna bağlıyorum. Ufak heh?!

Geçmiş-Gelecek ironisi

2011-12-28T23:19:00.000+02:00

Kendime not: Geçmişindeki insanlarla geleceğini şekillendirme!

Yapıyorum bunu. Geçmişimde tanıdığım insanlarımla, geleceğimdekileri yargılıyorum. Sen de bunu yaparsın modundayım hep. Güvenemiyorum. İnanamıyorum. Kulak ardı ediyorum.

Yaşadıklarımız arkada kaldı oysa ki.. Bittiler.. Gittiler.. Artık yoklar. Unut! Her insan başka. Herkes ayrı. Herkes farklı. İyi insanlar tanıdın diye, iyi insanlar tanıyacak değilsin. Ya da kötüleri tanıdın diye kötüler tanıyacak değilsin.

Şu an o kadar büyük bi Cehennem var ki başımda.. Evet, Cehennem kesildi dünya başıma. Anlatsam, burdan Çin'e yeni bir İpek yolu olur belki.. Belki ağlarsam,düzelirim. Keşke yapabilsem o eylemi. Ağlamak insanlar için olabildiğince kolay bir eylemken bazıları için olabildiğince zor olabiliyor demek ki.. Ama sus.!

Anlatılacak o kadar çok şey varken bazen susmak gerek.

Öpmeyin evladım!

2011-12-27T01:21:00.000+02:00

Bi yaşlı da çıkıp şunu söylese. "Öpme evladım, ne öpmesi?" Hadi söylesin lütfen. Desin ki, "Ben inanmıyorum saygının el öpmeyle olacağına. İnanmıyorum!" desin.

Evet, ben inanmıyorum. Yaşlanınca da elimi öptürmicem gelen çoluk çocuğa. El öptürmenin mantığı nedir? Kime ne ıspatlanmaya çalışıyor ki? Hadi tamam, bayramlarda olur anlarım, seyranlarda özel günlerde olur fakat her gördüğünde elini öpmesine inanan insanlar var hala. Şaşkınım ben onlara.

Geçen gün bir arkadaşım bize geldi. Eğilip babamın elini öptü. Ailecek şok olduk. Mesela ben onun babasının elini hayatta eğilipte öpmem. Ama o öptü. Bunun saygıdan ileri geldiğini savundu. Sonra oturduk, düşündük, istişare ettik. Mevzu bizim Karadeniz milletine kadar geldi. Bizlerde el öpme geleneği yok gibi bir şey. Bayramlar hariç. Gerçi Büyükbabamı düşünüyorum da, o bayramlarda da el öptürmez. Bu yüzden olsa gerek, olabildiğince yabancı bir terim. Ama bayramda öpülen el, olması gereken, hatta çokça sevdiğim bir eylem. Fakat yine de herkesin eli değil. Sevdiklerimin eli yalnızca.

Sevmeden öpülmez çünkü sayın izleyici. Diğeri olabildiğince absürt durur insanın elinde. Zaten öpmeden başa götürülür direkt. Sevemedim hiç yapmacık hareketleri, sevdim hep doğallığı, doğal olandan dolayı.

Neden bunlardan bahsettim ki. Aslında çok yorgunum ben. O kadar yorgun hissettim ki bugün kendimi, "çekip Sapanca'ya tek başıma tatil yapayım" dedim. Böyle sessiz, sakin. Kimsenin olmadığı ve kimsenin ulaşamadığı, güvenilir bir yer.. Su gören, hamağı olan, elimde kitabımla hamakta uyukladığım bir tatil hayal ettim. Ciddi mana da istedim bunu. Gerçekten yoruldum.

Çok siyasi bir yapım var.

2011-12-23T23:54:00.001+02:00

İnsan uykusunda Sanayi Devrimi'nden sonrası hakkında hiç tanımadığı biriyle tartışmaya girer mi? Eğer kişi bensem, girerim arkadaş! Bütün gece rüyamda, "Ne olacak bu Türkiye'nin hali?" düşüncesiyle bir tartışmam söz konusu oldu. Hatta yoruldum. Karşımda söylediklerimi anlamayan biri vardı. Ciddi manada yoruldum. Tıpkı gerçek hayatımdaki yorgunluğum yansımıştı rüyalarıma. Anlatacak çok şeyim varken, hiç bir şey söylemeden susmak.. Çünkü yoruldum.. Ciddi manada yoruldum.

Millet rüyasında hayallerinin prensini görür. Ne biliyim, işte zengin olur, uçurumdan düşer, o olur bu olur. Bense tüm gece tartıştım. Buna sebep Fransa'da gerçekleşen yasa teklifinin kabulü de olabilir. Sandığımdan çok etkilenmiş olabilirim bu mevzudan. Üzerime alınmıyorum oysa ki.. İnsan yapmadığı şeyi üzerine almaz değil mi? Ardınızdan ne söylenirse söylensin, şu an yaşadıklarınız ve yaptıklarınız önemlidir. Fakat özellikle Twitter'da çok süper twitler görmekteyim. Paylaşmasam olmaz.

"Belli süreyle Fransız öpücüğü de yasak arkadaş!"
"Olaylara Fransız kalmayalım."
"Fransa'da çekilen fotoğraflar yakılsın, balayını Paris'te geçiren çiftler boşansın.! Fransa bunu hak etti!"
"Memleketimize getirdiği bu birlik ve beraberlik için aslında Fransa'ya teşekkür etmeliyiz."
"Fransa'ya tepki olarak Nihat Doğan ve Hilal Cebeci'yi Fransa sınırına bırakıp kaçmayı düşünüyorum"
"Fransa spam olarak işaretlendi"
"Türkiye Fransa ile diplomatik ilişkilerini "Saçma sapan konuşma la!" ya indirdi."

Bir de doğru mu bilmiyorum ama sanırım iddia kuponlarından Fransa Ligi de kaldırılmış. Oynamadım bilemem tabi :/

Başlığım yok benim.

2011-12-22T00:34:00.001+02:00

Neden yok? Çünkü saçma bişey yazcam. Çünkü saçmalayasım var. Çünkü.. Bir sürü sebebim var aslında ama hiç birinden bahsetmeyeceğim. Sadece saçmalıcam. Dinle!

Dinle der demez aklıma şu geldi: Sakin-Edepsiz Komedya . Dinleyin. Güzel parça. Seviyorum kendisini. Daha geçenlerde muhabbeti geçmişti. Dinlediğim şarkıları kimse dinlemez diye dem vuruyordum. Hatta dinlediğim insanları tanımazlar bile. Yanlış yerlerde mi geziniyorum ne? Evet hep yanlış yerde arıyorum.

Aramak deyince de mevzu telefona gelir. Blackberry de bazen uygulama çalışmasında java sıkıntısı oluyor. Pilini çıkartıp takınca düzeliyor. Fakat bunu resetlemek için başka bir'şey olmalı diye dövünüyorum. Her seferinde pili tak, çıkar falan sinir bozucu. Deerken, araştırdım ve şöyle bir şeyle karşılaştım. Küçük bilgisayar olduğundan, bilgisayar mantığı ile çalışıyormuş. Yani ctrl+alt+del. Shet!

Shet mi? Evet, geçen gün söyledim bu kelimeyi. Salla gitsin manasında. Neden mi söyledim? Anlatmayım shetle gitsin.

Bir komşunun çok mühim bir işini hallettim. Kadın o kadar mutlu ve mesut oldu ki.. Eve geldiğimde dayanamayıp bir de telefon etti. Telefonda da teşekkür ettikten sonra "Allah sana nişanlınla haca gitmeyi nasip etsin" dedi ve kapadı. Bu dua hiç duymadığım ve aslına bakılırsa kendimi yakıştıramadığım bir dua olmasına rağmen olayı gidip annemle paylaştım. Annemin tebessüm etmesini beklerken annemin tepkisi şu oldu: "Asla olmaz! Evlenmeden ne öyle yurt dışlarına çıkmak falan!"

Bir de çocukluğumda dinlediğim şarkıları dinledim geçen gün. Kliplerinde gezindim. Özlemişim kendilerini. Eski klipler güzelmiş be sayın izleyici. Hikayeleri varmış. Mesela şunun gibi: Drive myself crazy ya da Freak on a leash

Derken masal biter ve kız uyanır gerçekliğe. Gerçekler acıysa, acılardan kaçar. Acıları sevmez. Canını acıtanları da sevmez. İyiliklere ve güzelliğe doğru ilerler emin adımlarla. Daha bir sert basar ayakları yere. Daha bir farklıdır artık. Belki bir gün fark edilir farklılığı heh? Ya da yokluğu? Ya da varlığı? Ya da.. Her neyse.

Sosyal Medyanın Kanayan Yarası.

2011-12-19T23:03:00.000+02:00

Aslında o kadar çok var ki, anlat anlat bitmez bunlar. Öncelikle sosyal medyayı açıklamak isterdim ama sizler gibi seçkin izleyicilerim olduğu için bunu anlatma gereği duymuyorum. O yüzdendir direkt konuya atlıcam sayın izleyici, tutma beni!

Şimdi sosyal medya mecrası kullanısıyız aktif olarak. Bir de her yerdeyim. Geçenlerde kapatcam ulan tüm hesapları muhabbetine girdim, kapatacak o kadar çok hesabım vardı ki, yorulup vazgeçtim. G+,Twitter,FriendFeed,Facebook,Formspring, hiç kullanmadığım Yahoo ve flickr. Burayı kapatmak aklıma gelmedi tabi ki. Yanlış anlama izleyici.

Facebook benim tamamen tanıdıklarımın oluşturduğu bir mecra. Orada o yüzden oldukça rahatım. Evet, normalde insanlar akrabalarının olduğu yerlerde kaçak oynar. Bense tam tersi. Herkes benim ne olduğumu biliyor, ne söylesem gideceği yeri de bilir düşüncesine hakimim. Söylediklerimin ardında durmam çok daha kolay. Çok daha anlaşılırım diğer mecralara göre..

Twitter'da ise, yine tanıdıklarımın oluşturduğu bir topluluk söz konusu. Yine yazdıklarımın ardında rahatça durabiliyorum. Fakat tanımadıklarımın da oluşturduğu bir bölüm var. İşte orada varlığını sürdüren kişiler, söylediklerimi üzerine alınabiliyor. Ya da söylediklerimi başka yönlere çekip, bana hesap sorabiliyorlar. Hatta kendilerine laf soktuğumu bile düşünenler oluyor.

FriendFeed de keza öyle. O bana şunu mu demek istedi? Şu şöyle mi yapmak istedi? O buna, şu şuna, şurdaki ordakine, sonra hepsi kâhyaya mevzusu söz konusu. O söylenen bana mıydı diye düşünmekten geceleri uyuyamaz durumlara gelen insanlar biliyorum mesela. Orada hiç tanımadığı insanın söylediği ve üzerine alındığı lafı kafasına takan insanlar var mesela. Durum vahim o.O

G+ ise Allah'a emanet. Eklediğim 40 kişiyi öyle ya da böyle tanırken, beni ekleyen 900 küsür kişi hakkında en ufak bir bilgim yok. Aslında beni neden izlediklerini de bilmiyorum. En az aktif olduğum mecradır kendisi. Az yorum atsam, az bakınsam fenomen olurum diye korktuğumdan uzak duruyorum kendisinden. Vuhu, tehlikeli.

Bu laf sokma, laf çarpma, lafları çarpıtma en büyük yarası bence sosyal medyanın. Aslında cümlelerin sonunda kime ne demek istiyorsanız direkt etiketleyin. Ya da hiç uğraşmayın gerizekalı gibi, direkt çıkın karşısına kişinin, aynen söyleyin! ;)

Ve bağlıdır..

2011-12-17T23:10:00.001+02:00

"Ve bağlıdır zaman içinde bazı hayatlar birbirine.."

Beni en çok etkileyen sözdür kendisi. Böyle her aklıma geldiğinde "Doğru söylüyor be!" dediğim o enteresan kelimelerin sınırsız kaynaşması. Mükemmeliyetin çizgisinin aştığının farkına varmak. Enteresanlığın belini kırmak. Güzel olan her şeye dair, herkese dair bir şeyler karalamak.. Anlatıyorum o halde varım:

Bir arkadaşım anlatıyor. Onun arkadaşının başına gelmiş. Yine kompleks bir durum fakat olayların kimin başına geldiğinden çok, ne olduğuyla ilgiliyiz değil mi sayın izleyicim? Evet öyleyiz.

Kız okul kantininde tanışmış sevgilisiyle. 1 aylık falanlarmış. Tabi karşılıklı karışmalar başlamış. Kız oğlanın sosyal medya mecralarına, telefonlarına; oğlan da kızın. Oğlumuz kızımızın fotoğraflarını karıştırırken, birden kendisini görmüş bir fotoğrafın arka planında. Kız bir cafede oturuyormuş arkadaşlarıyla. Yemek yerken fotoğrafını çekmişler. Arka planda ise oğlumuz arkadaşlarıyla muhabbet ediyormuş. Aynı zamanda, aynı ortamda bulunmuşlar o zamandan 2 yıl kadar önce.. Birbirlerini hiç tanımadan, öylesine bir yerde, öylesine bir zamanda..

İşte bu! dedim kendi kendime. Kim bilir kimlerin yanında geçiyorum sokakta. Kim bilir neler var etrafımda farkına varamadığım. Belki "aşk" dediğiniz o duygu burnumuzda biten bir çiçek. Burnumuzun dibindeki saçma koku. Öyle şeyler oluyor ki hayatta, çok mantıksız insanlarla, çok mantıksız yerlerde, çok mantıksız bir şekilde, çok mantıksız bir şeyler yaşayabiliyorsunuz. Zaman içinde o mantıksız şeyler karşınıza çıkabiliyor.

Hayat bu kadar zincirleme birbirine bağlı sayın izleyici. Ne zaman, nerede, kiminle ne yapmışım, nerdeymişim, nasılmışım, bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa, o da bir hayata bağlı olduğum..

Senin kocan!

2011-12-16T22:08:00.002+02:00

İnanılmaz sinirliyim sayın izleyici. Hayır bunların hepsi bana mı rastlıyor. Özenle mi seçilip önüme düşüyorlar, bilmiyorum. Fakat bazı insanlara inanılmaz sinir oluyorum. Hareketlerini bana yapılmamasına rağmen kaldıramıyorum. Hatta yolasım falan geliyor.

Biliyorsunuz ki İstanbul'un kanayan yarasıdır şu otobüsler. Ben genelde sakin, boş otobüsleri tercih ederim. Milleti duymamak için kulaklıklarım da her daim kulağımdadır. Sağa sola olabildiğince az bakar, az ilgilenirim. Fakat geçen gün kulaklık takmadan çıktım dışarı. Boş bir otobüs tuttum kendime, oturdum. Arka tarafıma da bir genç oturdu. Açtı telefonla görüşmeye başladı. Buraya kadar her şey normal.

Otobüs o kadar boştu ki, karşı taraftaki kişinin sesini de rahatlıkla duyabiliyorduk. Otobüsün seçkin ve az müşterisiyle, bu yayını sıkılmadan dinliyorduk. Merak söz konusu. Kulak misafiri olduğum konular olabildiğince saçma ve gereksizdi. Karşılıklı yazışma söz konusu dedim heralde. Yani böyle bi kırıtmalar, bir yazılmalar.

Erkek birden sustu. "Kocanın otelinin önünden geçiyorum kızım!" dedi. Sanki beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Kızı duyduk: "Yaa kocamla ne alıp veremediğin var senin canım?" Canım mı!? Kocanla alıp veremediği mi varmış!? Lan evli misin sen!? Evlisin ve elin adamıyla böyle kırıta kırıta konuşuyorsun. Ardından yine kocasıyla alakalı söylediği aşağılayıcı lafları yutabiliyorsun.

Anladığım kadarı ile kızın eşi biraz şişmanca bir tipmiş. Ondan sonra az fodulmuşta. Aslında kız öyle değil, neden öyle diyorsun şeklinde kırıtmalar yaptı ama ses tonunu duysanız.. "Ahahah dalga geç bebeğim, söyleyemediklerimi söylüyorsun" gibiydi. Bu nasıl bir arkadaşlık anlayışıdır hah?

Çok sinirlendim. Önce arkama dönüp o çocuğu dövmek, sonra telefonun olmayan kablosundan veya uydusundan geçip, o kadın her kimse onu yolmak istedim. Evlisin lan sen!? Kocan hakkında atıp tutuyo arkadaşım dediğin insan!? Gerçi neydiler orasını da pek anlayamadım ama, kocası için üzüldüm. İnsanlardan midem bulandı. Hani geçenlerde çekip gidesim geldi ya, heh işte bu yüzden. Normal, temiz, iyi kalpli, sahiplenici, güvenilir, kendinden emin, ne istediğini bilen insanları özledim. Hey hat! Nerdesiniz !?

Çağla gibi.. (olabildiğince kişisel)

2011-12-15T23:30:00.000+02:00

Size bir arkadaşımdan, can dostum güzel insandan bahsedeceğim.

Açıkçası nasıl tanıştık pek hatırlamıyorum. Okulda birlikte gün geçirmekten haz duyduğum kişilerden bir tanesiydi kendisi. İlk tanışmamız nasıl oldu bilmem ama şu an yanımda kalan ender kişiliktir. Bakın size bi kaç olay anlatayım.

Uzaklardan, taaa uzaklardan gelirdi okula. Evi Bağcılar dolaylarında olduğundan olacak, okulumuza çokça uzak bir yerde ikamet etmekteydi. Benim evim de utanmasa okulun dibinde kurulacak. Fakat her sabah okula ben geç kalırdım. Derse geç girdiğimde Çağla'nın sesi yankılanırdı içerde "Evi en yakın olan da en geç geliyo!" Cevabımı yapıştırırdım "İstanbul'un dışından nası kalkıp geliyosunuz lan sabah sabah?" Hocanın o an ki bakışı "Geç otur yerine artık , yeterince içine ettin dersin" bakışıdır tabi.

Bir ödev için "Bakırcılar çarşısı" nı arıyoruz. Nasıl bir ödevse artık. Ödevin içeriğini hiç hatırlamıyorum bile. Neyse Eminönü dolaylarındayız. Çağla gidip "bilge adam "dediğimiz, dükkanının köşe başında duran o ulvi kişiye "Bakırcılar çarşısına nasıl gidebiliriz?" dedi. Adam durdu, düşündü : "Asıl Bakırcılar Çarşısı Gaziantep'te gençler!" dedi. Sustu. Çağla sinirlendi "Hee Gaziantep'e gidiyoruz biz o zaman!" dedi.

Okulda Pes oynayan iki kız biz varızdır heralde. Otururduk, derse girmez, pes oynardık. Ama Çağla oynar, oynar tam 5. dakikada derdi ki "Hangi kale benim?" şimdi onu sormasına mı yoksa o 5 dakika içinde gol atamadığıma mı yansam bilemezdim ben. Ya da koptum gole gidiyorsam, mutlaka elime dalar, elimdeki joystick'i alırdı. Sonra "Allah'ını seven bana gol atmaz" tarzında cümleler eder, duygu sömürüsü yapardı.

Bazen de kantindeki Tv'nin kumandasını zapt eder, Sabah sabah Seda Sayan açar, gülerdik. Ya da çizgi film açardık. Bazen Kalp Gözü falan açtığımız bile olurdu. Kantindeki insanların of'layıp puflamalarını takmazdık.

Ama en çok da tavla oynardık. Tavla yüzünden derse geç kalırdık. Çağla en çok İngilizce dersini severdi. Anadili seviyesinde bildiğinden olacak (!)

Sonra biz metrolarda gülerdik, eğlenirdik. O tanınmış bir yüz olduğu için Taksim'e gitmekten ve kameralardan hiç hoşlanmazdı. Genelde kapşonunu takar, sağa sola bakmaz, direkt gideceğimiz yerde endekslenirdik. Bir keresinde yine bir kameramanla karşılaşmıştık. Tam kaçacakken önüme bir çocuğun biberonu düştü. Eğilip alacağım sırada kolumdan tuttu beni ve : "Alma, bunu da haber yaparlar şimdi!" deyip almama izin vermemişti. Koşarak uzaklaşmıştık.

Biz çok şeyler yaşadık. Biz çok eğlendik. Biz birbirimizi çok sevdik. Yanımda olan, olduğundan her fırsatta mutluluk duyduğum, iyi ki var dediğim ender arkadaşlarımdan bir tanesi Çaçam.İyi ki tanımışım onu. İlk telefon konuşmamızı hatırlıyorum da, kaybolup okulu bulamamıştı. Hiç tanımadığı bana "Kanka bi dakka nerdeyim şu amcaya soruyum" demişti. Ben kanka mı, höh? olmuştum ama kanka kelimesinin anlamını öğrendim şimdi sanırım.

Moralim çok bozuk.

2011-12-13T22:25:00.000+02:00

Son sene hani her şey üst üste gelir. Yetiştirilmesi gereken bitirme projesinin yanı sıra, sunumlar, ödevler, finaller derken kafayı yeme raddesine gelirsiniz. Yürüyen zombi durumunuz sabahlama, hiç uyuyamama eylemlerinize bağlanabilir. Derken, bir moral bozukluğu oluşur sizde. Sonra Facebook'a durum güncellemesi olarak "moralim çok bozuk" yazarsınız. Altına bissürü insandan, bölümdaşlarınızdan, arkadaşlarınızdan falan yorumlar gelir. Hiç beklemediğiniz bir anda gelen yorum ise içler acısıdır. Komşu teyze "Gel sana bi muska yapıyım. Moralin yerine gelsin" yazar.

Muska, komşu teyzenin yöresel bir yemeğidir. Fakat günümüzdeki anlamına bakacak olursak oldukça farklı yerlere gider konu. Sınavlar biter, yüksek notlar alırsınız. Yeni durum güncellemenizde insanların "muska" yı unutmadığını fark edersiniz. "E heralde olm, kız muska yaptırıyo."

Yanlış anlaşılmaları sevmiyorum sayın izleyici. Bu komikti mesela. Biz yarıla yarıla gülmüştük. Yok o öyle muska değil, şöyle şöyle işte derken inanmayan tipleri inandırabilmek adına komşu teyzeye davet ettik. Onlara da muska yapacaktı sağolsun :)

Komşu teyzemin müdahale edemediği durumlarda söz konusu. Aslında benim de müdahale edemediğim ve bu durumda çıldırdığım durumlar da söz konusu. Anlamlandıramadığım olayların ortalık yerinde gözlerimi açmam, fakat yine de , her şeye rağmen yanımda olan insanları görmek.. Tüm saçma hareketlerimi göz ardı edebilen, beni sevdiğine inandığım, inanmayı sevdiğim, sevmeyi sevdiğim insanların varlığı paha biçilmez. Zor zamanların böyle güzellikleri var sanırım. Yanınızda olan insanlara daha sıkı bağlanıyorsunuz, daha çok seviyorsunuz, değerini daha iyi bir anlıyorsunuz. Diyeceğim o ki: Durum bu.

Facebook manyakları!

2011-12-12T00:05:00.001+02:00

Sosyal medya delileri, sözüm sizlere! Derdiniz nedir kuzum sizin? Neyin kafasını yaşıyorsunuz ha?

Facebook'ta hesabı olmayan insanlara şaşırıyordum ki, daha şaşırdığım olaylarla karşılaştım. Mesela x kişisi bir adres alıyor kendi adına. Akrabalarını, arkadaşlarını ekliyor. Sonra başka bir isimle "fake" denilen yalancı adres alıyor. Buraya da sosyal medya arkadaşlarını ekliyor. Ya da yol geçen hanı da diyebiliriz. Kim gelse ekliyor. Yetiyor mu? Yetmiyor. Nasıl olsa bedava diyerek, bir tane daha adres alıyor yine kendi adında. Yüzsüzlüğe bakın hele, ikisine de ekliyor sizi. Mesela temsili bir isim soyisim veriyorum "Fatih Yılmaz" var listenizde iki tane. Mantığını sormaya da çekiniyorsunuzdur eminim. Hacı senden neden iki tane var? diyemiyorsunuz.

Sevgilisi mi var, sevgilileri mi var, neyse ne. Kızlar da yapıyor bunu. Aman yanlış anlama sayın izleyici. Kızlar ise "sözde" gizlenmek amacı ile yapıyor bunu. Gizlendiği yerden istediği haltları yiyebiliyor. Yine gizlendiği yerden sevgililer yapabiliyor. Yine gizlendiği yerden kendisiyle alakası olmayan konuşmalar da geçirebiliyor size.

Bir de eski sevgili şimdi ne yapıyor diye açılan fake adresler var ki, bunlar kadar sipastikçesi yoktur dünya yer yüzünde. Eklerler sizi, üzerine bir de kabul ederse karşı taraf demediğini bırakmaz. Sanki kendi yediği halt çok temiz bir şeymiş gibi. Olum siz zaten bulmuşsunuz birbirinizi, niye ayrılmıştınız ki? demekten kendimi alamam o an.

Fake'lerin ardı arkasını kesilmiyor. Bir de bu yüzsüz insanlar sizleri ekleyebiliyor. Sen kimsin ki? Kimsin sen?! Yalancı! Yalnızca yalancının tekisin. Kimden neyini saklıyorsan, ya da kime neyi ıspat etmek istiyorsan, ya da kiminleyse derdin sorunun, git onunla hallet.! Listen kalabalık olsun, kendini tatmin et diye oyunlara gelmeyin! Sosyal medya deyip geçmeyin lütfen, artık suçlar oralarda işlenir oldu.

Bana hiç bir açıklama yapmadan, durduk yere beni silen iki arkadaşımı engelledim bugün. Hayatımda gereksiz ayrıntı olduklarından olsa gerek, yokluklarını farketmediğime karar verdim. Beni silen, beni hepten silmiştir mantığına sahip olduğumdan olsa gerek, kendileri benim için bitti. Engelledim. Ama onlar bir şekilde yolunu bulur bana ulaşırlar. Fakat benim umrumda olmadıktan sonra ?!

Fotoğraf çekmeyi özlemişim.

2011-12-09T23:26:00.000+02:00

Uzun süreden sonra ilk kez elime aldım fotoğraf makinemi. Özlemiştim kendisini. Eminim o da beni özlemiştir. Zira ne zamandır görüşemiyorduk.

Bir arkadaşımın hiç fotoğrafı yokmuş. Asla poz vermezmiş, vermeyi de bilmezmiş zaten. Aniden durup dururken çektim onu. Beklemediği anda gafil yakaladım. Sonra gösterdim fotoğrafı, beğenmezse sileceğimi söyledim. Zira beğenilmeyen fotoğrafın makinemde işi yok :) Beğendi. Hatta çok beğendi. Çok güzel bu ya dedi.

Dışarı çıktık, sokaklarda fotoğraf çekerken bir poz daha çektim. Yine çok beğendi. Sonra "Büşra sen bu işi harbiden biliyorsun!" dedi. İnanılmaz mutlu oldum. Bunu bana normal biri dese o kadar mutlu olmazdım. Onun gibi kadraj korkusu olan bir insanın demesi beni ayrı etkiledi. Sonra kendisi istedi fotoğrafını çekmemi. Çektim. Beğendi, yine beğendi, sonra yine beğendi.

Sonra herkese fotoğraf çekmeye başladım. En sonunda "bıkmadın mı bizden" şeklinde bir soru aldım. Sizden bıkabilirdim ama fotoğraf çekmekten asla! :D Siz yeter ki poz verin modundaydım.

Fotoğraf çekmek böyle bir şey işte. Aslında diğer tüm hobiler de öyle. Hobi edinin kendinize. Sonra onun üzerine gidin. Sonra mutlu olun. Yapın bişiyler.

Baba parası ile iddia'ya girilmez!

2011-12-09T00:10:00.000+02:00

Neden söyledim bunu? Denedim oldu çünkü. Buyrunuz anlatayım. Olayın en başına gitmem gerekirse;

Yıl bilmem kaç. İlkokul 5. sınıftayım işte. Hocamın isteği ile bir enstruman çalmamız gerekiyor. Herkes flüt çalmayı seçerken, ben piyano diye tutturuyorum. Allem ediyorum, kallem ediyorum. 6. sınıfı bitirmişken doğum günümde babam evi arayıp, pencereye çıkmamı söylüyor. Veee:

Pencereden bakınca gördüm onu. İlk görüşte aşk dedikleri bu olsa gerekti. Piyanomu almış, getirmişti. Sanırım dünyalar benim olmuştu o an. Sonra çalmaya çalıştım epey bir süre. En sonunda kafamın içinde var olduğuna inandığım o tık atladı bir şekilde. Öğrendim. Notaları öğrendim sonra. Sus-pus-4lük-8lik derken daha bir kolay oldu çalması. Parmaklarımın pc klavyesinde dans etme sebebi de budur belki. Çocukluğumda çaldığım piyano klavyesi..

O kadar severdim ki piyanoyu, geceleri çalmadan uyuyamazdım. Komşu çocuğumuz gelip bir gün çok rica etti. Güzel çalıyormuşum ama öss ye hazırlandığından dağılıyormuş. Çok anlayışlı bir abiydi kendisi. Küfreder miydi bilmem, günahı boynuna.. Sonra sese dayanamayan ev halkı tarafından yapıldığına inandığım bozulan piyanomu Lise 3. sınıfta kaybettim. Peşinden çok ağladım demek isterdim ama ağlamadım, üzüldüm. Bana sus payı olarak gitar hediye ettiler. Gitarı asla piyano gibi sevmedim. Sonra keman dedim. O da olmadı. Mızıka bile denedim ama yok! Piyano ilk aşkımdı benim.

Sanırım genetik olarak bir sürerlik söz konusu. Kardeşim piyano istiyor bir kaç haftadır fakat bu isteğini babama söyleyemiyordu. Bugün iddiaya girdik. Almaz dedim, alır dedi. Zira dilimiz yanmıştı bir kere. Akşam isteğini babama söyledi kardeşim. Babam, hayır demedi. Şu an maddi olarak hazır olmadığını bildirdi. Beynimden vuruldum sayın izleyici. Zira almaması gerekirdi. Babama gidip, "madem alıcan bi 50 lik at da pizza ısmarlayım" dedim. İddia olayını duyunca "Baba parasıyla iddia'ya mı girdin sen!?" deyip güldü. Adam haklıydı beyler. Sanırım çalışma vaktim geldi çattı. Kendi paramı kazanmam gerekiyor. Sırf şu iddialar için. Yoksa başka bir düşüncem yok tabi ki.. ;)

At şunu!

2011-12-07T23:46:00.001+02:00

Bugün komşumuz çocuğu ile bize geldi. Çocuğa oyuncak hayvanları verdim. Oturdu güzelce oynuyordu. Çocuk henüz 2 yaşında. Daha konuşamıyor. Annesi de yanına gelip hayvanları tanıtıyordu. "Bak oğlum bu köpek" dedi, çocuk da "hav, hav" yapmaya başladı. Sonra annesi eline at alıp "Oğlum bak at.!" dedi. Çocuk daha önce hiç at görmemiş gibi baktı doğal olarak. Kadın sinirlendi "Bak at! At işte! At!" Çocuk hayvanı alıp karşı tarafa doğru fırlattı. Sonra kadın sinirlendi. Çocuk atın hayvan ismi değil de eylem olduğunu sandı. Ben güldüm. :)

Hayatta 2 yaşında olmadığım halde yanlış anladığım bir çok şey oluyor. Yanlış anlıyorum. At diyorlar, ben atıyorum. Başka şeyler başka şeyler düşünüyorum. Yanlış şeyler yapıyorum. Yanlış yollara giriyorum. Fakat karar verdim, düzelcem. Vazgeçtim artık. Mutlu olabilirsiniz.! Başka yönler, farklı bakışlar, farklı durumlar içine girme kararı aldım. Yazmaya devam edeceğim ama, burayı sevdiğimi daha önce söylemiş miydim?

Bu arada http://wekran.com beni listesine eklemiş. Teşekkür ediyorum kendilerine beni bilgilendirdikleri için :)

Ivır Zıvır Part 17

2011-12-05T23:33:00.000+02:00

Beni ne doktorlar, ne mühendisler istedi de ; ben hep astronot olsun istedim. Uzaydan düşsün önüme pat diye, hayde gidiyoruz deyip uzaya gidelim. Orada mutlu mesut yaşayalım. "Biz" den başka kimse olmasın. Biz bize yeteriz. Yok öyle bir dünya! Asla kimseyi ne doktorlar, ne mühendisler ister! İstemezler. İstemek ne demek hah?

Çok hamşetto insanlar tanıdım. Bildiğin saçma, gereksiz, anlamsız.. Bir düşüncesi olmayan, bir gayesi olmayan, ot gelen-ot giden.. Ot olmayan insanları seviyorum oysa ki.. Bir düşüncesi, amacı, ulaşmak istediği ulvi bir nokta olan insanlara ayrı bir hayranlık duyuyorum. Düşünebilen,düşüncelerinin arkasında durabilen insanları da seviyorum.

İnsanların geçmişi önemli değildir. Taa ki geleceği etkileyinceye kadar. Bu yüzdendir ki her adım dikkatli atılmalıdır. Geleceğe etki önemli.

Annem hep "özür dileme asla!" derdi bana. "Özür dilenecek bir şey yapma" diye eklerdi. Ben de adımlarımı hep ona göre atardım. Özür dilemek o kadar zordur ki bu yüzden. Özür dileyecek bir şeyi yapmanın verdiği sıkıntıdır bunun sebebi. Suçluluk duygusu ve annenin sözünden çıkma kaygısı.

Çok dayanıklı insanların aslında çok hassas olduğunu biliyor muydunuz? Duygusuz değiliz biz, hassasız.

"İstemediğin ot burnunun dibine bitermiş " ata sözünün hakkını verdim bugün. Deneyin, gerçekten çok eğlenceli oluyor. Değişik bir heyecan.

Bugün telefonum çaldı. " Büşra merhaba ben x" dedi karşımdaki kendine güvenen ses. Halimi hatrımı soruyordu ki, "Çıkaramadım ya?" dedim. Önce bir şok yaşadı. "Ben x hocanın asistanıyım" dedi. "Tamam da ben seni tanıyor muyum?" dedim. "hani geçenlerde.." şeklinde bir olay anlattı. Hatta fiziksel özelliklerinden de bahsetti. Güldüm, fakat hatırladım zor da olsa. "Kusura bakma" tarzında cümleler kurmadım. Mevzuya geçtik hemen. Rezil oldum yine. Unutma insanları artık, umursa!

Umursamak dedim de, namaz kılmayı umursayan erkekleri çok seviyorum. Benim için çok önemli. Aslında namaz bir borç, evet. Fakat günümüzde öyle bir yerde ki, namaz kılmak ayrıcalık. İnsanlardaki bilinç, nafile yapılan bir eylemmiş gibi. Öylesine ya da gereksiz. Geçenlerde camiye gittiğimde gördüm, çok beğendim. 3-5 genç toplaşıp cami içinde cemaat oluşturdular kendi içlerinde. Utanmasam, oturup izlicem. O derece etkilendim. O derece mutlu oldum. O derece sevindim. Gençlikte yapılan ibadet, gençlikte yapılan iyilikler çok ama çok daha önemli. Zira şeytanın bize en yakın olduğu dönemlerimizdeyiz.

Bir komşumuz var, kadın laz, eşi kürt. Kadın tam sarışın, eşi tam esmer. Beraberliklerinden olan 3 çocukları ise sırasıyla; esmer, kızıl ve sarışın. Kadın lazca konuşuyor, adam kürtçe. Çocuklar ise melez. Gökkuşağı gibi bir aile.

Diyeceğim o ki, hayat herşeye rağmen güzel.

Arkadaşlarım..

2011-12-04T23:53:00.000+02:00

"Gülüşünü özledim lan senin!" Lan mı? Ne diyo bu yaa. Arkadaşlarım enteresan varlıklar. Mesela:

-Sabahın köründen beri sokaktayım, eve döncem şimdi dediğimde, evdeki kitabımı alıp Taksim'e gitmemi isterler. Ben? Eve gidicem, sonra bi daha sokağa çıkcam? Beni hiç tanımamışlar ama :(

-Şişli'deyim diye mesaj attığımda, Nişantaşı'nda bekliyorum. şeklinde cevaplar alabilirim her an. Asla ortak bir nokta da görüşemeyiz.

-Elveda arkadaşlar şeklinde mesaj atıp, sonunda uyuduğunu anladığım kişiler var hayatımda. Evet, uyku da yarı ölüm ne de olsa.

-Nikahımda şahidim olcan, sen zaten ancak orada oturursun şeklinde aşağılamalara maruz bırakıldığım arkadaşlarım var. Sonuna "yanımda ol kardeşim" şeklinde gönül almasını da koyarlar mutlaka. Evlenmicem lan!

-Gece saat 3 de plan yapıp, beni o ulvi uykumdan uyandıran arkadaşlarım da var. "Yarın şu saatte şurdayız" şeklinde konuşup kapatılır telefon. Sabah ben ya onu hatırlamam, ya da ruya sanıp gitmem. Hayır arayıp sormam da.

-Vazgeçemeyeceğim arkadaşlıklar kurmam. Mutlaka bir tekme payı olmalı.

-Sinema da film izlerken durmadan dürten, umursamadığımı farkedince bildiğin omuzlarımdan tutup silkeleyen arkadaşım var benim.

-Bir gün, ara sokaklardan birinde zillere basıp kaçmayı hayal ettiğimiz bir arkadaşım daha var. Eğlenceli insan.

-Hiç tasvip etmediğim şeyleri yapan fakat yine de sevdiğim bir arkadaşım daha var.

-Benim neden öyle arkadaşlarım yok! dediğim arkadaşlarım da var.

Korkmak ya da korkmamak!

2011-12-03T23:48:00.000+02:00

İşte bütün mesele bu. Korku ne kadar enteresan bir duygudur öyle. Korkuyu tdk'nın ağzından tanımlamamız gerekirse "Bir tehlike veya tehlike düşüncesi karşısında duyulan kaygı, üzüntü". Benim ağzımdan tanımlamamız gerekirse bu kadar da kısa bir tanım olmaz sayın izleyici. Neden mi?

Korkular o kadar enteresan varlıklardır ki, içinize düştüğü an, içinizi kemirip bitirir. Taa ki içinizde kemirecek bir şey bırakmayana kadar. Ya da doğuştan, aslında sonradan kazanılan korkular vardır. Bu korkulara sahipseniz emin olun ki, kaybedecek çok şeyiniz vardır.

Kaybedecek çok şeyi olan insanlar çok korkaktır. Adım atmaktan, adım çekmekten, çekip gitmekten, kalmaktan ve da bir sürü şeyden korkarlar. İhanetten korkarlar, güvenmekten, inanmaktan, yalandan, gerçekten, doğrudan, yanlıştan, hayattan, insanlardan, hayvanlardan, bitkilerden ve daha bir sürü şey..

Korku sahiplenme duygusunun ters yönünde ilerleyen bir kavramdır. Sahiplenmeniz ne kadar büyükse o kadar çok korkarsınız. Bu yüzden olacak ki, sahiplenmekten bile korkarsınız. Çünkü yanında bir çok sorumluluk getirir bu. Sorumluluklardan da korkarsınız. Sonra bağlanmaktan, alışkanlıklardan, nefret etmekten korkarsınız. Zira nefret bile bir bağımlılık senfonisidir sizin için. Öyle akar gider..

Karanlık korkusu, yükseklik korkusu, kapalı yerde kalma korkusu falan hepsi hikayedir. Aslında olayın özü, kaybetme korkusudur. Vazgeçememe.. Olacak herhangi kötü bir şeyi kabullenememedir. Kabullenmek zordur sayın izleyici.

Diyeceğim o ki, korkağın tekiyimdir. Öyle çok güçlüyüm ben! yehuu, hayde gelin bakiyim teker teker diyemem. Korkarım herşeyden, herkesten. Asla güvenemem. Ve türevleri.

Ivır Zıvır Part16

2011-12-02T23:02:00.002+02:00

Trabzonspor maçı 2-2 bitti. Annem o kadar da dua etti Burak için. Çocuğa nazar değdi tabi deyip deyip 3 ihlas 1 fatiha okuda da durdu. Sonra arada beni dürttü, sen de oku kızım nazarı çıksın diye. Çok güldüm ama ya. Trabzonspor taraftarı başka diyorum olm! İnanın bana.

Soba yakmayı bilmiyorum diye laf yedim dün. Nasıl bilmezmişim? Kapitalist sisteme yükledik sonra tüm hatayı. Gelişen teknoloji ile birlikte özümüzden kopmuşuz falan. Aklıma Trabzon'da abime ev bakarken ki halim geldi. Bir emlakçıyı arayıp "Isınma sistemi nasıl?Doğalgaz mı, merkezi sistem mi?" demiştim. Adam "İstanbul'dan bakıyorsunuz heralde" deyip dalga geçmişti benle :(

Facebook'ta profili herkese açık (ki ben onlara halka açık profil diyorum) kişilere hayranlığım sonsuz. Onları medeni cesaretlerinden dolayı tebrik eder, başarılarının devamını dilerim.

Bu havada "hayde gençler pikniğe" diyen bir insanı tanıyan bir insan tanıyorum. Arkadaşın arkadaşı anlayacağın. Nasıl bir reaksiyonun içindeyim diye korkma boşuna. Aralık ayında piknik zevkli olabilir aslında. Tamam dağ evleri varmış falan, mangal yapıcaklarmış, hayde gidelim o halde. İçki yok değil mi?

İçki dedim de; "Alkolik" in tanımı tam olarak, her gün içen mi? İçki görünce kendini tutamayan mı? Yoksa durduk yere içen mi? Derdi olup içen mi? Arkadaş ortamında içen mi? Bence hepsi de sizi bilmem.

Kızlar yasasından iki tane yazayım hazır elim değmişken: "Kızlar kendilerini güldüren erkekleri sever." "Kızlar arkadaşlarının sevgililerine yan gözle bakmamalıdır, face'de eklememelidir." Bunları unutmasınlar lütfen. En çirkefleştiğiniz konu şu ikinci madde.

Sil Baştan'ı izleyen ve beğenen insanları anlayamıyorum. Neden mi? Eminim onlar da beni anlamazlar. Zira hiç sevmedim. Çok sıkıldım. Nefret ettim. Ne bileyim, öff yani, öff.. Öff dedim de, aslında moralim de bozuktu ama yazınca kendime geldim sayın izleyici. Diyeceğim o ki; iyi ki varsın!

İçini görmem lazım.

2011-12-01T23:21:00.000+02:00

İçtiğim şeyin içini görmem lazım arkadaş.! Çok değerli arkadaşım, can dostum, güzel insan; kremalıkahve yeni bir blog açmış. Blogunda ise herkeslerin kupalarına yer vermiş. Akşam beni aradı, kupanın fotosunu çek, gönder, yayınlayım dedi. Akşam geç vakitlerde yaptığım kremalı kahvemi ve kupamın fotoğrafını çektim. Evet, kupam bu. İçini görmeden içemem.

Bunu başka şeylere de indirgeyecek olursak, mevzu güven sayın izleyici. İçini görmem lazım, herşeyin, herkesin. Sonunu görmediğim yola adımımı atmam. Karanlık koridorlardan uzak dururum. Uçurumların kenarında tek ayak üzerinde yürümem. Jileti dilime alıp, artistlik taslamam. Ayağımı yere sert basarım.! Yapın bunu, güzel.

Facebook'ta geçmişimi sileyim diye çıktım yola. Tek tek silerken aynı zamanda da hatırlıyordum eskileri. Eski arkadaşları. Can dostum güzel insan dediğim kişileri. Bir zamanlar canım olan, fakat şimdi hayatımda olmayan insanları. Aniden hayatından çıktığım, çıkmak zorunda kaldığım, fakat bir zamanlar "iyi" olduğum kişileri. 2007 yılından beri Face hayatımdayken, ciddi anlamda uzun bir yolculuktu benim ki. Sonra aldığım bir uyarı sonucu, tüm geçmişim silindi. Sayfayı yenilediğimde duvarımda kimse yoktu. Hiç kimsenin yazdığı, o doğum günleri kutlamaları silinmişti.

Yalan, yanlış olan her şeyi hayatımdan silip atmış gibi hissettim neden sonra. Hatta hayatıma yeni bir sayfa açmışım gibi hissettim. Bunu neden yaptım bilmiyorum ama çok da hoş oldu. Güzel oldu. Sevdim ben bunu. Büyük bir yük kalkması söz konusu. Öptüm, kib. Bye.

Ay tutulması yaşıyorum.

2011-11-30T17:30:00.000+02:00

Ay tutulması en çok da beni etkiler. Aslında beni en çok etkileyen şey, ay'dır. Ay ne desem bilemiyorum. Yok efendim, yanlış tahmin ettiniz. Kurt kadın falan değilim fakat ciddi manada etkilenirim dolunaydan. Yarım ay'dan, hilal'den ve türevlerinden. Ay'ı gördüğüm an o unuttuğumu sandığım tüm duygularım gün yüzüne çıkar. Bir ağlama hissi oluşur, nedenini asla tahmin bile edemediğim. Ağlamak güzel şey yabancı. Ciddi manada güzel.

Ay tutulmamın sonuçlarından bir tanesi ve en önemlisi yazı yazamıyor olmam. Artık nokta atsam, nokta atışı yapıyormuşum gibi bir his oluşuyor insanlarda. Genelde beni tanıyanlar sıkı takipçim. Onlar daha bir zevk aldıklarını söylüyorlar. Beni tanımayanlarla iletişimim olmadığından olacak ki, tepkilerinizi yorumlarınızdan alıyorum.

Yazdığım yazılara anlamlar yüklemesi gerekenler hariç, alakasız insanlar anlam yüklüyor, alınıyorlar. "Onu bana mı dedin?!" "Şurda şöyle demişsin ama.." şeklinde cümleler duymaya başladım çokça. Aslında söylemek istediklerimi anında söyleyebilen bir yapıya sahibim. Zaten açıklamamı da hep yaparım "Yalanlarımı gerçeklerimi anlatmak üzere kurguluyorum. Okuduğunuz her şey gerçeklerin yalanlarla kaynaşması. O yüzden "ne desem yalan olur." Çünkü ben yazar-ım. Sadece yazarım, siz okursunuz.

Diyeceğim o ki, sembolik yazmayı seviyorum. Alttan alttan laf sokmayı da seviyorum. Laf soktuğum insanların bunun farkedememesini de seviyorum. Zaten benim sembollerimi çözebilen bir zat-ı muhterem görsem alnından öpecek duruma geldim. Yoo, aslında belki de anlıyorsunuz. Belki de anlar gibi yapıyorsunuz. Ama seviyorsunuz değil mi? Evet evet, yazmalıyım. Kimse beni tutamaz, söylim.

Uyu-y-a-mıyorum.

2011-11-29T01:09:00.000+02:00

Gece aniden uyanıyorum. Böyle olmaksızın. Uyuyamıyorum. Sağa dönüyorum, sola dönüyorum. Sağımda duvar var. O güvenli. Sola döndüğüm an heyula görüyorum. Bana bakıyor, yorganımın altına saklanıyorum çocukluğum misali. Bir daha çıkmayım ordan diyorum. Bir daha çıkmazsam herşey çok daha güzel olacakmış gibi geliyor. Herkes gözüme daha iyi gelecekmiş gibi. Kötü olan hiç bir şey yokmuş gibi..

Yorganımın içine az daha gömülüyorum. Tüm pisliklerden koruyor beni. Yorganı aralıyorum, heyula orada. Bana yaklaşası var ama yaklaşmıyor. Yere çivilenmiş gibi ayakları. Kafasında pelerininin kapşonu. Az aralıyor. Gözlerini görüyorum. Simsiyah. Az bir pırıltısı var. Ama simsiyah. Korkuyorum. Gece kadar karanlık. O ufak ışık etkiliyor beni. Tekrar bakıyorum neden sonra. Ama yok işte, yok! Işık da kaybolmuş. Yine karanlık..

Tekrar gömülüyorum yorganımın altına. Gözlerimi yumuyorum sımsıkı. O kadar sıkıyorum ki, önce göz kapaklarım, sonra göz bebeklerim ağlıyor. Ağlıyorum. Bebekler gibi ağlıyorum. Sonra tekrar bakıyorum, heyula yok. Gitmiş. Sonra sağ tarafa dönüyorum tekrar. Yine o duvar. Duvar karanlık değil. Boyasının renginden olacak ki aydınlık. Gözlerimi yumuyorum ıslak ıslak. Uyukluyorum..

Dizi'ldik, izliyoruz.

2011-11-26T23:47:00.001+02:00

Dizilere olan bağımlılığımızdan bahsedesim var. Neden mi? 2 gündür twitter da yerini kaybetmeyen "Hayat devam ediyor" dizisinden başlamak istiyorum. Bu hafta 2. bölümü yayınlandı. Ben buna yetişebildim. 1. bölümün özetini izlerken kalbim dayanamadı, kapattım. Mahsun Kırmızıgül'ü duyunca kapatan insanların varlığından haberdar olduğumdan, merak içinde izledim özeti. Zira ben seviyorum Mahsun abimizin filmlerini.

Nasıl dizi çekmiş diye baktım. Bi kere dizi tanıtım filmleri bile 2 haftadır sinema filmi fragmanı tadında. İnanılmaz etkileyici. Sahne geçişleri, sahne duruşları, insanlar.. Herşey ama herşey çok gerçekçi. Bence laf edilmemesi gereken bir yapım.

Günümüzde Muhteşem Yüzyıl'ı izleyip, bununla iftihar eden insanların, bence bu dizi hakkında da aynı şeyleri düşünmesi gerekir. Hikayesi gerçekmiş. Bilmediğimiz ve uzak kaldığımız bir olay olsa da vardır böyleleri diyoruz tabi ki. He ben izlemiyorum diziyi. İzlemeyi de düşünmüyorum. Genelde, hatta çoğunlukla Doğu menşei olan dizilerde hep karamsarlık, hep kötü günler, hep töre var. Diyorum ya,yabancı bunlar. Kendimi bulamıyorum dizilerde ve bildiğiniz strese giriyorum. Moralim bozuluyor izlerken. Fena oluyorum sayın izleyici. Etkileniyorum. Gözümü kapattığımda mesela Hayat'ın gözü yaşlı suratı geliyorsa aklıma, Mahsun abi sen bu işi kıvırdın diyorum

Dizi normalde izlemeyen bir insanım. Bir diziye bağımlı kalmak istemiyorum.Genelde özetlerine bakmaya çalışıyorum. O da dizi muhabbetlerinden uzak kalmamak adına. Evde boş oturmak kötü bişey sayın izleyici.

Çok kötü içeriklere sahibim.!

2011-11-24T23:41:00.000+02:00

Sinirliyim hacı. Bildiğin sinirli. Şimdi burada ağzımı açsam, gözlerimi yumsam, bağırsam falan. Küfür bile etsem hatta. Yok etmicem. Küfür kötü bir şey. Tıpkı sigara gibi. İçmeyin şu zıkkımı. Nefes alamıyorum işte.! İçmeyin. İçki de içmeyin. Yine nefes alamıyorum. İçmeyin o zıkkımı da..

Daha bir sürü şey yapmayın. Mesela ben sinirliyken dil çıkarmayın. Dalga geçmeyin. Ben üzgünken siz de üzülün. Yalan söylemeyin. Yanlış yapmayın. Duygularla oynamayın. Hayal kurmayın. Gerçek olun! Gerçekçi olun. Mutsuz olmayın.

Hayallerinle bir kartopu gibi oynayıp attım bir kenara, az sonra erimeye başlarlar. İşte hayaller bu kadar. Yalnızca bu kadar. Dahası yok. Fazlası yok. İlersi yok. Orada dur bakalım, hop!

"Şimdi şurda aşık oldum desem, kimse inanmaz. " diye mesaj attı az önce bir arkadaş. Hak verdim, inanılır gibi değil. Aşka inanmıyoruz ki değil mi?

"Senden başkası yalan" dedi başka bir arkadaşım bugün. Bu cümlenin verdiği sorumluluğu yerine getirebilir miyim bilmiyorum. Layık olmaya çalışacağım. Nazar değmesin, uf de.

Kardeşim bana sulugöz aldı. Hani eskiden olurdu ya bi sakız. Onu çiğneyince gözlerimiz yaşarırdı. Ağlamamı istedi ama artık gözlerim sulugözle bile yaşarmıyor. Bence bu işte bir iş var. Malzemeden çalıyorlar. Eyh gidi azizim eskiden böyle miydi?!

Kitap yazarken çok sinirli olduğum kesin. Evet evet, bana dokunmayın. Bir de saçmalıyorum bazen. Çok gülüyorum, çok eğleniyorum, çok sahipleniyorum falan. Kusuruma bakmayın. Kendimi frenliyorum. Az kaldı.

Yardım etmek can yakmaz.!

2011-11-23T23:02:00.000+02:00

Yardım etmeyi çok seven bir toplumuzdur biz. Bize kalan en önemli özelliklerimizden bir tanesi bu olsa gerek. Birisi poşet taşımakta mı zorlanıyor? Hemen atlarız. Çocuğun arabasını mı otobüsten indiremiyor, hemen yardım ederiz. Şehir hayatında yardım eden insan bulmak zordur. Gerçekten bu dediklerimi zor bulursunuz. Fakat neden?

Yardım etmek şehir hayatında öyle bir hal aldı ki,her an "keriz" sıfatına yakıştırılabiliyorsunuz. Salak mısın sen? neden yardım ediyorsun muhabbeti bile dönüyor..

Ben "hayır" demeyi sevmeyen bir insanım. Hayır diyemeyen bir insan değilim, yanlış anlama sayın izleyici. Öyle bir hayır! derim ki.. Fakat genelde dememeyi tercih ederim. Hele de söz konusu "yardım" ise. Bize yardım eder misin ile başlayan cümleleri çok severim. Yardım etmek can yakmaz deyip atlarım. Kendimi paralasam bile beni rahatsız etmez bu. Fakat işin vıcığı çıkana kadar. Yani artık bu konuda kullanıldığımı hissedene kadar.. İşte bu çok fena..

İnsanlara yardım etmeyi de çok severim. Kişisel olarak yani. Yardıma ihtiyacı olan insanlar var, manevi anlamda. Onlara olan ilgim ve saygım yanlış anlaşılmalara mahal verebilir. Verse de umrumda olmaz gerçi. Amaç belli sonuçta. Yardım.. Yardım kelimesi altında duyguların istismar edilebileceğini anlayamayacak kadar aptal bile olabilirim. İşte bu daha fena.

Gerçek nedir sayın izleyici biliyor musun? Yardım etmekten korkmayın.! Yardım edin. Yardım etmenin verdiği o huzuru hissedin. İçinizde olan sıkıntılardan aklanmanın tek yolu olmasa da yollarından bir tanesidir yardım. Gözünüz kapalı, kulağınız tıkalı yürümeyin yollarda. Bakın sağa-sola. Karı'ya kıza değil.! Yardım edilebilecek, yardıma ihtiyacı olan, zor durumda olan insan var mı diye bakın. İyi insan olun. En çok da iyi insanlara ihtiyacımız var. Bunu neden mi söyledim? İyi insanları tanıdıkça iyi olduğumun farkına vardım da ondan.

Küfür'le ulaşılacak nokta yoktur.

2011-11-22T01:07:00.001+02:00

Küfürü ezikler eder diye öğretildi hep. Ağzı bozuk insanlarla takılmamam gerektiğini o zaman anladım. Oldum olası ezik tipleri sevmezdim zira.

Bazı zamanlarda şok oluyorum sayın izleyici. Tamam çok sinirlenirsin, ağzından küfür kaçar. Tamam maç izlersin, küfredersin anlarım. Fakat konuşurken 3 lafından 2 sinde küfür varsa işte bunu anlayamam. Bunun mantığını çözemem.

Annesine, babasına, dayısına, gelmişine,geçmişine.. Derken eee? Nedir bunun mantığı yani?Nedir?! Ya da bel altı konuşan tipler var. Onlar da en az küfür edenler kadar aşağı tabakada bence. Bu şekilde karşındakini aşağıladığını mı sanıyorsun ki? Hiç de öyle olmuyor. İlla aşağılamak istiyorsan, sessiz kalmayı dene..

Sessizlik.. Bir arkadaşım "sen sustuğunda çok korkuyorum" demişti. Sonra eklemişti "sakın susma, hep konuş!" ben hep konuştum. Çok konuştum. Konuşmayı seviyorum. Çok mu konuştum ne? Sıkıldın mı?

Konuya dönelim öyleyse, küfreden insanları sevmiyorum. Hatta nefret ediyorum. Ağzınızı bozmayın, düzgün takılın lütfen. Az terbiyeli olun, azcık. Yanınızda bayan var, anne ya da anne adayı. Farketmez. Anasına başlayarak ediyorsunuz ya küfürleri, sizleri Allah'a havale ediyorum. Dikkat.

Hee bir de bö! de bana oy verin lütfen şu sağ tarafta varya hani? :)

Silmek, silebilmek, bunlar güzel şeyler.

2011-11-20T21:00:00.000+02:00

Sayın izleyici, bilmem daha önce söyledim mi ama ben yağlı boya yapan bir insanım. Yağlı boya yaparken kendimi kaybederim. Bir hocamın söylediği hep kulaklarımda çınlar "Bırak fırçan dans etsin". Her seferinde bırakırım fırçamı dans eder. Kafamdan ne geçiyorsa tersini yapar bazen fakat mutlu olurum hep.

Ressam gibi çalıştığımı söylerdi hocam. Zira elimi, burnumu, üstümü başımı boyardım. Genellikle kötü hissettiğim zaman resim çizerdim. Fırçamın bıraktığı izler, kafamdaki bulanıklığı alır götürürdü.

Yine bir gün, çok kötü hissettiğim bir gün tuvalimi elime aldım. Çizmeye başladım. Sonra astar atmadan bir şeyler çizdim. Çizdikçe rahatladım. Sonra bir ara sinirlendim. Tuvalimde yer kalmadığını fark ettim. Dolabımın kapağındaki şeffaflık sinirimi bozdu. Oraya bir kız silüeti çizdim. Yüzünün yarısı pembe, diğer yarısı griydi.

Annem görünce ilk önce şok geçirdi. Sonra inanılmaz beğendi. Muzip bir gülümsemesi varmış kızın. Çok sevdim onu. Gerçekten sevdim. Daha önce hiç bir çizdiğim tabloyu öyle sevmemiştim. Yanlış yaptığımdan olacak ki, çok güzeldi.

Bir gün, inanılmaz kötü hissettiğim bir zaman kıza baktım. Gözünden kan kırmızı bir damla aşağı doğru akıyordu. İnanılmaz korktum. Pembe ve gri ile yaptığım tabloda var olan kırmızı göz yaşı sinirimi bozdu. Şaka değil sayın izleyici, bu bir gerçek. Annemi çağırdım, kardeşime gösterdim, kırmızılığı teyit ettim.

O kıza her baktığımda kendi ruh halimi gördüğümü fark ettim. O kıza her baktığımda ilk yaptığım an geldi aklıma. O kızı oradan asla silmeyeceğim demiştim fakat an geldi, sildim. Bugün tüm gün tiner elimde silmeye çalıştım. Sağ elime sıçrayan tiner, elimi inanılmaz yaktı. Şu an kızarık bir halde. Kızı hala tamamen silebilmiş değilim. Lazın aklı sonradan çalışır derler ya, doğruymuş. Dolabın kapağını söküp temizlemem gerektiğini elim yandıktan sonra anladım. İşlemi yarın tamamlamayı düşünüyorum. O kızla birlikte tüm hatırları da siliyorum. Bir fotoğrafını bile çekmedim, anısı kalsın istemiyorum. Bir resim ancak bu kadar abartılabilirdi değil mi?

En büyük asker bizim asker!

2011-11-19T23:26:00.000+02:00

Bugün asker yolculamasına gittik. Mukabele okutuldu. Sonrasında hocanın yaptığı dua beni oldukça rahatsız etti sayın izleyici. 3 lafından 1 i burnu kanamadan gelir inşallah, sağ salim idi.

Yanlış mı düşünüyorum, bilmiyorum. Yanlış düşünüyorsam uyar beni sayın izleyici ve bu söylediklerimi, kınamak, yargılamak olarak algılama lütfen. Fakat askerliğin bu şekilde bir imaj altında kalması beni olabildiğince rahatsız etti. Yani "askere giden ölür" imajı. Askerlik eskiden öyleydi evet. Savaş zamanlarında olduğuna inandığımız ve bize anlatılan hikayeler bu yöndeydi. Anneleri kınalayıp yollarlardı evlatlarını askerlere bir daha gelmeyeceklerini bilerek..

Peki ya şimdi? Şimdi analar korkuyor evlatlarını askere göndermeye. Haklılar da. Gözünün içine baktığın evladını dağın başında aniden öldürebiliyorlar. Sonra "şehit anası" oluyorsun aniden. Koruyup gözetsin diye gönderdiğin evladının cenazesi geliyor evine..

Şimdi bedellik askerlik söz konusu. Annem dün kahvaltıda abimin de bedelli yapmasını istediğini söyledi. Babam öyle bir parladı ki. Babamla birlikte ben de tabi. Askerlik yapılmalı mantığındayız biz babamla. Abim de gidecek, kardeşim de Allah'ın izniyle. Gidip bizi koruyacaklar. Sen göndermezsen, ben göndermezsem ne olur halimiz? Bizi Allah'tan sonra koruyacak olan insanlar kim olacak?

Bir denge söz konusu olmalı sayın izleyici. Herkes gidebilmeli. Hatta çoğunlukla kızları da alın askere muhabbetine giren bir insanım. Bizler de koruyalım vatanı.

Bazen söylerim bunu. Askerleri ve polisleri ayrı severim. Çünkü onlar insanüstü çabalarla bir şeyler yaparlar. Aslına bakarsanız onların hayatı hep fedakarlık üzerine kurulmuştur. Onlar başkadır. Allah tüm askerlerimize sağlık, kuvvet ve kolaylık versin. Onları koruyup, gözetsin inşallah. Yar ve yardımcıları olsun, amin.

İmmortal (Ölümsüz) İzledim. Nerden izledim?!

2011-11-17T22:26:00.000+02:00

Hangi filme girelim? Hangi filme girelim diye dönüp dolaşırken birden karşımızda "Ölümsüz"ün afişini gördük. "Bir gün" filmine gittiğimizde fragmanından olabildiğince etkilendiğimi söylemiş miydim? O halde bu film harikadır buna gitmeliyiz kararı aldım. Anadolu Kartalları ve Behzat Ç.'yi göz ardı ettik.

Sinema salonuna girene kadar filmin 3d olduğunu da bilmiyorduk. Taa ki sinema girişinde adam elimize gözlükleri tutuşturana kadar. Olaya o kadar hakimiz yani (!) Çocuklar gibi şendik bu durum karşısında. Mutlu-mesut bir biçimde yerimize oturduk. Aslında yerimiz olmayan, sinemanın en güzel gören yerine oturduk. Ya da bakış açımıza göre en güzel gören yeri. İki kişi de gelip dibimize oturunca sesli bir biçimde "Sanki tıklım tıkış olcaz salonda, herkeste de bir yerimi bulayım derdi" dedim. Hayır yani dibimizde işiniz ne?

Gözlükleri anında gözüne takan arkadaşımı kınayarak önce ıslak mendille, sonra kuru mendille sildim. Güzelce cam çerçeve temizliği yaptım. Dikkat ettim de bunu bir ben yaptım. Hijyenden eser yok kimsede.

Filme gelecek olursak eğer bence gelmeyelim. Tamam görüntüler etkileyiciydi fakat film en ucuz tabiriyle halt değildi sayın izleyici. Bir kere hikayesi yoktu. Film boyunca bir yay'ın peşinde olan kişiler yayı ellerine aldıklarında hiç bir şey yapamadan yay kayboldu. Sonunda mutlu bir son olur, bir muvaffak olurum diye düşünüyorsunuz ama o da yok maalesef. Sonu havada kaldı bildiğiniz. Gökyüzüne baktık, bitti. Savaş sahnelerini beğendim o kadar.. O da tamamen görüntü yönetmenine ayıp olmasın diye yaptığım bir eylemdir, bilginize..

Filmden çıktıktan sonra baş ağrısına mutabık olduk hep beraber. Yani filmi izleyen yaklaşık 15 kişinin 8'i aynı şeyi söyledi. Filmin durgunluğundan mı, sıkıcılığından mı, gereksiz 3 boyutunun verdiği renksizlikten mi bilemem artık. Öyle bir kafam güzel oldu ki, dışarı çıktığımızda anketör "Pardon anket yapabilir miyiz?" dediğinde, arkadaşıma dönüp, "Göremiyorum, ne diyo bu?" dedim. Görme hissine yoğunlaştığımdan olsa gerek.

Çay sever misiniz?

2011-11-16T22:32:00.001+02:00

Bayram günleri hızlıca geçti malumunuz. 4 gün boyunca var olan koşuşturma sebebiyle olsa gerek hızlı ve güzeldi. Kuzenim ve nişanlısını ağırladık bir kahvaltımızda. Kuzenimin nişanlısıyla çok enteresan bir konuşma geçti aramızda. Buyrun:

Nişanlısı: Bizde aile toplantısı olduğunda üç tane semaver çay demlenir. Durmadan bir ikram söz konusudur. Üç semaver çay yetmez.
Annem: Yok ya, biz de pek çay içilmez. Bir demlik demleriz, o da ya biter; ya bitmez.
Nişanlısı: Bir de Karadenizli olacaksınız. Biz doğulu olduğumuz halde çokça severiz çayı. Ben sizler de seviyorsunuz sanıyordum.
Lafa atlayan ben: Çayın nasıl yapıldığını bildiğimiz için içmiyoruz biz çayı. Emin ol, sen de görsen, sen de içmezdin.

Kız bir şaşırdı falan.Anlatmaya başladım:

Nasıl yapılıyor? Açıkçası ben toplanma ve gönderilme aşamalarına mutabıkım. Hatta bir keresinde sırf meraktan çaylığa girmiş, kırmışlığımda vardır. Zevkli bir şeydir ha. Yalnız çayların üzerinde gezinen börtü-böcekte kesilir çayla birlikte. Hatta annem bir keresinde yılan kestiğini ve o günden sonra çaylıkların yanından geçmediğini anlatır.

Kesilip, bohçalanan çaylar, çay evinde toplanır. Yanmasın diye ağızları açılır, havalandırılır. Çay evine gelen şirket kamyonlarının 5-6 tane işçisi vardır. Bunlar çayları kamyonlara yüklerler. Yükledikten sonra ayaklarıyla ezerek havalandırırlar. Çoluk çocuk varsa, onlar da kamyonun kasasına bindirilip çaylarla oynamasına izin verilir. Genelde henüz "sümüklü çocuk" diye tabir ettiğimiz ufaklıklardır bunlar. Karadeniz insanı çocuğa ayrı bir bağlıdır.

Çayın yaprak halinden masamıza gelene kadar bir sürü kademeden geçtiğini biliriz. Kaynatılarak, bilmem kaç derece ısılı fırınlarda fırınlanarak masamıza gelirmiş. Mikrop namına bir şey kalmazmış. Fakat çok gördüğümüzden olsa gerek, sevemeyiz çayı. Belki de bir zamanlar çernobil mikrobu çaylara bulaştı haberlerinin etkisi bilinçaltımıza yerleşmiş ve uzaklaştırmıştır bizi. Bilmiyorum..

Şeklinde anlattım. Biraz şaşırdı. Biraz çekindi. Şakaydı canım, şaka :) Eminim aranızda çay tiryakileri vardır. Sizlerden olmak istiyorum. Boş zamanlarımda çay demleyip, hayde içelim demek istiyorum. Hee petibörün bandırıldığı çay hariç. Bak onun tadı başkadır. Çay içen?

Bakın nasıl rezil olunur?

2011-11-14T23:26:00.000+02:00

Çok güzel bir kahvaltı ile başladık günümüze arkadaşlarımla. O kadar eğlendik, o kadar güldük ki.. Gün boyu mutabık olduğum baş ağrısı ara-sıra hissettirse de kendisini iyiydi ya. Yedik, içtik,eğlendik.

Hani vardır ya, yemeğinizi bitirirsiniz. Yemeği hızlıca yediyseniz böyle bir hazmetme isteği duyarsınız. Azcık oturayım da midem rahat çalışsın moduna girersiniz. Ama gittiğiniz mekanda bulunan garsonlarla o dakkalarda çokça göz göze gelmeye başlarsınız. Garsonun bakışı "Abla ne zaman kalkıonuz yea?" bakışıdır. Sizdeki ise "Ya dur bir soluklanalım" bakışından ziyade "Anne nooolurr, anne beş dakka daha" diye sızlanan ve uyanmak istemeyen gencin haykırışıdır. Öyle böyle der, kalkarsınız mekandan. Kahve içebileceğiniz bir yer ararsınız. En azından biz öyle yaptık.

Daha önce hiç gitmediğimiz bir mekan keşfettik. Daha doğrusu arkadaşlarımdan bir tanesi orada kahve olduğunu iddia etti. O sırada telefonla konuştuğumdan peşlerine takılarak girdim mekana. İçeride süper bir hava vardı. Koltuklar tekli ve pofuduk. İçine gömülüyorsun. Büyük yastıklar. Kırmızı perdeler. Değişik abajurlar. Masaların düzeni, manzarası.. Her şeyi ile çok güzel bir ambiansa sahipti. Masa da bulunan menüde kahve çeşitlerini görünce değmeyin keyfimize.

Oturduk menüden "Ne içsek?" olayına giriş yaptık. Ben yine adını söyleyemediğim enteresan bir kahveyi seçtim hepimiz için. Zira ben ne istersem, herkes ondan içer. 5 dakika boyunca bekledik. Garson namına ne gelen var ne giden. Arka masalarda büyük büyük adamlar, genç genç insanlar yiyip içiyordu. Açıkcası bu kanımıza dokunuyordu. Neyse deyip, fotoğraf çekinmeye başladık. Sanırım 20 dakika da burdan gitti. Sohbet mohbet derken, garsonlara laf çarpmaya başladık." Nerde bunlar? Mekan güzel ama müşteri memnuniyeti 0!"

Arkadaki abiler, gençler bize bakıp gülümsediler. Biz hala söyleniyoruz. Arada bir garson geçti. Fakat hiç göz göze gelemedik. Hani bir gelsekte "Abi şuraya şundan getirsene" diye menüden göstercez. "Amaan bee, kalkın gidiyoruz!" dedim bir hışımla. "Burada kimse ilgilenmiyo, şuraya bak!" dedim. Abiler tekrar gülümsediler. Mekandan dışarı çıkarken arkadaşlardan biri "Foto çekmeye gelmiş gibi olduk" dedi.

Koridorda ilerlerken hala garsonlara laf çarparak devam ediyorduk ki bir an yıkıldım sayın izleyici. Tam çıkarken bir de ne göreyim? O harika müthiş mekan bildiğin self-servis miş. Şimdi düşünüyorum da oradaki abiler fotoğraf çekmemize mi yoksa self servis bir yerde garson bekleyip bir de üzerine yüzsüzlük yapmamıza mı güldüler bilmiyorum. :/

Ayrılıklar enteresan oluyor.

2011-11-13T22:42:00.001+02:00

Geçenlerde arkadaşla x Pizzacı'da oturmuş, pizzalarımızı yudumluyorduk. Ah pardon, yanlış oldu. O harika şeyleri midemize yuvarlıyorduk. Evet bu daha düzgün bir anlatım oldu. Bir ara "Allah'ım sen ne güzel şeyler yaratıyorsun" diye konuştuğumu hatırlıyorum pizza dilimiyle. Sonra bunu benden başka duyan olup olmadığını kontrol etmek için sağa sola bakındım. Bakın ne gördüm?

Meğersem bizim hemen arka masada bir çift ayrılık kararı almış. Pardon, ayrılık kararı almışlar demek doğru olmaz. Erkek tarafı ayrılık kararını almış, kız tarafı ise dinleme modundaydı. Birden kız ağlamaya başladı. Ama nasıl ağlıyor? İki gözü iki çeşme. Erkek biraz daha geriden seyrediyordu durumu. Sonra duyamadığım ve espri olduğunu anladığım bir şey söyledi. Kız birden gülmeye başladı. Sanırım sinirleri bozuldu. Terk edilmek kötü bir şey tabi..

Sonra kız orada oturmaya devam etti. Erkek "Artık istemiyorum seni" tarzında konuştu yüzüne baka baka. Kız hala oturdu. Kalkıp kolundan tutup kızı sarsasım geldi. "Kendine gel lan! Kendine gel! Terk edildin kızım, kalk git şu lanet yerden!" Kız hala oturdu, dinledi. Bu kadar yüzsüzlük olamaz sayın izleyici. Bu kadarına da pes.! Kadın küçüldü de küçüldü. Orada karşımızda ufaldıkça ufaldı. Hala oturuyordu, hala hazmedebiliyordu.

Ben? Ben de iştah mı bıraktılar sayın izleyici? Sinir oldum. O kadar sinir oldum ki, anlatmaya değmez. Anlatılmaz, yaşanır. Bırak git ya. Seni istemeyeni sen hiç isteme. Seni tanımayanı, sen hiç tanıma. Seni umursamayanı, sen hiç umursama. Sana değer vermeyene, sen hiç değer verme. Yap bunları. Son olarak bir Trabzon atasözü der ki; "Uyma hersine.!"

Bakın size ne anlatıcam?

2011-11-13T00:02:00.001+02:00

Son zamanlarda arkadaş, kardeş dediğim insanların keleğine geldiğimi biliyorsundur beni okuyorsan. Fakat hep kötü şeyler mi olacak? Hayır,! İyi şeyler de oluyormuş. İyi arkadaşlarım da varmış benim yaa.

Bugün yine okuldan bir kız arkadaşımla buluşacaktık. Kızcağız 15 dakika erkenden gitmiş. Üzerine ben de yarım saat bir gecikme yapınca 45 dakika boyunca beni bekledi. Trafik denen unsur yüzünden geç kaldığımı durmadan telefonla bildirdim kendisine. Her aradığımda "Tamam ya, acele etme canım bekliyorum zaten" şeklinde naif cevaplar almak beni benden aldı. İnanılmaz mutlu oldum.

Alttan alan, halden anlayan, iyi insanların varlığı insanı ayrı bir huzura kavuşturuyor sayın izleyici. Arkadaş öyle bir kavram ki, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, siz yine o ilişkinizin en doruk noktası neresiyse oraya ulaşabiliyorsunuz tekrar görüştüğünüzde. Mükemmel bir duygu. Öyle de olmalı zaten..

Arkadaş demişken, kardeşim-11 yıllık yaram-can dostum-güzel insan bu ay nişanlanıyor. Şimdilerde nişan alışverişini yapıyoruz. Yalnızca ikimiz yapıyoruz bunu. Kendim nişanlansam ancak bu kadar heyecanlanırdım sanırım. Neden bilmiyorum ama olabildiğince heyecanlıyım. Garip bir duygu. Kız babası gibiyim. Kusura bakmayın duygusalım bu günlerde. :/

Arkadaş aşkı. (aşk hikayesi vuhu)

2011-11-11T23:41:00.002+02:00

Günlerden bir gün başladı hikayemiz. Aynı okuldaydık. Okula ilk geldiğim gün O'nu gördüğümde aşık olmuştum. Aşk başka bir şeydi. Aslında ben çok çabuk aşık olabilen bir tiptim. Hani şu şıpsevdi dediklerinden. Fakat bu kez başkaydı. O hayallerimin prensiydi. O çok başkaydı. O öyle bir şeydi ki..

Kantinde oturduğu masayı kestirir, yan tarafına oturur, orada fotoğraf çekerdik. Çektiğim fotoğrafın mutlaka arka planında O vardı. Aslında çoğunlukla O vardı. O'nun için yapamayacağım bir şey yok gibiydi. 2. sınıfta aynı dersi almaya başladık. Aynı dersi aldığımızdan olacak ki, selamlaşmalar başladı. Bir gün bana selam vermese, ne derdi var diye düşünür olmuştum. O'nun derdi benim derdimdi, O'nun tasası benim tasamdı..

Mahalle arkadaşım Canan'la görüşememiştik uzun süre. Hep kapı önlerine oturur, çekirdek çitlerdik. Eski zamanlar.. Eski zamanları da özlemiştim doğrusu.. Bir akşam üstü yad edelim dedik eskileri. Oturduk kapı önüne, aldık önümüze çekirdekleri. O kocaman çekirdek kabuğu dağından yapıcaktık ufak karıncalar için.. Otururken, konuşurken, birbirimizi ne kadar özlediğimizi de anladık.

O anlatırken, ben dinledim. Aşık olmuştu o da.. Sonra ben anlattım, o dinledi. Aşkımız da büyük bir fark vardı, O'nun ki karşılıklıydı. Seviyorlardı birbirlerini. Bense? Ben seviyordum sadece. O'nun umrunda bile değildim. Umursamıyordu beni hiç.

Neden sonra Canan "Tanıştırayım mı sizi?" diye sordu. "Elbette" diye atladım durmaksızın. Bizim Canan'ın kalbini çalabilmeyi başaran o şahsı merak etmiştim. Ne de olsa bizim Canan kimseye bakmayan tipti. Hep ben aşık olur, gelir ona anlatırdım. O yalnızca dinlerdi. Sessiz kalır, yorum yapmaya bile çekinirdi. Onun gibi çekimser ve sessiz kızı kim ne yapsındı?

O gün evlerimize yakın olan bir cafeyi seçtik buluşmak için. Neden böyle bir şey yaptık bilmiyorum. Aile korkusu da kalmamıştı bu Canan'ın! Oturduk, bekledik. Sanırım 15 dakika kadar gecikti malum şahıs. Sonra kapıdan göründü. O anı tahmin bile etmek istemezsiniz. Okulda aşık olduğum o çocuktu. Beynimden vurulmuşa döndüm resmen. "Merhaba" deyip elimi uzattığımda beni tanısın diye kalbim o kadar hızla çarpıyordu ki.. Suratıma beni ilk kez görüyormuş gibi baktı. Hiç konuşamadım. Nefesim kesiliyordu sanki.. Kalbime, beynime başta olmak üzere; her yerlerime bıçaklar saplanıyordu. Zorla gülümsemeye çalıştım fakat olmadı işte. Tebessüm.. O da neydi öyle?

Biraz konuştuk. Aynı okulda olduğumuz gerçeği ortaya çıktı. Hatta belki de aynı derslere bile girmişizdir muhabbeti bile oldu. Beni tanımayanı ben hiç tanımam psikolojim ağır bastığından olacak ki, ben de ilk kez görmüşcesine konuştum. Ama Canan bunu pek yemedi sanırım. Olsun, umrumda mıydı sanki? Değildi..

Okul artık üzerime geliyordu. Bu yüzden derslerden kaçmak için yer arıyordum. Genellikle evden dışarı çıkmıyordum. Zaman geçirmek, ah pardon, zaman öldürmek için elimden geleni ardıma koymuyordum. O kadar kötüydü ki.. O kadar kötü ki.. Anlatılmazdı. Anlatılmamalıydı. Kime anlatacaktım ki? Aşık olduğum adam şimdi Canan'ın elini tutuyor mu diyecektim. Of, düşünmesi bile berbattı. Düşünmemeliydim..

Aradan biraz zaman geçti. Okuldan zar, zor mezun oldum. Uzayan dönemimin tek sorumlusu Canan'dı. Evet o olmalıydı. Eski dostum, tek düşmanım halini aldı. Bunlardan habersiz olduğunu biliyordum, suçsuz olduğunu da.. En çok da bu yüzden nefret ediyordum ondan. O kadar umarsız olmasına sebep olan olay örgüsünden..

Bir gün telefonum çaldı. Tanımadığım numarayı açmamayı yeğlesem de içimde oluşan merak duygusu açmaya itti beni. Açtım. Gelen ses titrek bir erkek sesiydi. Çekingen bir konuşma geçicekti aramızda belliydi. İsmini söyledi. O'ydu.. Önce şok oldum. Sonra kekeledim. Sonra o anlatmaya başladı. Canan'la aralarının kötü olduğunu, hatta ayrılmak üzere olduklarını ve tek tanıdığı arkadaşı olduğum için bir şeyler yapmamız gerektiğini söyledi. Aman Allah'ım. Bu da neydi şimdi? Ne yani, bir de barışmaları için aracı mı olacaktım?! Kafamda milyonlarca sinir hücresi dolaşırken 2 saate yakın telefonda görüştük. Ertesi gün dışarda bir yerde buluşmak için sözleştik..

Buluştuk, yine konuştuk. Canan'la başlayan sohbetin rengi aniden değişip, başka konulara sardı. Sonra yine konuştuk, yine görüştük. Artık Canan'la tamamen kopma noktasına gelmişlerdi. Bu kez Canan'ı üzmeden ayrılmak için akıl danışmaya geldi. Gerekli aklı verdiğimi sanıyorum. Aslında "Bitti, buraya kadar!" demesi için zorladım bile diyebilirim..

Biz artık daha da yakınlaşmıştık. O başka türlü bir şeydi benim için. Her günümüz neşeli geçiyordu. Canan söz konusu olmuyordu. Bir gün oturmuş, yine konuşuyorduk. Havadan ve sudan ileriye gitmeyen ilişkimize getirmeye çalışıyordum lafı. Birden ondan o cümle geldi: "Seni o kadar çok seviyorum ki.." bir an ölücem sandım. Allah'ım sana geliyordum işte. Geliyorum, az kaldı.. "Seni o kadar çok seviyorum ki, böyle kardeşim, böyle canımın içisin ya. Her şeyimi anlatabildiğim, paylaşabildiğim. Keşke gerçek bir kan bağımız olsa" dedi.. Bu kez gerçekten ölebilirdim. Boğazıma o bahsedilen meşhur yumruk oturdu. Konuşamadım. Nefesim kesildi. Bir şey söyleyemedim..

Tam o sırada telefonu çaldı. Beni kurtardı diye sevinecektim ki , eli ayağına dolaştı arayanı görünce. Açtı, yine o titrek sesi ile konuştu. Arayan Canan'dı. Bir kez daha denemek istediğini söyledi. O gözleri öyle bir parıldadı ki, o kadar çok gün geçirdik, hiç öyle bi parıltı görmemiştim. O an öyle bir soğukluk girdi ki içime, öyle bir çekildi ki duygularım bedenimden, bir daha gelmezler dedim.. Bir daha gelmediler de zaten..

Artık Canan'ı eskisi gibi seviyorum. O saf ve temiz bir kız. Nişanlandılar ayrıca. Nişanlısı da çok iyi bir arkadaşım. Artık kardeş gibi de görmüyorum onu. Nasıl bir soğukluksa bu görünce "Aaa bu muydu harbiden sevdiğim adam?" diyordum ilk zamanlar. Artık o da yok.

Not: Yukarıda okuduklarınız hayal ürünü olup, %100 Gerçek aşk hikayesi kategorimizde değerlendirilmemesi gereken masaldır. Bir deneme yaptım kendi çapımda, bilginize :)

Bazı insanları tanıdığına lanet edersin ya!

2011-11-10T19:09:00.000+02:00

Nerden tanıdım bu insanı? Nerden çıktı karşıma? Neden ama neden?! Nasıl olur tüm bunlar? Neden ben? Nasıl yani? Neden böyle oluyor şeklinde çoğaltabileceğimiz ne kadar da çok soru kalıbımız var değil mi? Peki ya neden varlar?

Bazı insanları tanırsınız -ki tanımak diye bir şey yoktur, tanıdığınızı sanırsınız- sonra o insanın aslında öyle bir insan olmadığının farkına varırsınız diyelim. Hayal kırıklığı yaşarsınız en başta. Hayal kırıklığıdır şu ilk paragraftaki soruların cevabı. Hayal kırıklığını yapıştırma çabasıdır. Ama bu şekilde yapıştıramazsınız yaranızın akan yerlerini. Peki ya sonra?

Arkadaş-sevgili-akraba, ne olursa olsun etkileşim içindeyiz. İkili bir ilişki kurduğunuz herhangi bir insandan gördüğünüz olumsuz davranışlar iyileri görmenize sebep oluyor. Lanet etmeyip, şükredin öyleyse.! "Her işte bir hayır vardır" mantığı bilinçaltınıza öyle bir yerleşsin ki, olan hiç bir şey dokunmasın hiç bir yerinize öylece..

Öyle varlıklar tanıyorum ki, bir an boşluğa düşüp "Neden oldu bunlar?" diye sorguluyorum. Sonra sorgulanmaktan hoşlanmadığımı anımsıyorum. Ve kaderi. Kader aklıma geldikçe, neden-sonuç örgüsü aklıma geliyor. Sonra "Sana mı düşer kaderi sorgulamak!?" diye kızıyorum kendime. Bana düşmez. Kötüleri tanıdıkça iyilerin tadına varıyorum. İyileri daha da değerlendiriyorum gözümde. Onlar farklılaşsın diye kötüler var hayatımda. Değer bilmek, önemi arz etmek üzere..

Diyeceğim o ki sayın izleyici; hayatınızda her kim varsa, iyi ki de varmış. İyi ki de olmuş. Çıktıysa hayatınızdan cehennem kesilmesin dünya başınıza. İyi ki de çıkmış. O çıkmasaymış, daha iyileriyle karşılaşamazmışsınız çünkü. O'nun gitmesi en iyisiymiş. O gitmiş, siz kalmışsınız. Asla vazgeçmeyin! Asla ve asla üzülmeyin. Çünkü hayat bir zincir halkası gibi olaylar örgüsünden ibaret. Nedenler-sonuçları doğuruyorken üzülüp sıkılmak için bir neden yok.

Son kez söylüyorum: Asla Vazgeçme!

Düşenin dostu olmaz dostum!

2011-11-09T22:29:00.000+02:00

Bunu diyen atalarımıza selam olsun! Sizler ne kadar da çok şey biliyorsunuz öyle. Düşenin dostu olmaz hakikatten. İyi-kötü gün dostlarından dem vurucam. Vurmadan önce komik bir olay geldi başıma onu anlatayım:

Akşam geç vakitte kardeşimle yolda yürürken birden yanımda olmadığını fark ettim. Soluma döndüğümde ise ne göreyim? Kardeşim yerde.! Ne oldu bile diyemeden gülmeye başladım. O kadar güldüm, o kadar güldüm ki "Gülmekten karnına ağrı girmek" deyiminin hakkını verdim sanıyorum.

İyi gün dostu sanmayın beni her düşene gülüyorum diye. Zira çokta kötü gün dostuyumdur. Fakat bir sürü iyi gün dostum vardır. Onlar o kadar iyilerdir ki.. Anlatmakla bitmezler. Bugün vardırlar, yarın yok olurlar. Bir de bu iyilerin kötüleri vardır. Kötü günlerimde yanımdadırlar. Ağlarım, ağlarlar.. Sinirlenirim, bağırırım, çağırırım dinlerler. Bi el, bi omuz, bazen çok daha yakın bir kardeştirler bana.

Bazı insanları ayırt edemiyoruz işte. İyi mi yoksa kötü kategorisinde mi. Herkesi kötü gün dostu sanıp, aldıkça alıyoruz içimize. Ne kadar içimizdeyse, o kadar büyük oluyor acısı. Arkadaşa bile bağlanmak kötü. Çünkü onlar kötü günlerde yoklar. Arkadaşların yok. Aslında bir dayanağın da yok. !

İyi insan o ya, diye savunduğum insanlardan aldığım darbeyi düşünüyorum da, büyüktü be. Harbiden sinir bozucuydu. Saçmaydı, gereksizdi. Nefret bile edemedim. Halbuki bir kavga edebilirdik. Bir tartışabilirdik. Ama ben tartışamazdım ki.. He doğru ya, iyi gün dostuydu onlar. Onlar yüzüme güler, ardımdan bir sürü laf söylerlerdi. Arkamdan işler çevirir, sonra o maskeli gülüşlerini takarlardı suratlarına. Sorsak onlar kardeşti (!) Kardeş ne demekti ha? Kardeş ... Biz kardeş sanmıştık sizi? Nerdesiniz ha?

Diyeceğim o ki sayın izleyici, umarım düşmezsiniz. Hatta biz buna İnşallah diyelim kesin olsun. Düşmeyin.! Ya da düşeceğiniz varsa da elinizden tutup kaldıracak insanlarınız olsun etrafınızda. Onlar candır, onlar bir tanedir. Onlar başkadır. Onlar.. Onlar hakkında söyleyecek o kadar çok sıfat vardır ki, biz onları buraya sığdıramayız. :/

Bana her gün bayram normalde.

2011-11-05T21:20:00.000+02:00

"Kurban Bayramınızı en içten dileklerimle kutlarım." mesajlarını almak için 4 gözle o ulvi günün gelmesini bekliyorum. Mesaj atamayacak durumda olanlar mail de atabilirler. Facebook'tan mesaj atabilirler. Arkadaşlarım duvarlarıma yazabilirler. "Çok az bir kısmı" arayabilirler. Hep bu günü bekliyordum. Öylesine yapılmış toplu eylemler. O kadar tatlısınız ki. O kadar süper ki o toplu yapılan eylemleriniz. Ne desem bilemiyorum!

Bayram dediğimiz ne oldu biliyor musun sayın izleyici? Ben söyleyim sana, temizlik oldu. Bayram geliyor eyvah moduna girip temizlik yapılıyor arefe günü. Bayram günü ise şu yukarıda bahsettiğim "iletişim" kurma olayı oluyor. Acaba bu yıl toplu mesaj olarak neyi seçsem? Tabi ki hiç bir şey. Bu yıl kimseye mesaj atmıyorum. Atana cevap atıyorum. Mühim insanları arayıp ellerinden, küçüklerin de gözlerinden öpüyorum.

Olay Kurban olunca tabi televizyonlarda değişik haberlerde oluşuyor. Hayvanseverler çıktı mı bu yıl sahneye bilmiyorum ama onları da görmeyi merakla bekliyorum. Çok monoton olduk Türkiye'm.

Bayram boyunca gezici bir yapıya sahibiz ailece. Asla arkadaşlarımla plan yapamam bu yüzden. Zira hala büyüyememiş, sülalenin en küçük ve en çok gitmesi gereken kişi modundayız.bu işin büyüğü küçüğü olmasa da herkes herkeslere gitse. Sevdiğim tek güzel yanı ne? Tabi ki baklava. Baklavayı severim. Aslında tüm tatlıları severim. Her gittiğimiz evde yediğimiz baklava ve sınırsız çikolata olayı beni benden alıyor.

Son olarak, erkenden bayramınız mubarek olsun. Nice bayramlara gidin sevdiklerinizle birlikte. Gidin işte, gezin tozun, eğlenin. He bir de bana her gün bayram olayına açıklık getirmek gerekirse soyadıma selam olsun! :(

Futbol hakkında da yazarız biz!

2011-11-03T23:30:00.000+02:00

Futbol maçlarını izliyorum son hız. Anlam veremediğim kocaman bir şey var orada. Hayır offside değil sayın izleyici. Futbolcuya ne zaman yakın çekim yapılsa neden balgam atıyor? Futbolcu psikolojisini anlayabilmem adına profesyonel bir futbolcu ile konuşmam gerekecek. Hele geçen bi maçta adam elini burnunun tepesinden tutarak aşağı doğru sümkürdü bildiğin. Sonra bir de üzerlerinde yuvarlanıyorlar falan. İyk..

Hazır maç demişken okuduğum bir şeyi paylaşmak istiyorum yalnız kızlarla:
"Ofsaytı bilmeyen Kızlar! Sizin için ofsaytı anlatıyoruz...
Şöyle ki:X mağazasına girdiğini düşün. Yanında bir arkadaşın var. O kişi seninle aynı takımda yer alıyor. Karşı takımda da sevmediğin kızlar var. Lakin mağaza öylesine kalabalık, öylesine kalabalık ki anlatamam. Sende takım arkadaşınla beraber bir bluzu beğendin. Karşı takımdaki sevmediğin kişilerde aynı bluzu beğendiler. Ama siz bu bahsedilen bluzu onlardan daha önce kaptınız.Kasanın kale olduğunu düşünelim. Karşı takımdaki kızlar da kasaya ulaşmamanız için savunma yapıyorlar ve kasanın önünde dikilmiş bekliyorlar. Senin de şöyle bir planın var. Takım arkadaşına diyorsun ki; "Sen kasanın arka tarafına geç, ben sana bluzu atayım, ödemeyi yap ve bluzu alalım." Arkadaşın kasanın arkasına yani kızların arka tarafına geçiyor ve sen bluzu ona fırlatıyorsun. Bu durumda ofsayta düşersiniz. He ama böyle yapmazsanız, sevmediğin o kızlarla yüzyüze, tartışarak, çirkefleşerek aralarından sıyrılıp kasaya ulaşır, ödemeyi yaparsanız ofsayta düşmezsiniz. Ama şöyle bir şansınız da var. Sen tam bluzu fırlatacağın sırada arkadaşın kasa önünde savunma yapan kızların yanında durur ve sen fırlattığın anda koşmaya başlarsa ofsayta düşmeme ihtimaliniz var. Fakat zamanlamayı çok iyi ayarlamanız lazım. Çelişkili bir durumda gözler yan hakeme (bu durumda yan hakem kasiyer oluyor) çevrilir. Yan hakem devam etmenize izin verirse ve sizde bluzun ödemesini yapabilirseniz hem gol olur, hemde ofsayta düşmemiş olursunuz. İşte ofsayt böyle birşeydir. Hala anlamadıysan daha da anlamazsın zaten:))"

Ben bu sinirle ne yazayım şimdi?!

2011-11-02T23:27:00.000+02:00

O kadar sinirliyim ki.. O kadar berbat ki.. O kadar fena ki.. Hayata değişik sıfatlar yükleyip ardına geçip gülmek istiyorum. Aslında def'olup gidesim de var. >> bu okuduklarınız iç dünyam olup, dışarıyla alakası olmayan şeylerdir.

Size bugün "güven" konusu hakkında atıp tutacağım. Ömrümde ilk kez bir insan "Sana güvenmiyorum" dedi bana. Neden dedi? Çünkü duygusuz olduğum için duygularıyla dalga geçermişim. Dalga geçmek? Duygularıyla? İnanmadığım bir şeyle nasıl dalga geçebilirim ki?

Bir insana bir şeyi anlatabilmeniz için O'na illa ve kat'a inanmanız gerekir. Aslında inanmak o kadar da zor bir şey değildir. İnsanlara inanmak, güvenmeyi getirir. Güven.. Öff ne kadar da sıkıcı bir kelime. Kime güvenebiliriz ki hayatta. Hadi ama "İnsan topraktan yaratılmıştır ve her an çamurlaşabilir." Bu cümleyi nerde ne zaman okudum, bilmiyorum ama hayat felsefem oldu. O kadar çok toprak görünümlü çamur gördüm ki.. Çamur gibi insanlar. Dışarıdan baktığında mükemmel olan, iyi sanılan fakat içi çamur olan..

En kötüsü nedir biliyor musun sayın izleyici? Sen de o çamur insanlardan herhangi bir tanesine güveniyor olabilirsin. Neden güveniyorsun ki?! Kim ki o? Senin gözlerini boyayan herhangi bir saçma varlık mı? Koskoca dünyada ufacık bir velet mi?! Ne ki o? Ben sana söyleyim: o bir insan. İnsan'a güvenilmez. İnsan özel olduğu kadar güvenilmezdir de.. O yüzden tırnakla ayırırsın. Tıpkı hayatına da bu şekilde yaklaştır insanı. Sana yapışmasın asla. Ayrılması kolay olur. Vazgeçmesi de.. Asla bağlama hiç kimseyi kendine. İnceldiği yerden kopsun bırak!

Ayrılık temasına dönmeyeceğim. Güvenme kısacası. Asla güvenme! kimseye güvenme. Ne kadar az güvenirsen, o kadar az canın acır, o kadar az acıtırsın canını.! Hadi şimdi, git ve aynaya bak. Hayatında kimlere güvendin? Kimler güveninin canına okudu? Kimler buna değdi de kimler değecekken sen onlara vermedin asıl güveni? Ne yaptın sen!? Git bir bak bakalım yüzünde çizgiler oluşmuş mu?

Kulaklık takmanın zararını gördük!

2011-10-31T22:49:00.000+02:00

Kulaklık taktım sonra sağır oldum demeyeceğim tabi ki sizlere. Kulaklıkla beyine giden dalgaların çokluğundan, baş ağrısından da bahsetmeyeceğim. Aslında olayın bilimsel yönü hakkında en ufak bir araştırma yapmadım. Fakat araştırma yapsaydım, unutkanlığa, kulak işitme zorluğuna, baş ağrısına sebep olduğunu bulacağıma eminim.

Size kendi deneyimlerimden bahsedeyim biraz. Kulaklığıyla uyuyan bir insanım. sabah uyandığımda ise kulaklığımın parçalarını sağdan soldan toplayan, hatta yer yer kulağımın içinden bile parça çıkaran şahsiyetim. Özellikle ders çalışırken, (ki şu an Arapça) asla kulaklıksız yapamam. Kafamda dünyasal konularla alakalı hiç bir şey olmasın diye yapıyorum bunu. Malumunuz beyin çift taraflı çalışıyor. Siz ders çalışırken kafanız başka yerlere gidebiliyor. Onu engelleme amacı ile, o gitmeye çalışan yeri durdurmak için son ses müzik eşliğinde çalışıyorum dersimi.

Konu bu değil zaten. Konumuz yollarda yürürken de taktığımız o kulaklık belası. Tüm seslere bizi kapattığı yetmiyormuş gibi artık algıları da kapatıyor. Bugün az daha ölüyordum sayın izleyici. Eminim beni okuyan her 10 kişiden 8'inin de ailesi-akrabası ya da kendisi böyle bir tehlikeyle karşı karşıya gelmiştir. Hiç şimdi yalan söylemeyin, yaşadınız biliyorum!

Diyeceğim o ki; birisi yol sorsa suratına ilk bakıyorsunuz böyle bön bön. Birisi arkanızdan pardon dese, duyamadığınızdan umursamıyorsunuz. İlla dürtmek gerekiyor. Telefon çalsa haberiniz yok, o çalıyor, siz yürüyorsunuz, etrafınızdakiler size bakıyor "salağa bak" düşüncesi ile. Eski yabancı filmlerde olurdu ya, zenciler omuzlarında büyük kaset çalarla gezerlerdi, onun yeni versiyonuyuz. Aman dikkat, zaman geçiyor.. Biz hiç değişmiyoruz, elimizdeki aletler değişiyor o kadar..

Hürriyet.com ve Bumerang

2011-10-30T21:57:00.001+02:00

Yaptığım başvuru sonucu blogumu ana sayfalarında yayınlamaya değer bulan Bumerang, artık sitemin Hürriyet.com.tr de reklam alanında 20.000 kez gösterileceğini müjdeledi bugün bana. Müjdeledi diyorum çünkü bu çok iyi bir haber. Bu sayede meraklı kalabalık gelip blogumda okuma fırsatı bulacaktır. Hurlist.com'da da yerimi almışım. Yazarkafe.com yazarı da olmuşum. E daha ne olsun?

Reklam eklersem siteme para kazanabilirmişim. Fakat blogu açma anlayışıma ters bu durum. Yani para kazanma olayı. Malumunuz burası bir enstitü. Ben yazarım, sizler okuyun diye. Ben yazarım, sizler okuyun, eleştirin diye. Ben yazarım, sizlerin kafasında soru işareti olsun diye. Ben yazarım nacizane bilgilenin diye.

Fakat bir yükümlülüktür aldım şu an başıma. Aslında bir konu hakkında yazmak istiyordum bugün, fakat olmadı. Yarını bekleyin o halde. Az biraz daha gözlemlemeliyim.

Savaş dediğin!

2011-10-29T22:00:00.000+03:00

"Bir savaşta kaybeden veya kazanan yoktur"dedim. "Savaşın sonunu yalnız ölenler bilir" dedi abim. Doğru söyledi sanırım.İnsanlar arasında bitmek bilmeyen bir savaş durumu söz konusu. Savaş mı?

Evet Savaş. Savaş diye bir arkadaşı vardı abimin. Çok iyi bir insandı kendisi. Abisinin adı da Barış'tı. Tam da isimlerinin kişiliğini taşıdıklarını söylerdi abim. İsim önemli. Bir insan çocuğunun adını neden Savaş koyar ki? Kendi savaşını bitiremediğinden olabilir mi?

Evet! İnsanın aslında en büyük savaşı kendisiyle.. Kendisiyle.. Yalnızca kendisiyle birlikte. Aslında tek savaşımız kendimizle. Beni bana bıraktığı zaman, işte o zaman kendi kendimi yemeye başlıyorum. Savaşıyorum. Sonra dış dünyaya ters, burnu havada, saçma bir suretle dönüyorum. Hayır! Aslında bu ben değilim.

Diyeceğim o ki; severek oynadığım ve her oyuna başlarken introsunu nedense tüm duygusallığımla hatta yer yer ağlamalı izlediğim AGE OF EMPİRES 2 nin videosunu paylaşayım sizle. İzleyin ve deyin ki; savaş karşındaki insanla yaptığın bir eylem değil. Aslında savaş kendinle. Kendinin taaa içlerinde. Oralarda bir yerde. Kendine bak! Kendinle barış!

Şüphe düştü mü içine?

2011-10-28T21:26:00.000+03:00

Şüphe'nin sözlük anlamına baktım az önce, karşısında bkz. kuşku yazıyordu. Kuşkuya baktığımda ise: bir kötülük sezerek duyulan korku diyor. Ama benim bahsetmek istediğimi tam olarak tanımlamıyordu. Tanımlayabilecek cümleler de bulmak imkansız zaten. Şüphe o kadar kocaman bir şey ki..

Ufaktan başlar.. Bir kere düştü mü beyninizin bir köşesine, orada yuvarlanır da durur. O büyüdükçe içiniz sıkılır. O büyüdükçe nefesiniz kesilir. O büyüdükçe hayat üstünüze gelir. O büyüdükçe cehennem kesilir dünya başınıza. Olmasın öyle bir şey! Düşmesin içinize şüphe..

Şüphe o kadar iğrenç bir duygudur ki, bir şekilde içinize bulaşır. O bulaşma anından sonra vücudunuzda dağılma evresi gerçekleşir. Bu ise daha ağır bir semptomdur. Artık başka bir şey düşünemez olursunuz. Hani vücudunuzda nereniz ağrırsa canınız oradadır ya, aynen öyle. Şimdi canınız her yerinizde olur. düşünen yerleriniz ağrıyana kadar düşünürsünüz. En sonunda kayış kopar, paranoya...

Aldatıldığınızı düşünün! Aman düşünmeyin. Size yalan söylendiği fikrini asla düşünmeyin. Arkanızdan dönen, dönmüş olan o oyunları düşünmeyin. Düşündükçe mideniz bulanır, başınız döner. Adam/ kadın çıksa karşınıza: "Aldattım seni dün!" dese, o kadar koymaz size. Şüphe kadar koymaz evet. Şu an "Hadi ordan" dediğinizi duyar gibiyim. Fakat öyle. Aldatıldığınızı karşınıza çıkıp söyleyen kişiye kızarsınız, bağırırsınız, sinirinizi alırsınız, çeker gidersiniz. Fakat şüphe duyduğunuz insana hiç bir şey yapamazsınız. Yalnızca düşünürsünüz. Yalnızca hissetmeye çalışırsınız. Yalnızlaştıkça yalnızlaşırsınız.

Sonuç? Sonuç diye bir şey yoktur şüphenin içinde. Debelendikçe batarsınız. Keşke sizleri şüpheye düşürecek olan şey olmasa. Kaybolup gitse, def'olup yok olsa!

Kimseyi tanımam!

2011-10-27T00:28:00.000+03:00

Tanımak zor iş gerçekten sayın izleyici. Tanıdığım dediğiniz insanları aslında hiç de tanıyamadığınızı anlayabildiğiniz oluyor. Aslında iyice tanışmış olduğunuzu sanıyorsunuz fakat sonra anlıyorsunuz ki, yok öyle bir dünya. Ohooo sizden habersiz neler dönmüş neler. Aslında.. Aslında ile başlayan bir sürü olay örgüsü varmış. Derken bir sabah uyanırsınız, aslında herşeyin aynı olmadığının farkına varırsınız. Tanıyamazsınız kimseyi. Tanıdım demek büyük konuşmak evet.

Tanımak dedim de konuyu bağlayasım tuttu. Bu akşam bir komşu çocuğu ile tanışma fırsatımız oldu gayet tevafuki gelişen bir mevzu üzerine. Tanıştığıma memnun oldum dediğimde aslında beni daha önceden tanıdığını söyledi. X kişisinin düğününde görmüş beni. O akşam selam da vermiş ama almamışım. Daha doğrusu duymamışım. Belki de duymuşum da duymamazlıktan gelmişim. Zaten burnum çok havadaymış.

Çok da hızlı atladı konudan konuya, hop dur bir dakika diyemedim bile. Şimdi beni ufacık bir tanışmadan tanıyabildiğini iddia eden insanı eleştirmek istiyorum izninizle. Bir kez gören insan tanıyamaz.! Bir kez gördüğün insanı face'den ekleyemezsin! Bir kez gördüğün insan hakkında atıp tutamazsın! Tanımak zor iştir işte!

Annem der ki hep, yolculuğa çık arkadaşınla tanımak istiyorsan. Diğerleri gibi bir kap tuz ye demedi. Ben de daha yola çıkmadan, yolun başında beni satan arkadaş denen varlıklar tanıdım. Evet tanıdım onları. Bir insanı en iyi sizi yarı yolda bıraktığı zaman tanıyorsunuz çünkü. Bütün olumsuzlukları yüzünüze vuruyor çaaat diye. Aslında göz ardı ettiğiniz milyonlarca özelliklerinin farkına varıyorsunuz. Aslında zaten sizin yanınızda olmaması gereken insanlar olduğunun farkına varıyorsunuz. Başta da söyledim ya, siz de en başta tanıdığınızı sanıyorsunuz ama yanılıyorsunuz. Tanımak hep sonda olur.

Bu post yasta.

2011-10-24T19:26:00.001+03:00

Kişisel olarak olumsuz günler yaşadığım ve üst üste gelen şeylerin etkisinde kaldığım zamanlardan birindeyken Türkiye çapındaki olumsuzluklara da olabildiğince üzülmekteyim. Moralmen çöktük. Depremle çöktük.

Ne yazmalı, ne söylemeli bilinmez.. Koskoca binaların kağıt haline gelmesinden kimler sorumlu diye suç mu atsak, yoksa kalkıp yardıma mı koşsak? Koşamıyorsak da dualarımızla, buradan gönderebileceğimiz yardımlarla mı ulaşsak? Yapalım artık bir şeyler..

Evlerimizi sağlam yapalım, deprem gerçeğine uygun.. İnsanlarımızı bilinçlendirelim.. Yardımcı olalım mağdurlara. Bildiğiniz, kesin olarak emin olduğunuz yardım kuruluşlarına paranızı gönderiniz. Zira aldığımız haberlere göre, bu durumda bile hala başka amaçlarla kullanılmak için istenen yardım paraları varmış. Lütfen o insanlara kanmayın.

Allah hayatını kaybeden insanların yakınlarına sabır versin. Devletçe ve milletçe iyi günler görmemiz dileğiyle..

Saniyeye oynuyoruz.!

2011-10-22T16:00:00.000+03:00

Aniden, anlık, saniyelik, saliselik.. Derken hop. Dur! Birden çek fişi. Dursun her şey. Her yer karanlık. Sonra birden ..

Hayat o kadar enteresan ki. Dün buradasın, yanı başımdasın. Hayallerin var, gerçekliklerin var. Olanlar var, olacaklar var. Akrabaların var, dostların var.. Sonra her şey yok. Aslında yine var ama senin için yok. Çünkü sağlık..

Sağlık gerçekten önemli sayın izleyici. Aslında her şeyden önemli. Yani göreceli bir hayatla karşı karşıya iken, herkesten önemli sağlık. Sağlığını kaybeden bir insanı tanıyorum. Daha 2 gün önce kaybetti. O her şeyi yapabilen, herkesi dize getiren bir insandı. Sonra bir akşam yemeğinden sonra, televizyon izlerken yalnızca tek damarının tıkanması ile sağ tarafını kullanamaz hale geldi.

İnsan hayatı işte bu kadar ufak bir tılsıma bağlı. Oturduğunuz yerde aniden gelebilecek ölümü unuttuğumuz şu günlerde, sağlıklı olmanın da farkına varmalıyız. Bu kişi bunun farkındaydı olabildiğince. Bir gün bana araba çarpıyorken son anda kurtulmuştum. Yanıma gelip "Arabanın önüne atlayacaksan, daha hızlısına atlamalısın ki ölesin" demişti. Anlayamamıştım aslında söylemek istediğini. Zira az önce ölüm burnumun dibinden sıyırıp gitmişti. Onun garip sızısı içindeydim sanırım. Meğer sakat kalma demek istemiş bana.

Hayat o kadar enteresan ki.. Gerçekten çok garip. Yine de her haline şükretmeli kişi. Bir hocamın da dediği gibi; "Asla kendinden yukarıdakilere bakma! Her zaman mutsuz olursun. Her zaman kendinden aşağıdakilere bak ve şükret!" Şükrediyorum. Ucuz atlatmışız yine de. Tedavi sürecinden sonra düzelebilirmiş her şey. İnşallah düzelir. Ama yine de şükür. Şimdi aynaya bak ve sen de kendi haline şükret. Her nerdeysen, ne yaşıyorsan, ne yapıyorsan, şükret! Bak şöyle "Allah'ım sana şükürler olsun".

Ivır Zıvır Değildir bu.

2011-10-20T13:23:00.000+03:00

İnsanın insana yaptığını hayvan hayvana yapmıyor sayın izleyici. Geçenlerde hayvan dünyasını izliyordum. Hayvanlar yemek bulsalar, birbirlerini yemeyecekler o derece. Yemek zorunda oldukları için ve biraz da düzenden olsa gerek, yiyorlar birbirlerini. Yoksa çark dönmez. Ama yiyebileceği kadarını yiyorlar. Başka bir hayvanı öldürüp bırakmıyorlar. Ya da onun gibi bir şey..

İnsan özünde en yüksek rütbeyle yaratılmış mahlukattır. İnsana düşünebilme, konuşabilme, algılayabilme, anlamlandırabilme gibi bir sürü nitelik yüklenmiştir. İnsan düşünür.. İnsan düşünmelidir.. İnsan konuşmalıdır.. İnsan ... İnsan.. İnsan yapmalıdır bunu. Ama insan öldürmek için yaratılmamıştır. İnsan ne zaman ki asıl yaratılma amacını unutur, işte o zaman öldürmeye de başlar. Yemek için de değil, yalnızca öldürmek için.

"Ölüm".. Ne kadar da acı bir sözcüktür öyle. "Şehit" mertebesinin ululuğunun yanı sıra, yapılanların acısı. Bir amaç, bir sonuç, bir neden.. Yalnızca bir. Peki ya sonra?

Sonrasını söylüyorum: Ben askere gitmeyen arkadaşlarıma "Ne zaman gidiyorsun askere,he?" diye sıkıştıran insanım. Siz koruyacaksınız bizi, iftihar duyacağız sizinle diyen insanım. Ama artık 24 kez düşünüyorum. Bu cümleleri kurmadan önce daha da fazla düşünüyorum. Kime karşı koruyacaksınız ki bizi? Gökten uzaylılar mı gelip vuracaklar bizi? Yoksa yer altından canavarlar mı çıkacak? Yo, hayır. Hiç ama hiç biri olmayacak. Aslında kardeşçe yaşamamız gereken toprakların üzerinde, aynı soluğu soluduğumuz insanlara karşı mı koruyacaksınız bizi? Bizi bize mi vurduracaklar heh?

Peki ya sonra? Nerde kaldı "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" nidalarımız? Heh? Nerde hep beraber gittiğimiz okul sıralarımız. Her sabah "Türküm, doğruyum" ile başladığımız andımız. Nerde yediğimiz yemek, içtiğimiz su? Napıyorsunuz siz?! Napıyoruz?! Ölmek, öldürmek çare değildir. Çünkü biz öldürmek için gelmedik bu dünyaya. Çünkü bizi hayvanlardan farklı yapan şey bu. Biz ölmeyeceğiz, öldürmeyeceğiz..

Allah'tan tüm şehitlerimizin analarına sabır diliyorum. Allah rahmet eylesin. Canımız acıyor..

Ben yazmaya başladım, çünkü..

2011-10-18T00:30:00.000+03:00

Bu konu hakkında hiç yazdım mi bilmiyorum. Demek ki yazmamışım. Yıl bilmem kaç. Yılın kaç olduğu o kadar da mühim bir konu değil zaten. Daha 4. sınıftaydım. Sınıfın en konuşkan, en zeki ve en atılgan kızı olarak hocam kompozisyon yarışması için yazı yazmamı istedi. O günü hatırlıyorum da, sanırım kabustu benim için. Ödevlere ek bir de kompozisyon çıkmıştı başıma. Eve gider gitmez ödeve oturan bir kişiliktim. Ödevi bitirir sonra rahat ederdim. Yemek masamız vardı, şöyle eski masalardan upuzun. Ödevimi orada yapardım hep. Kocaman masalar hoşuma giderdi. Yazarken masaya taşırdığım için çiziklerle doluydu o masa. Babam hep çeyiz olarak o masayı da bana vereceğini söylerdi.

Masaya yayıldım yine. Yazdım, sildim. Konu Cumhuriyet ve Atatürk'tü sanırım hatırladığım kadarıyla. Tam olarak konuyu hatırlamıyorum. Yazdım, yarışmaya yolladık, birinci oldum. Birincilik hediyemi alırken bir törenle, aslında güzel yazabiliyorum aklımın köşesine yerleşti. Bilinçaltı aptaldır, ne dersen ona inanır.

Ortaokulda taşındığımız için okul değişikliğine gittik. 6. sınıfta Türkçe hocam tarafından keşfedildim. En yüksek kompozisyon notları hep benim oldu. 8. sınıfta okulumuzu ziyarete gelen ve adını bilmediğim Milli Eğitim Bakanı, duvardaki panoda asılı yazımı görünce, Büşra kim!? dedi. O kadar korkarak kalktım ki.. Yüzüm kıpkırmızı. "Benim" dedim. Ama millet bana bakmasa hayatta kalkmıcam. O derece utandım ve sıkıldım. "Yazın çok güzelmiş, aferin. İlerde yazı işleri müdürüm olursun" deyip güldü. Bir oh çektim, nefesim kesildi.

Lise yıllarında ise tüm sınıfın kompozisyonlarını ben yazdım. Lise de bana çeşitli sebeplerden takan bir hocam, bana 50 falan verirken, yine benim yazdığım yazılara 100'leri çakıyordu. Sonra diğer sınıflara namım gitti. Başka sınıflardan da yazılarını yazmamı isteyenler oldu. İşin en garip kısmı ise, hiç sıkılmıyor olmamdı. Severek yazıyordum. Bir gün müdür beni tahtaya kaldırıp "yaprak" hakkında yazı yazmamı istedi. Her konu hakkında yazmam gerektiğini tahta da bana anlattı.

Üniversite de ise, olayı geliştirme kararı aldık. Okul dergisi çıkarma girişiminde bulunup, yeterli bakiyeye sahip olamadan dağıldık. Sevgilisine yazı yazmamı isteyenler oldu. Sonra şans eseri blog açmaya karar verdim. Yazmayı ve okutmayı seviyordum. Bazen yazmanın beni inanılmaz rahatlattığı inancındayım. Yazmanın ise özel bir iç dünyasına sahip olduğunu hissediyorum. Zira bazen o içimdeki şey susuyor. Hiç bir şey yazamıyorum. Duruyor, bekliyor. Sonra saçma da olsa benim için önemli olan şeyleri anlatıyor. Duyduğum yerden yakalayıp paylaşıyorum. Okurken mutlu oluyorsundur umarım. Zira ben yazarken oluyorum (:

Dil öğrenmek kolay değil.

2011-10-17T00:37:00.000+03:00

Bir dil bir insan sözüne istinaden yeni bir dil öğrenmeye başladığımı söylemiştim zaten. Peki ya ne oldu? Başladım kursa. Harfleri yazmakta olabildiğince zorlanıyorum. "Latin alfabesi neden kabul edilmiş ki?!" diye sinirlenirdim Kur'an-ı Kerim öğrenmeye çalışırken. Eğer öyle olmasaydı daha kolay olacaktı benim için. Fakat şimdi Arapça'yı öğrenmeye başlayınca anladım ki, gerçekten yazması çok zormuş. Latin harfleri ile resmen çocuk oyunu oynuyoruz millet.!

Latin harflerini yazmakta okumakta oldukça kolay Arapça ile karşılaştırdığımızda. Fakat Arapça harflerin estetiği de hiç bir yerde yok. Sanki durmadan bir resim çiziyor edasıyla yazıyorsunuz. Ve her yazdığınız cümleye aşık oluyorsunuz. Farklı bir şeymiş bu Arapça. Gerçekten inanılmaz ilgimi çekti kendisi. Erkek olsa kesin evlenirdim.

Hocam daha öğrendiğimiz 3-5 kelimeyle maruzatımızı anlatmamızı istedi. "Kesinlikle Türkçe yok!" dedi. Ben de ingilizce anlattım.Sanırım alındı hocam. Ama beni çok seviyor. İnsan sevildiğini hissedebiliyo sanırım, en azından ben hissederim :)

Bunun haricinde Arapça'yı öğrenin diyorum. İngilizce ile karşılaştırmalı olarak öğreniyorum ben. Çünkü ikisi de bana yabancı dil, ikisini de normal hayatımda kullanmıyorum. Eş anlamlısı gibi pekiştirmeye çalışıyorum ki kafamda güzel yerlere yerleşsinler. Kolay gelsin hepimize :) Görüşürüz

Hava soğumuş o.O

2011-10-15T23:20:00.000+03:00

Buz gibi bir post atıyorum size sayın izleyici. Dondum. Kombi yakıyoruz, kalın giyoruz ama yok yani yok.! Isınamadım bir türlü. Ellerim buz kesti, yazamıyorum :(

Neyse, Arapça kursuma başladım bugün. İlk dersimiz dolayısıyla oldukça eğlenceli bir gün geçirdik. Gramer değil de konuşma dilini öğreniyor olmak inanın süper bir şey. Durmadan konuşuyoruz. Fakat konuştuklarımızı yazma işine gelince yoruluyorum. Elim çok yabancı harfleri çizmeye. "Okumayı biliyorum da yazamıyorum" cümlesi tam da bana uygun sanırım.

Kurs sonrası Taksim'e geçtim. Otobüste giderken yanımdaki kadın parfüm sıktı. İlk önce berbat koktu. Öksürdüm falan. Fakat sonra gerçekten süper koktuğunu anladım. Kadına dönerek "Parfümü siz mi sıktınız?" dedim sanki görmemişcesine. "Evet!" dedi kadın bir hışımla dönerek. O masum gülüşümü suratıma takınarak "Mükemmel kokuyor, adı ne bunun?" dedim. Kadın da gülümsedi, az bildiği Türkçe ile "Kenzo" dedikten sonra bir kaç şey daha ekledi. Ben konuşma tarzına bittim. Tabi koskoca otobüste onu bulmama da.

Bakın ne okudum:

"Çince'yi ne kadar sürede öğrenirsiniz?
Profesör: Çince'yi öğrenmeye ömür yetmez.
Docent: 10 senede öğrenirim.
Asistan: 3-5 senede öğrenebilirim.
Öğrenci: sınav yarınsa, akşama hallederiz"

Düşündüm de, öğrenci hayatı yaşıyorum hala. Her şeyi yaparım ederim modundayım. Bir dershane ile içli dışlı bir hayat geçiriyorum. 4 yılım onların elinde geçti. Bu yıl yeterli tanıtım yapmadıkları hakkında konuşurken müdürle, viral reklam yapmayı önerdim." Gel çekelim" dedi o da. Yani sizin anlayacağınız dil de söylemek gerekirse, virüs reklam çekicez. Şu Facebook gibi sosyal ağlar da gezip duran ve insanların paylaşmasını sağlayacak akıllı bir şey. Düşünüyorum.. Düşünüyorum..

Bir gün..

2011-10-14T20:18:00.000+03:00

Bir gün diye başlayan bir sürü cümle geldi şu an aklına sanırım. Eminim gelmiştir. Çünkü bir sürü şarkı, bir sürü şiir, bir sürü yazı başlar bir gün diye.. Biz de bir gün..

Neyse uzatmıcam konuyu. "Bir gün" "One Day" filmine gittik, bir gün.. Yani bugün gittik. Bugün gösterime giren filme, can dostum güzel insanın twitter da mention atması sonucu davetliydik. "Misafirlerimiz" sıfatı ile sinema da bulunduk. Tam 17 dakika reklam izledikten sonra -ki reklamlardan bıkmış bir yapım var- 10 dakika kadar da fragman izledik. Film öyle bir zaman da başladı ki, artık bö gelmişti. Ben bir gün diye bir filmin varlığından bir haberdim. Daha çok bir gün dünyayı alt üst edecek bir bilim-kurgu filmi bekliyordum. Ya da ne biliyim korku-gerilim. İnsan gitmeden bir afişine bakar ama değil mi?

Filmin konusuna gelecek olursak aşk filmi. Benim gitmemem gereken film yani. Çoğu sahne de of, pff, ya öff! şeklinde sesli tepkiler veren kişi işte o an ben oluyorum. Film çok sıkıcı gerçekten. Filmden çıkınca aşk var mıydı gerçekten diye düşünüyorsunuz. Filmde aşk namına bir şey yok. Ama beraber gittiğim arkadaşım bunun aksini düşünerek beni duygusuzlukla suçladı. Sevgilim olmadığı için anlayamazmışım. Anlamayalım o zaman efendim. Sevgilisi olmadan anlaşılacak aşk filmi yok mudur?

Aşk filmindeki "aşk" duygusuna uzanabilmemiz için illa hayatımızda birilerinin olması mı lazım gelir? Bu tip sorulara yoğunlaşmışken, bir de para verip giren insanlar için üzüldüm. Arkadaşın tepkisi ise bağırarak gülmeme neden oldu "Kelle başı 12,5 lira alıyolar lan!" Kelle başı mı :D Hala gülüyorum.

Filmde arkadaş olan bir kız ve erkeğin aslında birbirlerine olan aşkları anlatılıyor. Film lise mezuniyetleri olan 15 Temmuz 1988 yılında başlayıp 15 temmuz 2011 yılında bitiyor. Yıllar içinde birbirinden kopuk olaylar görüyorsunuz. Oğlumuz pervasız ve en istenmeyen erkek modeliyken, kızımız ise güven meraklısı ve idealist. Öyle böyle derken yıllar geçiyor ve sanırım 2005 yılında evleniyorlar. 2 yıl kadar sonra kız ölüyor. Aslında karı-koca hayatlarını da görmüyoruz. Yalnızca çocuklarının olmadığını biliyoruz. Sanırım kadın da sorun. Burayı da çözemedim mesela. Sonunda ne mi oluyor? Adam yine saçma bir halde. Boşa geçmiş bir ömürle gökyüzüne bakıyor. Ekran kararıyor ve o son yazılar karşınızda.

Ne diyim ben şimdi? Aşk mı dediniz? Yok öyle bir şey. Aşk filmi mi dediniz? Sevgilim olana kadar izlemeyeceğim varlık o.

Mustafa Amca'ya gittik.

2011-10-13T23:34:00.000+03:00

Biliyorsunuzdur belki İstanbul dolaylarındaysanız. Taksim'in sağ arka köşelerinde bir mekan. Mekan demeye bin şahit ister aslında. Sokakta oturuyorsunuz. Sokakta ufak tabureler ve masalarla.

Mekanı kötülemek adına söylemedim. Aslında süper sıcak bir mekan. İnsanları oldukça enteresan mesela. Her tipten insan var. O ufacık masanın etrafına doluşan 7 genç, sıkış tıkış oturarak muhabbet edebiliyorlar. O ufacık masaya koskocaman sohbetlerini sığdırabiliyorlar. Mekanın ufacık tefecikliği oldukça hoşuma gitti ki..

Kahvemizi içtik. Mustafa Amca gerçekten yaşlıca bir amca. O da geziniyor arada, servis yapıyor. Mekan oldukça ucuz ve sevimli. Duyduğuma göre domatesli tostu meşhurmuş. Ucuzmuş da. Bir daha ondan yicem. Aç gitmedim, deneyemedim.

Yan tarafımızdaki masada oturan 5 adamın 4'ü tiyatrocuydu. Hepsini ayrı ayrı dizilerde görmüştüm önceleri. Arkadaşımla elimizdeki telefonlarla twit atmaya uğraşırken, adamlardan bir tanesi en sonunda dayanamayıp "Sohbet etmeye mi geldiniz, yoksa telefondan mı sohbet ediyorsunuz?" dedi. Biz güldük. Fakat yine de telefonları elimizden bırakamadık. Kahvelerimiz gelene kadar internet üzerinden geçti muhabbetimiz.

Güzel bir mekanda, sıcak insanlarla tanışmanın verdiği mutlulukla eve geldim. Fal da baktırdım bu arada. Yanımda bulunan arkadaşım baktı falıma. Aslında fal baktırmaktan nefret ederim. O kadar ısrar etti, o kadar ısrar etti ki... Hani karar verme aşamasındayım falan diyordum ya, onunla hiç konuşmamıştık bu tip konuları. Malumunuz telefon elimizden düşmemişti ki. Neyim varsa bildi diyebilirim. Fazladan "N" ve "L" harfleri geldi. Sanırım bu bir işaret. "Lan!?" diyo birileri. Bir daha da baktırmam fal. Buraya kadarmış.

Not: Fotoğraf internetten alınmış Mustafa Amcanın yerinin fotoğrafıdır. Biz şu kapının önünde oturduk mesela ^^ Komedi :D

Ivır Zıvır Part 16

2011-10-12T11:34:00.002+03:00

Fatih Portakal mı İrfan Değirmenci mi derseniz, tabi ki İrfan abimiz derim. Konuşmasındaki serilik ve yorumlarıyla kendisini dinlettiriyor. Severek izliyoruz sabahları. Bugün izlediğim bir söyleşi programında söylediğine göre gece 1 de başlıyormuş mesaisi. Sonra işte sabah bizim izlediğimiz yerden devam ediyormuş. Hayatı alt üst, gece çalış, gündüz uyu. Zor olsa gerek..

Hayatıma öyle bir yerden öyle bir yön verme kararı aldım ki, şu an ben bile bunun farkına varamıyorum. Son 3 gündür verdiğim kararın etkisinde olumsuz davranışlar sergiliyorum. Zira ne yapmak istediğimi bilemez durumdayım. Karar almak ve sonunda pişman olmamak önemli.

Madcon-Freaky Like me dinliyorum, her dinleyişimde aklıma Çanakkale-Balıkesir-Bursa üçlüsü geliyor. Eğlenmiştik sanırım. Evet evet çok eğlenmiştik. Araba da bunu dinlemeyi seviyorduk. Camlar kapalı hop! Geçen gün yolda yürürken fark ettim, hala o camlarını açıp bass'ı fulleyen,yabancı müziği son ses açan insanlar varmış. Soyları tükendi sanıyordum oysa ki..

Az önce Ayşe Teyze'den mail gelmiş "Deterjana Son!" diye. Açmaya korktum şahsen. Ne çıkar Allah bilir. :)

Kitap yazıyodum ya, şimdilerde duruldum. Yazamıyorum. Birden kesildi her şey. Sanırım bir yerlere gitmem lazım. Evet, bir plan yaptım. Haftalık bir plan. Haftaya gitmeyi düşündüğüm yer var. Gitmeliyim. Evet, gitmeliyim. Denizi görürsem yazarım ben. Yazarım.

Mesafeler aşka engel midir bilmem ama engel sanırım. Aşk hakkında atıp tutacak değilim. Malumunuz insan inanmadığı şey hakkında konuşamaz. Fakat bu mesafe olayı fena. İnsan seviyorsa bir şekilde göz yumar değil mi? Ayrılıp terk etmez hemen. Farklı şehirlerde yaşayan arkadaşlarım ayrılmışlar şimdi. Buradayken ne kadar güzellerdi. Çok da yakışıyorlardı. Beraber çekildiğimiz fotoğrafları silsem mi :S

Sevmek zor iş gerçekten. Sevebilmek yetenek ister. Sevmekten çok özlemeyi hissettiğim için ne desem bilemedim şimdi. Aşk-sevgi-özlem üçlüsü arasında gidip gelen insanlar tanıyorum mesela. Yazık..

Hesap ödeme sorunsalı

2011-10-10T21:21:00.001+03:00

En en en nefret ettiğim olaydır. Kız kıza bir yere gidersiniz mesela, sen öde ben ödeyim muhabbeti geçer. Genellikle ödemeyi tercih ederim. Ya da kasa önüne gelmeden bir anlaşma yoluna gideriz. Eğer çokça görüştüğüm bir arkadaşımsa kişi, bir yemeği o, diğerini ben öderim. Ya da yemek yeriz sonra tatlı yemeye yemekle eş değer bir mekan seçeriz falan. Bir şekilde ödeşiriz. Peki ya kız-erkek olunca?

Ben geri kafalı olurum işte o zaman. Erkek eğer kızı yemeğe davet ediyorsa, ödemeyi de göze almış demektir. Kızın da elini cebine atıp, "Ben öderim" triplerine girmesi hiç hoş karşılanmaz. Biz babadan böyle gördük en azından. Para ödenecekse er kişisi elini cebine atar. Aslında bu biraz da "sorumluluk" duygusunun eseridir. Adam size karşı sorumluluk hissediyorsa paranızı ödemek ister. Paranızı ödemiyorsa işte o zaman bir terslik vardır. Sizi sahiplenmiş diyemeyiz tam olarak.. Mesela ben herhangi birine hesabımı ödemek isterse "Sen kim oluyorsun ki benim hesabımı ödeyebileceğini sanıyorsun!?" diye çıkışırım. Bence bu bir ayrıcalık.

Geçenlerde yeni evlenmiş kuzenlerle konuşuyoduk bu konuyu. Erkek olan anlatıyor "Ben yalnız eşime yedirdim paramı" Hmm para yedirmek olarak görünüyor bu konu demek ki. Diğerleri ile ya alman hesabı denilen o çiftlerin kendi yediklerinin parasını ödemişler,ya da kız ödemiş. Uzun süreli ilişkilerde özellikle sen-ben olmaz. Bana kalırsa olmamalı. Erkeğin parası yoksa, kız ona vermeli, yine o ödemeli.

Bir restaurantta oturuyorsunuz mesela. Kadın cüzdanı çıkarıyor, erkek yanında. Kadın ödüyor, erkek bakıyor. Bilmiyorum bu biraz enteresan bir durum gibi. Kadın güçlüyüm ben imajı verdiğini sanıyor olsa da bana pek gelmiyor bu. Yok herkes yediğini ödesin durumu var ise, o daha arkadaşız olayının bir sonucudur. Diyorum ya, sahiplenme tam olarak gerçekleşmemiştir. Kadınların ne kadar analık duygusu gelişmişse, erkeklerin de o kadar koruyuculuk ve sahiplenme duygusu vardır. En azından benim hayal dünyam da ya da ütopyam da bu böyledir. Saygı duyunuz, çünkü şimdi yapacağınız yorumlara ben de saygı duyacağım.

Bağlan-a-mıyorum.!

2011-10-09T22:28:00.000+03:00

Bağlanmak kelimesi.. Ne kadar enteresan değil mi? Bağlanmayı tanımlamam gerekirse kayıtsız şartsız kabul etmek gelir aklıma. İşte bu yüzdendir ki sanırım, korkarım bağlanmaya. Bağlanamam ben.

Bugün aklıma geldi. Ben kitap yazıyorum. Birisinin isteği üzerine yazdım. Her hangi bir yayın evine bağlanmayı ise düşünmüyorum. Dediğim gibi bağlanamam ben!

Geçenlerde asistanlık için görüştüğüm hocaya da söyledim bunu. Sabah-akşam onunla olmamı istedi. Bağlanamam sana hoca dedim. Ben canım sıkıldığında çekip gitmeliyim. İstediğim zaman kapatıp atmalıyım. Arkamı dönmeliyim. Ne bileyim, sıkıntıya gelemem ben.

Yengeç burcu bağlanacak kapı arar derler oysa ki.. Ben de tam tersi işliyor bu durum. Bağlanmak isteyen biri görünce topuklarımı değdirerek kaçasım geliyor. Fakat durum bağlanana kadar. Ondan sonra da ölümüne bağlanıyorum. Hiç bırakmayacakmışcasına. Sanırım korkumun sebebi bu. O'na değecek bir şey olmalı. Mükemmel olmalı en azından. En azından diyorum.

Zor işler bunlar,bağlanmak-bağlanamamak falan. Kısmetimizden öteye geçemiyorduk değil mi?

Sansür önemli.

2011-10-09T00:19:00.000+03:00

Boykot habertürk! diyorsam anlıyorsunuz yazımın içeriğini az çok. Reklamın iyisi kötüsü olmazdan mı yola çıksak yoksa ölen bir kadının dramının hala bitmemiş olmasından mı dem bulsak bilemedik.

Dün sabah yayınlanan gazete beni olabildiğince sarstı. Sizleri de sarstı eminim. Arkadaşım beni arayıp, galiba organları da dışarı çıkarılmış dedi vahşetle. Vahşete düştük. Sabah Fox haber'de duydum olayı. İnternete koşup hemen online olarak gördüm, canım acıdı.

Gazete de yayınlanması için bir sebep olmalıydı. Bunun için açıklamaları bekledim.Beklediğim açıklama geldi: İnsanlarımızın tepkisini ölçmek, insanlarımızın vahşeti gözler önüne sermek ve bu konu hakkında duyarlılığa çağırmak. İnsanlarımıza kadına olan şiddetin bir göz morarması olarak görmesini engellemek. Ne yani gözümüzü mü korkutmak istediniz sizler kısaca? Nedir bu ?

Bakın kadınların sonu bu olabiliyor demek mi istediniz? Normal olmayan psikopat bir adamın yaptığını tüm çıplaklığıyla gözler önüne serdiniz de ne oldu tam olarak? Ben şahsen kadına üzüldüm. Ölümü olabildiğince kötü olmuş, öldükten sonra çıplak vücudu üzerinden sergilenen gazeteler ve sansasyon daha da bunu taçlandırmış. Olacak iş miydi bu?

Merak ediyorum, tecavüzü nasıl gösterecekler? Peki ya çocuk pornosunu? Bunlar da kanayan yaralar bence. Haydi bunları da sür manşette yayınlarken böyle can alıcı fotoğraflarla göstersenize. Gösteremezsiniz?! Neden? Çünkü o bir kadındı. savunmasız ve savunamayacak olan bir kadın. O kadın öldü ve eminim diğer bir sürü kadın gibi sür manşette çıplak vücuduna saplanmış bıçaklı sırtını görmek istemezdi. O kadının hakkını nasıl ödeyeceksiniz?! Sizin yaptığınız o bıçağı sağlayan adamdan daha mı iyi bir şey sandınız şimdi?

İnanılmaz bir biçimde sinirlendim. İnanılmaz bir biçimde şok oldum. Haber alma özgürlüğü dediniz de aklıma geldi; sansasyon mu yaratmak istediniz? Gazetenin yazarları da bu durumdan oldukça hoşnutsuz okuduğum kadarıyla. Peki açıklamalar sizleri tatmin etti mi? Hani haklı göstermeye çalışacak cümleler hoşunuza gitti mi bilmem ama ben bir ölü "kadın" ın bu şekilde ifşa edilmesinden inanılmaz rahatsız oldum.

Söyleyeceklerim bu kadar, bu konuda da başka bir şey söylemeyeceğim.

Ivır Zıvır part 15

2011-10-06T22:51:00.000+03:00

Dün annemle alışverişe çıktık. "Bu 14 yaş için yazıyor ama kardeşime olmaz" dedim. Annem "Bak şu çocuğa bile olur!" dedi, o çocuk lafa karıştı "Abla ben 26 yaşındayım, ayıp oluyo ama " dedi. Çok güldüm, yazık ya. Küçük göstermek hoş olmasa gerek.

Amerika'da New York'taki şu meşhur Brooklyn Köprüsünü trafiğe kapatan işsizler, bağırıp çağırıp haklarını aramışlar. Nedense hiç bir ana haber bülteninde bunu görmedik. Neden? Çünkü orası hala hayal şehri. Orada işsizlik yok, işsizlikten yol kapatan insanlar da yok.

Hafta sonuna bir sürü insana söz verdim. Fakat şu an ne yapacağımı bilemiyorum. Bir sürü telefon görüşmem var. En çok da fotoğraf çekmek istiyordum ben oysa ki.. Sakil.. Sakil.. Bunu neden söyledim bilmiyorum.

İnternette yazan herkesi İstanbul'da yaşıyormuş gibi sanıyorum. Bir de böyle işte güzel hatunlar, yakışıklı erkekler gözümde canlanıyor. Herkes fit, herkes mükemmel gibi. Kafam da öyle bir yerdesiniz ki anlatamam. Yazdıklarınızdan olacak ki, güzel insanlarsınız!

Bunu kendinize ibret olarak alın; kimseye güvenmeyin. Asla güvenmeyin, hiç güvenmeyin! -Bana güvenebilirsiniz. :p En güzelini yapıyorum şu an Allah'a havale ediyorum. O en doğrusunu gösterecektir sana x!

İphone 5'i beklerken 4s'yi çıkarmış olması gerçekten marka imajını zedeledi bana sorarsanız. 5'ini çıkaramadı yan ürününü çıkardı gözüyle bakar oldum. Daha 4'ün taksitlerini bitirememiş olan insanların bu hoşuna gitmiştir. Bende 4'ü var nasıl olsa, 5 i beklerim s ye gerek yok diye düşünüyorlardır eminim. Çıkan telefonun fiyatı aldığım duyumlara göre 199$ imiş. Buraya ne kadara gelir bilemeyiz ama şahsen iphone'dan nefret eden bir insanım. Dokunmatikleri sevmiyorum!

Hee bir de iphone demişken Apple'ın eski patronu Steve Jobs hayatını kaybetmiş. Ne diyelim? Allah rahmet eylesin.

Dış görünüş önemli değildir!

2011-10-05T00:39:00.000+03:00

Bazen öyle insanlar tanıyorum ki, dışarıdan baktığın zaman itici ve olumsuz düşüncelere şevk edici şeyler. Ama biraz konuşunca aslında o insanın ne kadar iyi olduğunu ve dışıyla içinin alakasız olduğunun farkına varıyorum.

Bir gün otobüste giderken karşımızda oturan kızın ne kadar güzel olduğu konusunda annemle hem fikirdik. Derken kızın yan tarafında bir adam cep telefonuyla konuşmaya başladı. O kızcağız birden ayağa kalkarak adama doğru öyle bir cırladı ki, ne güzellik kaldı ne hanımefendilik. Sesi kulaklarımızı tırmalarken, yüzünün değişmesi kaçınılmaz bir gerçekti sanırım. İçinin dışa yansıması bir nevi. Psikolojik algı.

Ya da şöyle uzunca saçlı, hani sokakta gördüğünüzde bu adam metal dinler, hatta yer yer satanist midir acaba düşüncelerinin hakim olduğu insan tanıyorum. O namazlarını cami'de cemaatle kılar ve hep ön saf da yer alır. "Saçlarıma basıyorlar" diye dalga geçer bazen. Camiye gittiğinde ona değişik gözle bakan insanlar varmış. Bundan gerçekten çok rahatsız oluyormuş. Saçlarını uzatmayı seviyormuş. Siyah giymeyi de. Sakallarını da o şekilde suratına uygun görüyormuş.

Konuştuğu zaman hayranlık uyandıracak cümleler kuran zat-ı muhteremlerin dış görünüşlerine de özen göstermeleri konusunda ısrarcı olsam da, artık kimseye dış görünüşü ile muamele yapmayacağım. Bir bırak, kişi neyse zaten içi dışına yansıyacaktır. Fakat siz yine de içinizi dışınıza, dışınızı içinize yansıtın. Nasılsanız öyle görünün. Ön yargılarımızdan da kurtulalım.

Hastayken ne yapılmaz?

2011-10-04T00:53:00.000+03:00

Havalar soğudu ya, hepimiz gribiz, hepimiz soğuk algınıyız değil mi?

Pekala napcaz? Gidicez hemen sağlık ocağına iki ilaç yazdıracağız. Sonra ilaçlarımız bitmeden ayaklandığımız için ilaç kullanımını kesicez. Hepimiz yaparız bunu, hayır demeyin lütfen.

Ya da benim gibi ilaç kullanımına kesinlikle karşı olabilirsiniz. Geçenlerde üşüttüğüm kafamı düzeltmek için içtiğim ilacı çıkaran kişiye dua ettim. O kadar direnmeme gerek yokmuş. 2 tane alıyorsun böyle, hiç bir şeyin kalmıyor.

Şimdi ise boğazlarımda yanma hissi var. Bazen o kadar çok yanıyor ki dolaptan aldığım buz gibi suyu deviriyorum. Bir ferahlama sonrası ses kısılması gözlemledim. Sesim travestileri aratmayacak dereceye gelmiş olsa da hasta olmam ben! Evet ya, hasta olmam ben hiç :/ Ne kadar enteresan o.O

Grip kol gezerken bu kadar rahat olamıyoruz tabi ki. Etraf virüs kaynıyor. Hava desen, bir 40 derece, bi 10. Bi karar verse biz de rahat etsek. Kışlıkları çıkarıp, yazlıkları kaldırdığım bu gün de hava mis gibi yanıyordu. Gölgede sıcaklık 25 derece falandı sanırım. Yok deve demeyin efendim, üzerinizde kot montunuz olsaydı demezdiniz bunu bana!

Anlatacak çok şeyim var oysa..

2011-10-02T22:23:00.001+03:00

Ama anlatmayacağım sanmayın. Anlatacağım tabi ki. Keşke bilgisayarcılar bir porgram geliştirseler. Dokunmatik değil, konuşmatik olsak. Mesela ben bilgisayara bakarak anlatsam, o anlattıklarımı yazsa. Ya da desem ki bilgisayara şu programı aç, sağa dön, sola dön vs. O ben ne dersem onu yapsa. Sonra ben bilgisayarımla evlensem falan...

Tamam abarttım. İlerisini düşünüyorum da, odalara sığan bilgisayarlar şimdi cepteyse o zaman heralde kafamızın içinde olur. Ya da dokunmatikten sıkılan insanoğlu konuşmatiğe geçer. Derken konuşmaktan sıkılır düşünmatiğe döneriz. Artık düşündüklerimizi yazar bilgisayar.

Bilgisayardan korkuyor muyum? Hayır! Bu devirde olacak iş mi? Görmeyiz biz onları görmeyiz. Kendimi böyle avutuyorum evet.

Ama en önemli gelişim tabi ki evdeki şu ışıklara yapılacak sensördür. Sesimle kapatıp açmak istiyorum. Özellikle de kitap okurken,uyumaya yakın beni hissedipte kapatabilir kendini. Bana hepsi uyar. Kendisi bilir yani. Anlayacağın sayın izleyicim, yenilik istiyorum. Yıl olmuş 2011 biz hala kumanda nerde diye arıyoruz. Yaptığım bir "tivik" projesi vardı hayata geçirmek istediğim. Sonra ben vazgeçtim. Ama sırf gençlerin önünü açabilmek adına. hiç bir şey yapamıyorsanız, şu televizyonla kumandaya birbirini tanımlayan çip yerleştirin de, düğmesine bastığımızda televizyonun, kumanda öterek yerini belli etsin.

Hadi görüşürüz :)

Nedir bu yurt dışı merakı?

2011-09-29T22:09:00.000+03:00

Yurt dışı merakı olan insanları hep merak etmişimdir. Nedir bu yani? Sen gitmedin, bilmezsin demeyin lütfen. Etrafımdaki bir çok insan gitti. Öyle ballandıra ballandıra da anlatmadılar hiç bir yeri. İstanbul başka, Türkiye başka. Burası bizim, değerini bilin.!

Yurt dışından gelen arkadaşım anlatıyor; "Orada yeni ev yok, hepsi 40-50 yıllık, eski ve dökülüyor. Yanlış anlama bir sürü şehrine gittim ama yok yani. Metroları çiş kokuyor. Alışveriş merkezleri bizden 10 yıl geride"

Alışveriş dediniz de aklıma geldi. Tamam kozmetik falan ucuz, belki teknolojik ürünler de öyle. Ama o kadar. Bi tshirt'e burda 5 lira vermiyoruz ya, hani beğenmiyoruz, pazar malı diyoruz. Heh işte onlar orada 50 TL'den başlıyor bizim paramıza göre. Markalardan bahsetmeyeceğim hiç.

Ayy gezelim görelim, şu ülkeye bakalım merakım olmadı hiç. Yalnız İtalya'ya 3 günlüğüne gitmek isterim tabi. Zira yemeklerini merak ediyorum. İtalyan mutfağı tam senin ağzına layık diyor giden. Fakat diğer ülkeler? Ne diyim abi? Uçan arabalar yok mesela sokaklar arasında. Odadan odaya da ışınlanmıyorlar. Orası da taş, orası da toprak.. Yeni yerler mi dersin? Yeni yer görme merakım da yok. Geçenlerde Balıkesir,Bursa ve çevresi yaptık. Gördüm, mutlu oldum. Ülkemde göremediğim zilyon tane yer varken, ne gerek var dilini, izini bilmediğim, kaybolduğumda "Hacı şuraya nası gidebilirim ben bea" diyemediğim sokaklarda yürümeye?

Değişiklik ve farklılık diyeceksiniz. Ben size geri dönüşümümü, gereksizlik diye yapacağım. Gerek görmüyorum. Benim ülkemde o kadar çok farklı tad varki henüz tadmadığım. Onlar bitsin, belki o zaman..

Hep beni bulursunuz!

2011-09-29T00:31:00.000+03:00

Günlerdir evde durmuyorum sayın izleyici. Her gün sokaktayım. Fakat yarın tüm gün evde durucam diye söz verdim kendime. Akşam 5'te Taksim'deyiz mesajını alana dek. Gider miyim?

Mevzu bu değil zaten. Metroya inmiş, gelmesini bekliyordum. Beklerken eminim sizlerin de defalarca yaptığı Turkcell'in o dokunmatik ekranlı makinesiyle oynuyordum. Yanıma birden bir adam geldi.
"Pardon kızım kaçıncı kattayız?" dedi merakla. İlk önce durup sağa sola baktım. Zira bu bir kamera şakası olabilirdi. Kamera şakası olsaydı sanki kameraları görebilecektim! Hee adamlar görebileceğim bir yere yerleştirmiş olabilirlerdi. "Nası yani amca?" dedim. "Burası kaçıncı kat?" dedi. Bir an nerdeyim ben diye kendimden şüphe ettim. Acaba dokunmatik ekranda yanlış bir yere dokunup bir yere mi ışınlandım diye düşündüm. Yok deve! Tabi ki öyle bişey düşünmedim.

Amcamız "özürlü" asansörüne binmiş. Aslında "özürlü" kelimesini de sevmem. "engelli" desek? Aslında onları büyük çoğunluğa uygun olmadıkları için engellediğimiz için asıl engelli biz olmuyor muyuz? Engelli asansörüne binen amca gibi. Aslında gayette iyiydi. Özürlü asansörüne binip bastığı düğmelerin çalışmadığını öğrenince, "bozuk o bozuk,şuradaki yürüyen merdivenleri görüyor musun? Heh oraya git,yukarı çık" dedim.

Güzelce yürüdü, gözden kayboldu. Ben sinirlendim. "Engelli/özürlü" asansörünü kullanan ve bozulmasını sağlayan insanlar, umarım mutlusunuzdur. O asansörü bozduğunuzda mağdur durumda kalan insan değil engelli, sizsiniz engelli!

Meslekler hakkında bil-dikleriniz,-medikleriniz,vs..

2011-09-26T23:44:00.002+03:00

Şimdi sizlere bir meslek erbabını nasıl tanıyacağınızı anlatacağım. Tabi ki bu anlatacaklarımın hiç biri bilimsel gerçeklik taşımamaktadır. Taşımaz, taşıyamaz. Anlattıklarım, gördüklerimle ilişkilendirilmiştir.

Doktorlar: Show tv'de yayınlanan "doktorlar" dizisi sonrasında kendilerine aşırı bir biçimde iticilik yüklenmiştir. Çok aksiyonlu olduğunu düşündüğümüz hayatları ayrıca oldukça entrikalı. Hastane değil de başka bir yaşam sanki. Onun haricinde bir doktoru nasıl tanırsınız? Gözlüklüdür yüksek ihtimalle. Hep düşüncelidir. Uzun boylu olurlar. Yaşı ilerlemişse şişman, gençse zayıftır. Boynuna taktığı stetoskop kendisini ele verse de normalde konuşkan tipler değildirler. Genel kültürleri beklendiği kadar yüksek olmasa da içerik bakımından oldukça akıllıdırlar. Erkekleri hayran olunası tipken, kadınları daha cığırtkan ve kendini beğenmiş olabilir.

Mühendisler: Genellikle toplumda erkek çoğunluğunu oluştururlar. Mühendis olan kızların bıyıklarının olduğu hakkında söylentiler gezinse de benim buna inanasım pek yoktur. Mühendisler fazla konuşmazlar. Aralarında espri yaparlar ama mühendis olmadan anlayamazsınız. Kızlarla araları pek yoktur fakat kız görünce ağız sularının akması muhtemeldir. Özellikle makine mühendisi iseniz. Mühendisleri yürürken tanırsınız. Böyle şu makineyi ben yaptım, şu inşaat benim eserim, şu bilgisayarda bilmem ne yazılımını ben oluşturdum havası hakimdir. Spor giyinirler, saçları sakallarına karışmıştır. Sosyal hayatları genellikle yoktur veya yok denecek kadar azdır. En fazlası ya maça giderler ya da pes oynarlar.

Avukatlar: Erkekleri oldukça çapkındır. Güvenilmez tiplerdir. Yakışıklıdırlar, konuşkan ve girişkendirler. Her yeri mahkeme ortamı sanmaktadırlar. Bu yüzdendir ki sokakta bir yerden ses çıkıyorsa o adam muhtemel avukattır. Bir şeyleri savunmaya ve eleştirmeye oldukça meraklıdırlar. Ağızları iyi laf yaptığından kolayca etkileyebilme şansları vardır. Kadınları bakımlı ve güzeldir. Yüksek topuklu ayakkabıları ve giydikleri gömleklerle dikkatinizi çekerler. Oldukça araştırmacı tip olan avukatların ezberleri de oldukça kuvvetlidir. Bir kez gördükleri yüzü bir daha unutmazlar.

Eczacılar: Eski zamanlarda bakkalların yaptığını günümüzde yapan kişilerdir. Neredeyse tıp okumuş kadar olsalar da asla burunları havada değildir. Onlar daha muhafazakar, daha durgun ve daha sessiz tiplerdir. Genelde bunlar da gözlük takarlar. Reçete yazamaz fakat ilaçların içeriğini yazandan çok bilirler. Tansiyon ölçmekten yaşlılarla muhabbetleri oldukça ileridir. Kilo ve boy ölçümlerinin yapıldığı eczanelerde dört duvar arasına sıkışıp kalmış, üzerine bir de nöbetçi olabilme ihtimalleri olan kişilerdir. Bir eczacıyı, sessizliğinden tanırsınız. Fazla bakımlı değildirler fakat çok bakımlı olanları da gözlemlenmiştir.

Öğretmenler: Baş tacımız olmayı amaç edinmiş insanlardır. "Bana bir harf öğretenin bin yıl kölesi olurum" cümlesine ithafen onlar olmasa ne yapardık diye düşünülmektedir. Öğretmenleri yüksek topukları, bakımlı ve giyimlerindeki özenden tanırsınız. Konuşurken hep bir "ders veriyorum ben" havası vardır. Öğretmeyi o kadar amaç edinmiştirler ki, öğrenme açlığı oluşturursunuz. Erkeklerine ise hep "yatmak için bu mesleği seçmiş, 3 ay tatil" gözüyle bakınır." Ohh hadi iyisin " cümleleri kar yağdığı sırada duyulan ilk cümledir. Bazı veliler eti benim kemiği senin dese de bazıları da hoca hık dese burnunun dibinde bitebilir. Bu konuda öğretmen ne yapacağını bilemez fakat 40 kişilik mevcutlu sınıflara yine de dersini anlatır. Öğretmenlerin bazılarında ise evdeki rahatsızlıklarını okula taşıyıp, öğrencinin burnundan getirdiği de gözlemlenmektedir.

Polis-Asker: Aslında çok farklı olan bu iki meslek grubu da başımızın tacı olduğundan aynı gruba dahil olmuştur. Onlar olmasa biz ne yaparız? Güvenliğin ve asayişin baş tacı olan kişilere saygımız sonsuzdur. Onların hayatları oldukça zordur. Polisler sabahtan akşama kadar bizlerin "iiyy iğrenç" dediğimiz, tecavüzcü, hırsız, dolandırıcı gibi bir sürü insanla muhattab olmaktadır. Askerler ise durmaksızın süren eğitimleri vardır. 7/24 başımızda olmalarından onur duyacağımız insanlardır. Askerleri zaten üniformasından tanırsınız. Polisleri de öyle. Onlarla evli olan, çocuğu olan insanlara da tıpkı onlar gibi Allah sabır ve kolaylık versin,amin.

To be continued>>>

Devamı gelecek, diğer meslek erbaplarını da başka bir yazımda paylaşmak üzere hoşça-kalın. Alınmayın,gücenmeyin! Müessesemizde bunlara yer yoktur!

İşte bunu kaldıramıyorum!

2011-09-24T17:20:00.000+03:00

Küçüklüğümden beri arkadaşlarımla arama fazla mesafe koymamaya çalışırım. Bir şeyleri gizleyemem. Zaten gizlemek zorunda olduğum şeyleri yaşamam. Her şey ortadadır. Çünkü insan yaşantısıyla alakalı bir şeyleri gizliyorsa kesinlikle o şeyler hayatında gurur duymadığı ve utandığı şeylerdir.

Fakat arkadaşlarım benimle konuşurken dikkat ederler. Hep bir "abla" edası vardır ben de sanırım. Bana akıl danışırlar fakat ciddi konularda. Ciddi bir olay varsa, ben çözümlerim. Realisttir deyip toplaşıp bana gelip sorarlar. Fakat asla sevgilimle şunu şunu yaptım diye anlatmazlar. Sevgilinle ne yaptınız diye asla sormam zaten. Anlatıldığı zaman o "Bana ne şimdi?" "Salak mı bu? Niye anlatıyor ki tüm bunları" bakışımı suratıma takındığımdan olacak ki anlatamazlar. Utanırlar, çekinirler.

Ben utanacağım şeyler yaşamam oysa ki.. İki arkadaşım var. İkisini de tanıdığımı sanıyorum. Beraber olduklarını gördüm de daha mı iyi oldu? Hayır yani, bana söyleseniz ne olacak ki? Dövücem mi sizi? Ya da başka bişey mi yapıcam? Neden gizliyorsunuz ki? İnsan sevebilme yetisine sahip ne de olsa..

Neden bu gizlilik? Neden yani? Hayır söyleyecek kelime bulamadım yalnız. Gerçekten şok oldum diyebilirim. Keşke "x kişisi var hayatımda" diyebilseydin. Seni ne döverdim, ne de söverdim. Ya da sen, "y kişisini seviyorum" diyebilseydin. Sen yine benim için sen olurdun. Hiç bir farkı olmazdı. Ama şimdi? Şimdi ne sen sensin, ne de diğeri diğeri, ne de ben benim.